Οι εννιά στις δέκα πληροφορίες που κυκλοφορούν στο διδύκτιο είναι ψέμματα ή μισές αλήθειες. Η καταγραφή τους βοηθάει στον έλεγχο και στο ξεσκαρτάρισμα.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Επαγγελματίες «αντιρατσιστές»: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ εναντίον της Ελλάδας


Η «αντιρατσιστική» διαδήλωση της Παρασκευής, από τις «αριστερίστικες» ποικιλίες των επαγγελματιών του είδους, μπορεί να χαρακτηριστεί, υπό μια έννοια, σαν το Βατερλό της επιδοτούμενης «αλητείας» των «αντιρατσιστών»…
Το οργανωμένο αυτό «εγχείρημα» των «αντιρατσιστικών» ομάδων κρούσης προκάλεσε βάναυσα την ελληνική κοινωνία και το λαό της, με το άσβεστο ρατσιστικό μίσος που «ξέρναγε» εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, του Πολιτισμού της, των ιστορικών και εθνικών της συμβόλων, καθώς και εναντίον του θρησκευτικού Ορθόδοξου φρονήματος των Ελλήνων…

Ήταν τόσο κραυγαλέο αυτό το ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ μίσος που το «αντιρατσιστικό» εγχείρημα απομονώθηκε ΠΑΝΤΕΛΩΣ από τον ελληνικό λαό, ακόμα προκάλεσε και έντονους σπασμούς διαφοροποίησης σε πολλούς «χρήσιμους ηλίθιους» που ακολουθούν τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές»…
Το όλον αυτό νεοταξικό «αντιρατσιστικό» εγχείρημα «επανδρώθηκε», σχεδόν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ, από υστερικά φανατισμένους Μουσουλμάνους, οι οποίοι ούρλιαζαν συνθήματα μίσους εναντίον των Ελλήνων και φρενοβλαβούς θρησκευτικού φανατισμού, δηλαδή, ρατσιστικής, θρησκευτικής αυθάδειας εναντίον της Ορθοδοξίας…

Με πιο απλά λόγια: Ένας ψυχωτικός όχλος λαθρομεταναστών που έβριζε τα ιερά και τα όσια της ελληνικής κοινωνίας (της κοινωνίας που παρανόμως τους εισήγαγαν οι μηχανισμοί του κεφαλαίου και τα δωσίλογα ανδρείκελα των μαφιών του χρήματος), που χλεύαζε ασυστόλως την Ιστορία, το εθνικό και θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων και ακόμα χειρότερα: Απειλούσε τον ελληνικό λαό…

Ο Πρόεδρος των Πακιστανών εκτόξευσε ολοκάθαρα την απειλή: «Άμα τέλουν πόλεμο θα κάνουμε πόλεμο»!!!

Το όλο, βεβαίως, ζήτημα δεν είναι αν αυτό το «αντιρατσιστικό» φιάσκο (ρατσιστικό παραλήρημα εναντίων των «ιθαγενών» Ελλήνων) καταγράφει το Βατερλό των επιδοτούμενων ηγετίσκων του «αντιρατσισμού»: Αυτές οι σέχτες (έμμισθες οι περισσότερες) ήδη βρίσκονται στα ιστορικά και πολιτικά απορρίμματα της ελληνικής κοινωνίας...

Το ουσιαστικό ζήτημα είναι άλλο: Ότι αυτές ο σέχτες με την «αριστερίστικη» και «αντιεξουσιαστική» προβιά αποτελούν τα καλοδουλεμένα γρανάζια και επιδοτούμενα εκτροφεία της νεοταξικής βαρβαρότητας για να σπείρουν το διαλυτικό ΔΙΧΑΣΜΟ, το ΜΙΣΟΣ και το ΑΙΜΑ στην ελληνική κοινωνία, σαν τα σύμμετρα ισοδύναμα («δίδυμοι αδελφοί») της ακροδεξιάς φρενοβλάβειας του μίσους και του αίματος: Της Χρυσής Αυγής, στην τωρινή φάση.

Και ο πλέον πολιτικά ηλίθιος αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες φιέστες των «αντιρατσιστών» (φιέστες ρατσιστικού μίσους και αίματος εναντίον των Ελλήνων) ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ την «Χρυσή Αυγή» και την καθιστούν ελκυστική στα μάτια των κατεστραμμένων και οργισμένων λαϊκών στρωμάτων του ελληνικού λαού.

Δηλαδή ενισχύουν πολιτικά τον άλλο πόλο της νεοταξικής σχιζοφρένειας του ΜΙΣΟΥΣ και του ΑΙΜΑΤΟΣ: Τη «Χρυσή Αυγή» τον δίδυμο αδελφό τους…

Έτσι με αυτό το πινγκ πονγκ ανάμεσα στις φαινομενικά αντίθετες ομάδες κρούσης («ακροαριστερές»- «ακροδεξιές»), αλλά καθοδηγούμενες από τους ίδιος στρατηγούς και σπόνσορες (τους στρατηγούς -μυστικές υπηρεσίες- της νεοταξικής βαρβαρότητας), δημιουργούνται τα εικονικά στρατόπεδα, (οι ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες), ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ εμπόλεμου ΔΙΧΑΣΜΟΥ της ελληνικής κοινωνίας, στρατόπεδα παραγωγής τυφλού μίσους και υστερικού φανατισμού...

ΑΝΤΙΠΑΛΑ, ψυχωτικά στρατόπεδα, πάνω στις ράγες των επιδιώξεων και στόχων των μεγάλων, ΚΟΙΝΩΝ αφεντικών και καθοδηγητών τους: Του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ της Νέας Τάξης.
Και ο κεντρικός στόχος είναι ένας: Να διαλυθεί και να ισοπεδωθεί ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ η Ελλάδα, ο Πολιτισμός της, η Ιστορία της, το εθνικό και θρησκευτικό της αίσθημα…

Προς αυτήν την κατεύθυνση δουλεύουν οι δίδυμοι αυτοί αδελφοί: Η παρακρατική Χρυσή Αυγή και ο «αντιρατσισμός» του καθεστώτος και των μυστικών υπηρεσιών, τα επιδοτούμενα όργανα των επαγγελματιών «αντιρατσιστών»…

Η Χρυσή Αυγή οργανώνει τρομοκρατικά αποσπάσματα εναντίον των λαθρομεταναστών, υποκαθιστώντας όχι μόνο το κράτος, αλλά την αυτενέργεια και αυτό-οργάνωση του λαού και οι «αντιρατσιστές οργανώνουν τις ορδές των λαθρομεταναστών και του ΜΙΣΟΥΣ τους εναντίον της Ελλάδας…

ΟΛΟΙ, βεβαίως, δουλεύουν, υπό τις ευλογίες του καθεστώτος…

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο: Το πρόσωπο της νεοταξικής μοχθηρίας, δηλαδή το «πρόσωπο» των ψυχωτικών, εικονικών, διχαστικών καταστάσεων, το «πρόσωπο» του ΤΥΦΛΟΥ φανατισμού και ΜΙΣΟΥΣ, το «πρόσωπο» της αιματηρής φρίκης και ΠΤΩΣΗΣ της χώρας μας στη ζούγκλα της ολοκληρωτικής βαρβαρότητας: ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ…

ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους να καταλάβουμε το δόλιο παιχνίδι που παίζεται με τους δίδυμους αδελφούς της Νέας Τάξης και ακόμα τούτο: ΟΤΙ χωρίς την ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ του ελληνικού λαού, χωρίς να γίνει ο ελληνικό λαός το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ της εξέλιξης, χωρίς να πάρει στα ΔΙΚΑ του χέρια τις τύχες του, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ…

ΟΙ «προστάτες», κάθε «προστάτης» οποιουδήποτε χρώματος, είναι ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ της Νέας Τάξης, γρανάζι του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ…


http://www.resaltomag.gr
http://citypress-gr.blogspot.com
Περισσότερα... »

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Ξύπνησαν και οι Αρμένιοι!!

Συρία: Αυστηρή αρμενική προειδοποίηση προς τη Τουρκία


Ο λογότυπος του Μυστικού Στρατού
 για την Απελευθέρωση της Αρμενίας
Εάν η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη δαγκώσει τα δάχτυλα της με τον τρόπο που αντέδρασε στην συριακή κρίση, δεν θα καθυστερήσει πολύ να το κάνει.
Πράγματι, μετά τους καυγάδες με το Ιράκ και το Ιράν, προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στις σημαντικές κοινότητες Αλαουιτών και ιδιαίτερα των Αλεβιτών στην Τουρκία, έβαλε σε  οικονομικές δυσκολίες  όλες τις νοτιοανατολικές επαρχίες της, και τώρα Τούρκοι υπήκοοι έγιναν στόχο στον Λίβανο ορισμένων πολιτών  που δεν δέχονται τη συνεργασία της Τουρκίας  χέρι με χέρι με οργανώσεις που απαγάγουν Λιβανέζους πολίτες  στη Συρία.

Και δεν τελειώνει εκεί, αφού δεν έχω μιλήσει για το κουρδικό ζήτημα το οποίο είναι περισσότερο από ποτέ στη κορυφή των προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπίσει η Τουρκία, τελείως  ασυνάρτητη  για το θέμα αυτό: φιλοδοξεί να λύσει με τη βία το κουρδικό ζήτημα στην Τουρκία, αλλά αναπτύσσει σχέσεις με το αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν, σαν να ήταν κράτος με πλήρη κυριαρχία, ενώ ταυτόχρονα διαμαρτύρεται κατά της αναγνώρισης μιας διοικητικής αυτονομίας στους Κούρδους της Συρίας από την επίσημη συριακή κυβέρνηση.

Εδώ υπάρχει πραγματικό πρόβλημα κοινής λογικής.

Εξάλλου, η Τουρκία δεν έχει προφανώς καμία πρόθεση να αναλάβει πλήρως τα ανθρωπιστικά καθήκοντα της που συνδέονται με μια κατάσταση στην οποία η πολιτική της έχει συμβάλει στην επιδείνωση: όχι περισσότεροι από 100.000 πρόσφυγες από τη Συρία στην Τουρκία, λόγω έλλειψης χώρου!

100.000, μπορεί να φαίνεται πολύ, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ λίγα όσον αφορά τα εκατομμύρια των προσφύγων που φιλοξένησε η Συρία στο έδαφός της εδώ και πολύ καιρό: πρόσφυγες του Καυκάσου, Αλγερινούς που διέφυγαν από τη γαλλική αποικιακή αγριότητα, Ιρακινούς που διέφυγαν από τη βαρβαρότητα του ΝΑΤΟ, Παλαιστινίους θύματα του σιωνισμού ... και τους Αρμενίους που διέφυγαν από τη τουρκική καταστολή κατά τη εποχή της λεγόμενης γενοκτονίας των Αρμενίων.

Οι Αρμένιοι είναι αγαπητοί στην καρδιά της γαλλικής κυβέρνησης, όπως το είδαμε με τον νόμο για την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων ο οποίος είχε εξοργίσει την Τουρκία, κατά τα άλλα στην ίδια γραμμή με το Παρίσι για την υπόθεση της Συρίας.

Με παρακολουθείτε;

Ναι; τότε μπράβο! Γιατί εγώ είμαι μπερδεμένος.

Αν η Αρμενία είναι αγαπητή στις γαλλικές κυβερνήσεις, η ίδια είναι επίσης αγαπητή στα μάτια του Ιράν που διατηρεί  πολύ φιλικές σχέσεις  με αυτή τη μικρή δημοκρατία, ενώ η Συρία είναι αγαπητή στην καρδιά των Αρμενίων ειδικά για τη υποδοχή που προσέφερε στους Αρμένιους πρόσφυγες.

Ιδού για αυτό το επιπρόσθετο πρόβλημα για τις τουρκικές αρχές, την προειδοποίηση που εκδόθηκε δωρεάν από τον Μυστικό Στρατό για την Απελευθέρωση της Αρμενίας ...


Anakhanim Hidoyatova, APA (Αζερμπαϊτζάν) μεταφράστηκε από τα αγγλικά από τον Djazaïri

Μπακού - Ο Μυστικός Στρατός για την Απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA) εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία τα τελευταία χρόνια.

«Κάθε στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός ή οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση ζημία από την Τουρκία για την ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή της αρμενικής κοινότητας στη Συρία θα υπόκειται σε αντίποινα [counter-measures]...

Η εχθρική πολιτική και συνομωσία του τουρκικού κράτους έναντι των γειτονικών χωρών κορυφώθηκε και οδήγησε την Τουρκία σε πλήρη απομόνωση σε ολόκληρη την περιοχή.
Η επιθετική πολιτική κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ, η άμεση στρατιωτική επέμβαση στην αιματηρή κρίση στη Συρία, η συνέχιση για περισσότερο από 20 χρόνια του αποκλεισμού της Αρμενίας, η πολιτική συνωμοσία και διπλής όψης κατά του Ιράν, οι συνεχιζόμενες απειλές κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου και της Ελλάδας και ο πολλαπλασιασμός των κατασταλτικών μέτρων εναντίον του κουρδικού λαού στην Τουρκία έχουν μεταμορφώσει την Τουρκία σε μόνιμη εστία απειλής για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Καλούμε τους Τούρκους διανοούμενους και την προοδευτική κοινή γνώμη στην Τουρκία να κοιτάξουν κατά μέτωπο τις σκοτεινές σελίδες της εθνικής ιστορίας τους και να καταδικάσουν τη συνεχιζόμενη πολιτική του μίσους, της συνωμοσίας και γενοκτονιών εναντίον γειτονικών λαών που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση της χώρας τους που χαϊδεύει το όνειρο της αναβίωσης της αιμοδιψής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αυτή η πολιτική καλλιεργεί και αυξάνει μόνο την εχθρότητα μεταξύ της Τουρκίας και των γειτονικών λαών.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με όλους τους λαούς της περιοχής και δηλώνουμε ότι ο αραβικός λαός θα αποφασίσει και θα οικοδομήσει μόνος του το πεπρωμένο του χωρίς τα κροκοδείλια δάκρυα και τις υποκριτικές υποστηρίξεις των τουρκικών ηγετικών κύκλων », ανέφερε η υπηρεσία Τύπου του ASALA.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr
Περισσότερα... »

Βαυβαροκρατία?!?!?!?!?!?

Κάποιοι ζούν ακόμα στις μέρες του Όθωνα, δεν εξηγείται αλλοιώς. Νομίζουν πως είμαστε ακόμα στην Βαυβαροκρατία. Αν δεν ξυπνήσουν εγκαίρως και δεν καταλάβουν πως ο καιρός των Βαρβάρων πέρασε, θα τους ξυπνήσει ο Λαός απότομα.

http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash3/599344_10152065281025085_1562957279_n.jpg
Περισσότερα... »

Μια φασολάδα να μου κλάσεις τον πούτσον;



«Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Τι θαρεύσετε κερατάδες... Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε "από ημάς" συνθήκην με "έναν" κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα. Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω, άμα πεθάνω θα μου κλάσουν τον μπούτσον»
 
Στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης, 1782-1827
από το blog του Harry Klynn
Περισσότερα... »

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Ντοκιμαντέρ-Η αλήθεια για τα ελληνικά Ομόλογα

Ντοκιμαντέρ-Η αλήθεια για τα ελληνικά Ομόλογα 

 

 

 

 Το πρώτο ντοκιμαντέρ από φοιτητές αποτελεί αυτή η προσπάθεια παιδιών από τα blogs:
http://foititesoikonomikon.blogspot.gr/
http://esonomist.blogspot.gr/
http://in-fo-stires.blogspot.gr/
που είναι αφιερωμένη σε όλους τους φίλους μας που έφυγαν στο εξωτερικό,γιατί ο τόπος τους έκαψε όλα τα δάση,έπνιξε όλα τους τα όνειρα,ισοπέδωσε κάθε τους φτερό.
Μείνετε μαζί μας στο facebook ή στο youtube για τα επόμενα ντοκιμαντέρ και όλες τις άλλες μας δράσεις.
Επικοινωνία στο: foititesoikonomikon@gmail.com

 

από το youtube

Περισσότερα... »

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες.

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Εδώ και τέσσερις αιώνες, ορισμένοι ηγέτες προσπαθούν να δημιουργήσουν μια διεθνή τάξη που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των εθνών και αποτρέπει τους πολέμους. Αν και η αρχή της κρατικής κυριαρχίας έδωσε ορισμένα θετικά αποτελέσματα, οι διακυβερνητικοί οργανισμοί αντανάκλασαν κυρίως την ισορροπία των δυνάμεων στη δεδομένη στιγμή. Όσον αφορά το φιλόδοξο αμερικανικό σχέδιο για Νέα Παγκόσμια Τάξη, συντρίβεται τώρα λόγω των νέων γεωπολιτικών πραγματικοτήτων.

Η ιδέα μιας παγκόσμιας, ή διεθνούς, τάξης πραγμάτων εμφανίζεται από το δέκατο έβδομο αιώνα, αν και ο όρος «παγκόσμια τάξη» εισήχθηκε μόλις πρόσφατα στο πολιτικό λόγο. Συζητήθηκε κάθε φορά που παρουσιάστηκε ευκαιρία να οργανωθεί και να διατηρηθεί η ειρήνη.

Το 1603, ο βασιλιάς της Γαλλίας Ερρίκος Δ’ ζήτησε από τον υπουργό του, τον δούκα του Sully, να εκπονήσει ένα πρώτο σχέδιο. Επρόκειτο να δημιουργηθεί μια χριστιανική δημοκρατία που θα συμπεριλάμβανε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Θα εξασφάλιζε τη διατήρηση των εθνικοτήτων και θρησκειών και θα ήταν υπεύθυνη για την επίλυση των μεταξύ τους προβλημάτων.

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Αυτός ο Μεγάλος Σκοπός όριζε τον επαναπροσδιορισμό των συνόρων των κρατών για την εξισορρόπηση των δυνάμεων τους, τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας με 15 μέλη με ένα υπερεθνικό Συμβούλιο με διαιτητική εξουσία και έναν στρατό ικανό να προστατεύει τη συμμαχία κατά των Τούρκων .

Ωστόσο, αυτό το όνειρο διακόπηκε με τη δολοφονία του Ερρίκου Δ’ και επανήλθε στο τέλος των πολέμων που πυροδοτήθηκαν από τον Λουδοβίκο XIV. Ο αβάς του Αγίου Πέτρου εγκαινίασε το σχέδιο του για επιστροφή στην αιώνια ειρήνη μεταξύ των χριστιανών ηγεμόνων .

Αυτό το σχέδιο, το οποίο παρουσιάστηκε στο Συνέδριο της Ουτρέχτης (1713), σκόπευε να υιοθετήσει πλήρως όλες τις αποφάσεις που θα λαμβάνονταν στο εν λόγω συνέδριο ως οριστική βάση για τον προσδιορισμό των συνόρων μεταξύ των αντιμαχομένων χωρών, καθώς και τη δημιουργία μιας ένωσης των ευρωπαϊκών χωρών (μιας διεθνούς ομοσπονδίας) η αποστολή της οποίας θα ήταν η πρόληψη των συγκρούσεων.

Ανεξάρτητα από αυτή την ουτοπία, το σημαντικότερο γεγονός σε αυτή την εποχή ήταν, ασφαλώς, οι Συνθήκες Ειρήνης της Βεστφαλίας, οι οποίες υπεγράφησαν το 1648.  Εμφανίζονται στο τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου, που διεξάχθηκε υπό θρησκευτικές σημαίες, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση μίσους και τη εξαφάνιση του 40% του πληθυσμού.

Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν τέσσερα χρόνια (1644-1648). Τελικά, καθιέρωσαν την ισότητα  στις διαπραγματεύσεις μεταξύ όλων των αντιμαχόμενων μερών, είτε καθολικών είτε  προτεσταντικών, μοναρχικών ή δημοκρατικών (ρεπουμπλικάνων).

Οι Συνθήκες της Βεστφαλίας έθεσαν τέσσερις βασικές αρχές: 
  1. Την απόλυτη κυριαρχία του έθνους-κράτους και το θεμελιώδες δικαίωμα της πολιτικής αυτοδιάθεσης.  
  2. Τη νομική ισότητα μεταξύ των εθνών-κρατών. Το μικρότερο κράτος είναι, ως εκ τούτου, ισότιμο με το μεγαλύτερο, ανεξάρτητα από την αδυναμία του ή τη δύναμή του, τον πλούτο ή τη φτώχεια του.  
  3. Τον σεβασμό των συνθηκών, και την εμφάνιση ενός δεσμευτικού διεθνούς δικαίου.  
  4.  Την μη-επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων κρατών.
Ασφαλώς πρόκειται για γενικές αρχές που δεν καθορίζουν μια απόλυτη κυριαρχία, αλλά τέτοια δεν υπήρξε ποτέ. Ωστόσο, οι αρχές αυτές από-νομιμοποιούσαν οποιαδήποτε ενέργεια η οποία έτεινε να καταργήσει αυτή τη κυριαρχία.

Οι πολιτικοί φιλόσοφοι υποστήριξαν όλοι αυτά τα σχέδια. Ο Ρουσώ κάλεσε έντονα να σχηματιστεί ένα ενιαίο συμβατικό κράτος με τη συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Ο Καντ δημοσίευσε το 1875 το Προς την αιώνια Ειρήνη.  Κατά τον ίδιο, η ειρήνη είναι ένα νομικό κατασκεύασμα που απαιτεί τη κωδικοποίηση μιας γενικής νομοθεσίας που να εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη. Ο Άγγλος χρηστικός Bentham στιγμάτισε τη μυστική διπλωματία υπό την έννοια ότι αυτο-απαλλάσσεται από τον νόμο. Ζήτησε επίσης να δημιουργηθεί μια διεθνή κοινή γνώμη που θα μπορούσε να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να συμμορφωθούν με τα διεθνή ψηφίσματα, καθώς και με τη διαιτησία.

Η δημιουργία των διεθνών ρυθμιστικών οργάνων

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Στην εικόνα ο Κλέμενς Βέντσελ Λόταρ φον Μέττερνιχ (1773-1859)

Η ιδέα μιας διεθνούς τάξης δεν σταμάτησε να προοδέψει βήμα με βήμα, και πάντα με βάση τους κανόνες της εθνικής κυριαρχίας που εγκρίθηκαν από τις Συνθήκες Ειρήνης της Βεστφαλίας. Γέννησε την Ιερά Συμμαχία που προτάθηκε από τον τσάρο Αλέξανδρο Α' το 1815, και το σχέδιο για ευρωπαϊκή συναυλία που προτάθηκε από τον Αυστριακό Καγκελάριο Μέττερνιχ το δέκατο ένατο αιώνα για να αποφευχθεί η «επανάσταση» που σημαίνει χάος στην ορθολογική πολιτική γλώσσα.

Από αυτή τη στιγμή άρχισαν τα κράτη να οργανώσουν συνόδους κορυφής για να λύσουν τα προβλήματα έξω από τους πόλεμους, ευνοώντας την διαιτησία και τη διπλωματία.

Με αυτή την προοπτική ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά δεν ήταν παρά μόνο η συγκεκριμενοποίηση της ισορροπίας δυνάμεων εκείνης της στιγμής, στην εξυπηρέτηση των νικητριών δυνάμεων στον πόλεμο. Οι ηθικές της αξίες ήταν επομένως σχετικές. Έτσι, παρά το δεδηλωμένο στόχο της για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των εθνών μέσω διαιτησίας και όχι μέσω πολέμου, έθεσε τον εαυτό της αρμόδιο για την εποπτεία των υπανάπτυκτων η πολιτικά, οικονομικά και διοικητικά αποικισμένων λαών, μέχρι την αυτοδιάθεση τους. Η επιλογή αυτή  οδήγησε φυσικά στη νομιμοποίηση των εντολών. Λαμβάνοντας μια τέτοια θέση, η Κοινωνία των Εθνών ενσάρκωνε την αποικιακή πραγματικότητα.

Η τεχνητή φύση αυτής της οργάνωσης αποκαλύφθηκε όταν βρέθηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει τα σοβαρά διεθνή γεγονότα, όπως η κατάκτηση της Μαντζουρίας από την Ιαπωνία, της Αβησσυνίας (Αιθιοπία) και της προσάρτησης της Κέρκυρας (Ελλάδα) από την Ιταλία, κλπ..

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Συνεδρίαση της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη

Παρά το γεγονός ότι η ιδέα της Κοινωνίας των Εθνών που εμπνεύστηκε από τον Léon Bourgeois, προωθήθηκε από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Ουίλσον, η Ουάσιγκτον δεν εντάχθηκε ποτέ σε αυτήν. Κατηγορούμενες, η Ιαπωνία και η Γερμανία αποχώρησαν. Έτσι ώστε ο θεσμός βρέθηκε χωρίς αξία.

Διάδοχος της Κοινωνίας των Εθνών, ο ΟΗΕ ήταν η αντανάκλαση του Χάρτη του Ατλαντικού, ο οποίος υπογράφηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, στις 4 Αυγούστου 1941, και της Διακήρυξης της Μόσχας, η οποία εγκρίθηκε από τους Συμμάχους στις 30 Οκτωβρίου 1943, ανακοινώνοντας τη δημιουργία ενός «γενικού οργάνισμού που βασιζόταν στην αρχή της ισότιμης κυριαρχίας όλων των φιλειρηνικών κρατών». Το σχέδιο αναπτύχθηκε κατά τη διάσκεψη του Dumbarton Oaks που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον από τις 21 Αυγ. έως τις 7 Οκτ. 1944.

Οι αρχές του Χάρτη του Ατλαντικού εγκρίθηκαν κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Γιάλτας (4 - 12 Φεβ 1945), πριν να κατοχυρωθούν στη Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο (25 και 26 Ιουνίου 1945) .

Η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης ενσωματώνεται στη συνέχεια στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ο οποίος από την ίδρυσή του, διεκδίκησε την εγκατάσταση ενός συστήματος  συλλογικής ασφάλειας για όλους, συμπεριλαμβανομένων των κρατών που δεν ήταν μέλη του. Στην πραγματικότητα, ο ΟΗΕ δεν είναι περισσότερο από τη Κοινωνία των Εθνών μια συμβατική κοινωνία μεταξύ ίσων, αλλά αντανακλά την στιγμιαία ισορροπία δυνάμεων υπέρ των νικητών εκείνης της στιγμής.

Τούτου λεχθέντος, ο κόσμος υποκλίθηκε ενώπιον αυτής της θέλησης.

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών

Αυτός ο οργανισμός, που ήθελε να είναι παγκόσμιος, δεν ήταν στη πράξη παρά μόνο η έκφραση της θέλησης της κυριαρχίας των νικητριών δυνάμεων σε βάρος της θέλησης των λαών, η οποία δεν ελήφθη υπόψη.

Αυτή η γεωπολιτική πραγματικότητα επιβεβαιώθηκε με τη δημιουργία του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο αποτελείται από πέντε μεγάλες δυνάμεις (οι νικητές), ως μόνιμα μέλη, και άλλα που δεν είναι μόνιμα, αλλά εκλέγονται βάση γεωγραφικών κριτήριων, με αποτέλεσμα της ύπο-εκπροσώπησης της Αφρικής και της Ασίας.

Η αποτυχία αυτού του συστήματος εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων επιβλήθηκε στις μικρές δυνάμεις οι οποίες αναγκάστηκαν να δεχθούν όλες τις περιφερειακές και τοπικές επιπτώσεις.

Αυτή η διάρθρωση των ρόλων ήταν εμφανής στη λειτουργία των Ηνωμένων Εθνών τόσο για τις αιτήσεις συμμετοχής όσο και για την αντιμετώπιση των συγκρούσεων, όπως το ζήσαμε για την Παλαιστίνη, την Κορέα, την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου, την κρίση της Διώρυγας του Σουέζ, τις κατοχές του Ισραήλ, για το Λίβανο κλπ.

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε διακηρύσσοντας «την πίστη στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα των δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών όπως και των εθνών, μεγάλων και μικρών, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για τη διατήρηση της δικαιοσύνης και του σεβασμού των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες και άλλες πηγές του διεθνούς δικαίου». Ωστόσο, το σύστημα του βέτο στέρησε τα άλλα έθνη το δικαίωμα να είναι ισότιμοι παράγοντες.

Τελικά, οι διεθνείς οργανισμοί απεικόνισαν πάντα την ισορροπία των δυνάμεων μακριά από κάθε ιδέα δικαιοσύνης με τη φιλοσοφική ή ηθική έννοια.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι ένας παγκόσμιος κατάλογος (συνέχεια αυτού που είχε θεσπίσει ο Μέτερνιχ). Καθιερώνει τη δυνατότητα επιβολής των αποφάσεις μόνο από τους συμμαχικούς νικητές του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, και όχι από εκείνους που αναζητούν την ειρήνη.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η αλλαγή του διεθνούς συστήματος ήταν επιβεβλημένη.

Η αναμόρφωση των διεθνών σχέσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Leo Strauss (1899-1973)
Εκείνη τη στιγμή οι μαθητές του Leo Strauss θριάμβευαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη βοήθεια των νεοσυντηρητικών δημοσιογράφων. Σύμφωνα με τους ίδιους, η κοινωνία χωρίζεται σε τρεις κάστες: οι σοφοί, οι άρχοντες και ο λαός. Οι σοφοί διαθέτουν την αλήθεια και αποκαλύπτουν μόνο ένα μέρος της σε ορισμένους πολιτικούς (τους άρχοντες), ενώ ο λαός πρέπει να ακολουθήσει τις αποφάσεις τους. Δεν σταμάτησαν να προωθήσουν τις ιδέες τους και να ζητούν την κατάργηση των αρχών των Συνθηκών της Βεστφαλίας, ήτοι του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών και της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις τους. Για να επιβάλουν τη δυτική ηγεμονία, επικαλούνται ένα «δικαίωμα ανθρωπιστικής επέμβασης» και την «ευθύνη για προστασία», που ανήκουν στους σοφούς, και εφαρμόζονται από τους άρχοντες, και επιβάλλονται στους λαούς. Αναθεωρώντας το λεξιλόγιο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αντικατάστησαν επίσης την «Αντίσταση» με διαπραγματεύσεις.

Το σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης (NWO) σκοντάφτει επάνω στις γεωπολιτικές πραγματικότητες. (Μέρος Α'.)
Ο Τόνι Μπλερ αναγγέλει το δόγμα του  (Σικάγο, 22 Απριλίου 2009)

Το 1999, οι νεοσυντηρητικές επικλήσεις διαβιβάστηκαν σε αρκετές δυτικές χώρες, μεταξύ άλλων στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Ο Τόνι Μπλερ παρουσίασε την επίθεση στο Κοσσυφοπέδιο από το ΝΑΤΟ ως τον πρώτο ανθρωπιστικό πόλεμο στην Ιστορία. Σε ομιλία του στο Σικάγο, δήλωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν επιδίωκε να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, αλλά να προωθήσει τις οικουμενικές αξίες. Η δήλωσή του χαιρετίστηκε από τον Χένρι Κίσινγκερ, καθώς και τον Χαβιέ Σολάνα (ο οποίος ήταν τότε Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και όχι ακόμα της ΕΕ). Λίγο μετά, ο Μπερνάρ Κουσνέρ διορίστηκε διοικητής του Κοσσυφοπέδιου από τον ΟΗΕ.

Δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ της θεωρίας του Strauss και των Ναζί. Στο Mein Kampf , ο Χίτλερ ήδη στιγμάτιζε την αρχή της κυριαρχίας των κρατών που επιβεβαιώθηκε από τις Συνθήκες της Βεστφαλίας.

Σε οικονομικούς όρους, αυτό το όραμα ήδη θριαμβεύει με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ). Από την ίδρυσή τους, τα ιδρύματα αυτά επιδίωξαν  να παρεμβαίνουν στις οικονομικές, φορολογικές και χρηματοπιστωτικές πολιτικές των κρατών, ιδίως των φτωχότερων και των πιο ευάλωτων. Μερικές αραβικές χώρες υπήρξαν θύματα των συμβουλών τους για οικονομική φιλελευθεροποίηση, ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα, της εκποίησης των φυσικών πόρων.

Η Ουάσιγκτον ήταν διστακτική σχετικά με το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Σταδιακά, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη σύμφωνα με την έκφραση του Hubert Vedrine. Ως εκ τούτου, θεώρησαν ότι το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών που κληρονομήθηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε υπερβεί. Δεν περιορίστηκαν μόνο να αγνοήσουν τον ΟΗΕ, αλλά έπαψαν να εκπληρώσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους, δεν επικύρωσαν το Πρωτόκολλο του Κιότο, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, και ταπείνωσαν την Ουνέσκο επανειλημμένα.

Οι έννοιες που πρόεκυψαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σαρώθηκαν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής , που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο Τζορτζ W. Μπους, στις 20 Σεπτεμβρίου 2002, ανακήρυξε ένα νέο δικαίωμα, την «προληπτική στρατιωτική δράση κατά των κρατών-παριών».

Η στρατηγική των ΗΠΑ συνοδεύτηκε από μια εννοιολογική αναστάτωση.  
  • Η έννοια της αντίστασης, που προέρχεται από τη γαλλική αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής, απο-νομιμοποιήθηκε υπέρ μιας απαίτησης για την επίλυση των συγκρούσεων μέσω διαπραγματεύσεων, ανεξάρτητα από τα αναφαίρετα δικαιώματα των μερών.  Παρομοίως, η έννοια της τρομοκρατίας  -που ποτέ δεν ορίστηκε από το διεθνές δίκαιο-   χρησιμοποιείται για να απονομιμοποιηθεί κάθε ένοπλη ομάδα σε σύγκρουση με ένα κράτος, ανεξάρτητα από τα αίτια της σύγκρουσης.  
  • Καταργώντας τους νόμους του πολέμου, η Ουάσιγκτον αναβίωσε τις «στοχευόμενες δολοφονίες» που είχαν εγκαταλειφθεί μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ και που το Ισραήλ εφαρμόζει για πάνω από μια δεκαετία. Σύμφωνα με τους νομικούς τους, δεν πρόκειται για «δολοφονίες», αλλά για «ανθρωποκτονία σε αυτοάμυνα», ενώ δεν υπάρχει ούτε καμία ανάγκη να προστατευτούν ούτε ταυτόχρονη αναλογικότητα της απειλής και της αντίδρασης της ανταπάντησης.  
  •  Η ανθρωπιστική παρέμβαση ή η ευθύνη προστασίας τέθηκαν επάνω από τη κυριαρχία των κρατών.  
  •  Τέλος, έκανε την εμφάνιση της η έννοια του κράτους-παρίας.
Αυτά τα κράτη ορίζονται με τέσσερα κριτήρια που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε σκοπιμότητα και στη δίκη προθέσεων:
  • Οι ηγέτες τους καταπιέζουν τον λαό τους και λεηλατούν την περιουσία του.
  •  Δεν συμμορφώνονται με το διεθνές δίκαιο και αποτελούν μόνιμη απειλή για τους γείτονές τους
  • Υποστηρίζουν την τρομοκρατία.
  • Μισούν τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δημοκρατικές αρχές τους.
Με μια δεκαετία καθυστέρηση από την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν την αναδιαμόρφωση των διεθνών σχέσεων τους. Όσον αφορά τη Μέση Ανατολή, ο νεοσυντηρητικός φιλόσοφος Bernard Lewis και ο μαθητής του Fouad Ajami περιέγραψαν τους κύριους στόχους: να τεθεί τέρμα στον αραβικό εθνικισμό χτυπώντας τα τυραννικά καθεστώτα που παγίωσαν το φυλετικό και θρησκευτικό μωσαϊκό. Η καταστροφή και ο διαμελισμός αυτών των κρατών της περιοχής θα οδηγήσουν στο «κατασκευασμένο χάος», μια ανεξέλεγκτη κατάσταση στην οποία εξαφανίζεται κάθε κοινωνική συνοχή και όπου ο άνθρωπος επιστρέφει στην αρχική κατάσταση της φύσης. Αυτές οι κοινωνίες θα επιστρέφουν στη συνέχεια σε προ-εθνικό στάδιο, ή ακόμα και προ-ιστορικό, από όπου θα προκύπτουν εθνικά ομοιογενή μικρο-κράτη, αναγκαστικά εξαρτώμενα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας από τους κορυφαίους οπαδούς του Strauss, ο Richard Perle, διαβεβαίωνε ότι οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Λίβανο θα ακολουθούτανε  από άλλους στη Συρία, τη Σαουδική Αραβία, και θα τελείωναν με αποθέωση στην Αίγυπτο.

Μελέτες έδειξαν μια απρόσμενη κατανομή των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου. Η Ρωσία κατέχει την πρώτη θέση με τα 643 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια της δυτικής Σιβηρίας. Στη δεύτερη θέση, η Αραβία, συμπεριλαμβανομένου του κοιτάσματος της Ghawar, με 426 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. Και, στη Τρίτη θέση, η Μεσόγειος με 345 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου στα οποία θα πρέπει να προστεθούν 5,9 δισεκατομμύρια βαρέλια υγρού φυσικού αερίου και 1,7 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου.

Όσον αφορά τη Μεσόγειο, ο κυριότερος όγκος βρίσκεται στη Συρία. Το κοίτασμα που ανακαλύφθηκε στη Qara μπορεί να φθάσει σε παραγωγή 400.000 κυβικά μέτρα την ημέρα, η οποία θα φέρει την χώρα ως τέταρτο μεγαλύτερο παραγωγό στην περιοχή, μετά το Ιράν, το Ιράκ και το Κατάρ.


Τρία βήματα

Εν πάση περιπτώσει, η οικοδόμηση αυτής της Νέας Τάξης Πραγμάτων πέρασε από διάφορα στάδια.

1.   1991-2002 ήταν μια ένα διάστημα απροσδιοριστίας. Η Ουάσιγκτον δίστασε να επιβληθεί ως μόνη υπερδύναμη και να αποφασίσει μονομερώς για την τύχη του κόσμου. Παρά το γεγονός ότι η περίοδος αυτή παρατάθηκε για περισσότερο από μια δεκαετία, δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο μια σύντομη στιγμή στην ιστορία.
2.   Κατά τη διάρκεια των ετών 2003-2006, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να εφαρμόσει με οποιοδήποτε τίμημα την θεωρία του «δημιουργικού χάους» για να επεκτείνει την ηγεμονία της. Έκανε δύο πολέμους, έναν με το δικό της στρατό στο Ιράκ, έναν άλλο με πληρεξούσιο στον Λίβανο. Η ισραηλινή ήττα του 2006 διάκοψε προσωρινά αυτό το σχέδιο. Η Ρωσία και η Κίνα χρησιμοποίησαν δύο φορές το βέτο τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας (για το Μιανμάρ και τη Ζιμπάμπουε) σαν να ήθελαν να επισημάνουν δειλά την επιστροφή τους στη διεθνή σκηνή.

3.   Κατά την περίοδο από το 2006 έως σήμερα, το μονοπολικό σύστημα αντικαταστάθηκε με ένα μη-πολικό κόσμο. Η ισχύς είναι διασπειρόμενη. Η Κίνα, η Ε.Ε., η Ινδία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν το 75% του παγκόσμιου ΑΕΠ και ξοδεύουν το 80% των στρατιωτικών δαπανών.  Αυτή η κατάσταση πραγμάτων δικαιολογεί σε κάποιο βαθμό μια πολυπολική λειτουργία, λόγω του επίμονου ανταγωνισμού μεταξύ αυτών των πόλων.

Το νεφέλωμα ενός μη-πολικού κόσμου
Προπαντός, αυτές οι δυνάμεις πρέπει να αντιμετωπίσουν τις ταυτόχρονες προκλήσεις από πάνω (τους παγκόσμιους και περιφερειακούς οργανισμούς) και από κάτω (πολιτοφυλακές, ΜΚΟ, πολυεθνικές εταιρείες). Η ισχύς είναι παντού και πουθενά, σε πολλά χέρια, σε διάφορα σημεία.

Εκτός από τις έξι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, υπάρχουν πολλές περιφερειακές δυνάμεις. Μπορούμε να αναφέρουμε την περίπτωση της Βραζιλίας, στη Λατινική Αμερική, λίγο-περισσότερο την Αργεντινή, τη Χιλή, το Μεξικό, τη Βενεζουέλα.  Στην Αφρική, τη Νιγηρία, τη Νότια Αφρική και την Αίγυπτο. Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία. Το Πακιστάν, στη Νότιο-ανατολική Ασία. Την Αυστραλία, την Ινδονησία, τη Νότια Κορέα στην Ανατολική Ασία και τον Δυτικό Ειρηνικό.

Πολλοί διακυβερνητικοί οργανισμοί εγγράφονται σε αυτή τη λίστα δυνάμεων: το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΠΟΕ και ο ΟΗΕ ως τέτοιοι. Περιφερειακοί οργανισμοί όπως η Αφρικανική Ένωση, ο Αραβικός Σύνδεσμος, ο ASEAN, η ΕΕ, η ALBA, κλπ.. Χωρίς να ξεχάσουμε τα κλαμπ όπως ο ΟΠΕΚ.

Θα πρέπει να προστεθούν ορισμένα κρατίδια εντός των εθνών-κρατών όπως η Καλιφόρνια και το Ουτάρ Πραντές [το πιο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Ινδίας], και ακόμη και πόλεις όπως η Νέα Υόρκη ή η Σαγκάη.

Υπάρχουν επίσης οι πολυεθνικές εταιρείες, της ενέργειας και της χρηματοπίστωσης. Και τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης όπως το Al-Jazeera, BBC, CNN. Και οι πολιτοφυλακές, όπως η Χεζμπολάχ, ο στρατός του Μαχντί ή οι Ταλιμπάν. Πρέπει να προστεθούν τα πολιτικά κόμματα, κινήματα και θρησκευτικά ιδρυμάτα, τρομοκρατικές οργανώσεις, καρτέλ ναρκωτικών, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ιδρύματα. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (Νταβός)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι η κύρια συγκέντρωση δυνάμης. Οι ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες τους εκτιμώνται σε πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτός ο αριθμός μπορεί να φτάσει τα 700 δισ. δολάρια, αν λάβουμε υπόψη το κόστος των εν εξελίξει επιχειρήσεων τόσο στο Ιράκ όσο και στο Αφγανιστάν. Με ετήσιο ΑΕΠ τους που υπολογίζεται σε 14 τρισεκατομμύρια δολάρια, ταξινομούνται  ως η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.

Ωστόσο, η πραγματικότητα της αμερικανικής ισχύος δεν θα πρέπει να αποκρύψει τη παρακμή της, τόσο σε απόλυτους όρους όσο και σχετικά με άλλα κράτη. Όπως σημειώνεται από τον Richard Haass, Πρόεδρο του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, η άνοδος χωρών όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έφτασε στα 1 τρισεκατομμυρία δολαρία ετησίως. Αυτό βέβαια οφείλεται στην αγορά της ενέργειας. Με δεδομένη την αύξηση της ζήτησης από την Κίνα και την Ινδία, το ποσό αυτό θα συνεχίσει να αυξάνεται. Η αδυναμία του δολαρίου έναντι της λίρας Αγγλίας και του ευρώ δεν θα οδηγήσει μόνο σε απομείωση της αξίας του έναντι των ασιατικών νομισμάτων, αλλά σε πιθανή μετατροπή της αγοράς πετρελαίου που θα πληρωθεί με ένα καλάθι νομισμάτων ή ίσως σε ευρώ.

Και όταν το δολάριο δεν θα είναι πλέον το νόμισμα των πετρελαϊκών συναλλαγών, η αμερικανική οικονομία θα βρεθεί ευάλωτη στον πληθωρισμό και στις νομισματικές κρίσεις.

Δύο βασικοί μηχανισμοί υποστήριξαν τον μη-πολικό κόσμο:  
·         Πολλές χρηματοπιστωτικές ροές βρήκαν τον δρόμο τους έξω από τις νόμιμες οδούς και εν αγνοία  των κυβερνήσεων. Αυτό το γεγονός τείνει να δείξει ότι η παγκοσμιοποίηση αποδυναμώνει την επιρροή των μεγάλων δυνάμεων.  
·         Αυτές οι ροές χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από τα πετρελαϊκά κράτη για να χρηματοδοτήσουν κρυφά μη κρατικούς παράγοντες.

Συνεπώς, σε ένα μη-πολικό σύστημα, το να είσαι το πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο δεν σου εγγυάται το μονοπώλιο της ισχύος. Όλα τα είδη των ομάδων ή ακόμα ατόμων μπορούν να συσσωρέψουν επιρροή.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Hedley Bull, οι διεθνείς σχέσεις ήταν πάντα ένα μίγμα τάξης και χάους. Αν ακολουθήσουμε τη θεωρία του, το μη-πολικό σύστημα παραδίδεται στο ίδιο και γίνεται όλο και πιο πολύπλοκο. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Το 2011, η αύξηση των εντάσεων γύρω από τη Λιβύη έδειξε ότι το μη-πολικό σύστημα δεν ήταν πλέον βιώσιμο. Δύο ανταγωνιστικές κατευθύνσεις πρόεκυψαν.

Βραζιλία + Ρωσία + Ινδία + Κίνα = BRIC
Η πρώτη είναι αμερικάνικη. Στόχος της είναι να οικοδομήσει μια Νέα Παγκόσμια Τάξη που αντιστοιχεί στην στρατηγική της Ουάσιγκτον. Πρόκειται για την κατάργηση της κυριαρχίας των κρατών, που εγκαθιδρύθηκε  από τις Συνθήκες  Ειρήνης της Βεστφαλίας, και την αντικατάστασή της από το δικαίωμα ανθρωπιστικής επέμβασης στα κράτη ως ρητορική νομιμοποίηση και ως δούρειο ίππο του αμερικανικού τρόπου ζωής .


Η δεύτερη, που υποστηρίζεται από τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης και τους BRICS, είναι σινορωσική. Απαιτεί την διατήρηση των αρχών των Συνθήκών της Βεστφαλίας, χωρίς όμως επιστροφή στο παρελθόν. Πρόκειται να καθοριστεί ένας νέος κανόνας του παιχνιδιού. Κάτι που διαρθρώνεται γύρω από δύο πυρήνες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ένας ορισμένος αριθμός πόλων.
Είναι σαφές ότι ο έλεγχος των πόρων, συμπεριλαμβανομένων των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, είναι το ιδανικό πέρασμα προς τη δημιουργία ενός νέου συστήματος, του οποίου η εμφάνιση είναι μπλοκαρισμένη από το 1991.

Είναι επίσης σαφές ότι ο έλεγχος των οδών μεταφοράς του φυσικού αερίου, είναι το κέντρο της διαμάχης στη Συρία. Αναμφίβολα, η πόλωση των δυνάμεων για το θέμα αυτό ξεπερνά σίγουρα τα εσωτερικά αίτια, και ξεπερνά το ζήτημα της πρόσβασης σε θερμά ύδατα και του στρατηγικού ενδιαφέροντος για τη ναυτική βάση της Ταρτούς.

Η επιτακτική ενεργειακή ανάγκη

Η μάχη της ενέργειας ήταν η μεγάλη ιστορία του Ντικ Τσένι. Την οδήγησε  από το 2000 έως το 2008 με σαφή αντιπαράθεση με την Κίνα και τη Ρωσία. Από τότε, η πολιτική αυτή συνεχίστηκε με τον Μπαράκ Ομπάμα.

Για τον Τσένι, η ζήτησης ενέργειας αυξάνεται ταχύτερα από την προσφορά, κατάσταση η οποία οδηγεί τελικά σε έλλειψη πόρων. Η διατήρηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ περνά επομένως με προτεραιότητα από τον έλεγχο των απομενόντων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Επιπλέον, γενικότερα, αν οι τρέχουσες διεθνείς σχέσεις δομούνται από την γεωπολιτική του πετρελαίου, ο εφοδιασμός ενός κράτους είναι αυτό το οποίο καθορίζει την άνοδο ή την πτώση του. Ιδού το σχέδιο του σε τεσσάρα σημεία:  
  1. Ενθάρρυνση, με οποιοδήποτε κόστος, κάθε τοπικής παραγωγής από υποτελείς, προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση των Ηνωμένων Πολιτειών από μη φίλο προμηθευτή, ώστε να αυξηθεί η ελευθερία δράσης της Ουάσιγκτον.  
  2. Έλεγχος των εξαγωγών πετρελαίου από τα αραβικά κράτη του Κόλπου, όχι για να τις αρπάξουν, αλλά να τις χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης τόσο προς τους πελάτες όσο και προς τους άλλους προμηθευτές. 
  3. Έλεγχος των θαλασσινών οδών στην Ασία, δηλαδή, του εφοδιασμού της Κίνας και της Ιαπωνίας όχι μόνο για πετρέλαιο, αλλά και για πρώτες ύλες.  
  4. Ενθάρρυνση της διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη για να μειωθεί η εξάρτηση των Ευρωπαίων από το ρωσικό φυσικό αέριο και η πολιτική επιρροή που απολαμβάνει η Μόσχα από αυτή την εξάρτηση.
Ωστόσο, οι Αμερικανοί έχουν θέσει ως κύριο στόχο την ενεργειακή ανεξαρτησία τους. Αυτό ήταν το νόημα της πολιτικής που αναπτύχθηκε από τον Ντικ Τσένι, μετά από τις εκτεταμένες διαβουλεύσεις του με τους γίγαντες της ενέργειας, το Μάιο του 2001. Περνά μέσω της διαφοροποίησης των πηγών: τοπικό πετρέλαιο, εγχώριο φυσικό αέριο και άνθρακας, υδροηλεκτρική και πυρηνική ενέργεια.  Και μέσω μιας ενισχυμένης ανταλλαγής με φιλικές χώρες στο δυτικό ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένων της Βραζιλίας, του Καναδά, και του Μεξικό.
Ο δευτερεύων στόχος είναι ο έλεγχος της ροής του πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος για να ξεκινήσει η Καταιγίδα της Ερήμου (1991) και η εισβολή στο Ιράκ (2003).

Το σχέδιο Ντικ Τσένι επικεντρώθηκε στον έλεγχο των θαλασσινών οδών: το Στενό του Ορμούζ (μέσω του οποίου διέρχεται το 35% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου), ή το Στενό της Μάλακα. Μέχρι σήμερα, αυτές οι ναυτικές οδοί είναι απαραίτητες για την οικονομική επιβίωση της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Βόρειας Κορέας, και ακόμη και της Ταϊβάν. Οι διάδρομοι αυτοί, επιτρέπουν τη μεταφορά της ενέργειας και των πρώτων υλών προς τις ασιατικές βιομηχανίες, καθώς και την εξαγωγή των μεταποιημένων προϊόντων στις παγκόσμιες αγορές. Ελέγχοντας τους, η Ουάσιγκτον εξασφαλίζει τόσο την πίστη των βασικών ασιατικών συμμάχων της και τον περιορισμό της ανόδου της Κίνας.

Η εφαρμογή αυτών των παραδοσιακών γεωπολιτικών στόχων οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να ενισχύσουν τη ναυτική παρουσία τους στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, και να συνάψουν ένα δίκτυο στρατιωτικών συμμαχιών ανάμεσα στην Ιαπωνία, την Ινδία και την Αυστραλία. Πάντα για να περιορίσουν την Κίνα.

Η Ουάσιγκτον θεωρούσε ανέκαθεν τη Ρωσία ως γεωπολιτικό ανταγωνιστή.  Εκμεταλλεύτηκε κάθε ευκαιρία για να μειώσει τη δύναμη και την επιρροή της. Φοβόταν ιδιαίτερα την αυξανόμενη εξάρτηση της Δυτικής Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει την ικανότητά αντίθεσης της στις ρωσικές κινήσεις στην Ανατολική Ευρώπη και τον Καύκασο.

Για να προσφέρει μια εναλλακτική λύση, η Ουάσιγκτον έχει πιέσει τους Ευρωπαίους να εφοδιαστούν από τη λεκάνη της Κασπίας Θάλασσας, κατασκευάζοντας νέους αγωγούς μέσω της Γεωργίας και της Τουρκίας. Επρόκειτο να αποφύγουν τη Ρωσία, με τη βοήθεια του Αζερμπαϊτζάν, του Καζακστάν και του Τουρκμενιστάν, αποφεύγοντας τη χρήση των αγωγών της Gazprom. Εξ ου και η ιδέα του Nabucco.

Για την ενίσχυση της ενεργειακής ανεξαρτησίας της χώρας του, ο Μπαράκ Ομπάμα μετατράπηκε ξαφνικά σε αυτάρκη εθνικιστή. Ενθάρρυνε την εκμετάλλευση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στο δυτικό ημισφαίριο, ανεξάρτητα από τους κινδύνους από γεώτρησεις σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, όπως στην ακτή της Αλάσκας ή στον Κόλπο του Μεξικού, και με οποιαδήποτε τεχνολογία, όπως η σκάση των πετρελαϊκών σχιστόλιθων.

Στην ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους το 2012, ο Πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε με υπερηφάνεια: 

«Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών, έχουμε ανοίξει εκατομμύρια στρέμματα γης για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Απόψε, ζήτησα από τη διοίκηση να ανοίξει περισσότερο από το 75% των υπεράκτιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Τώρα, αυτή τη στιγμή, η αμερικανική παραγωγή πετρελαίου είναι η υψηλότερη εδώ και οκτώ χρόνια. Είναι αλήθεια. Οκτώ χρόνια. Και δεν είναι μόνο αυτό. Πέρυσι, η εξάρτησή μας από το ξένο πετρέλαιο έχει μειωθεί, φθάνοντας στο χαμηλότερο επίπεδο εδώ και δεκαέξι χρόνια» [1].

Μίλησε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, για την εξόρυξη φυσικού αερίου από σκάσιμο των πετρελαϊκών σχιστόλιθων: «Διαθέτουμε αποθέματα φυσικού αερίου που εξασφαλίζουν τις ΗΠΑ για εκατό χρόνια» [2].

Τον Μάρτιο 2011, η Ουάσιγκτον αύξησε τις εισαγωγές της από τη Βραζιλία για να απογαλακτιστεί από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής.

Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον δεν έπαψε ποτέ να εξασφαλίσει τον έλεγχο των ΗΠΑ στις ζωτικές θαλάσσιες οδούς που εκτείνονται από τα στενά του Ορμούζ μέχρι την Θάλασσα της Νότιας Κίνας, και να οικοδομήσουν ένα δίκτυο βάσεων και συμμαχιών που περικυκλώνουν την Κίνα  -την αναδυόμενη παγκόσμια δύναμη-   με τη μορφή ενός τόξου από την Ιαπωνία στη Νότια Κορέα, την Αυστραλία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες στα νοτιοανατολικά, μετά στην Ινδία και στα Νότιο-Δυτικά. Το όλο εγχείρημα στέφεται από μια συμφωνία με την Αυστραλία με στόχο την οικοδόμηση μιας στρατιωτικής μονάδας στο Ντάργουϊν, στη βόρεια ακτή της χώρας, κοντά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Η Ουάσιγκτον προσπαθεί να συμπεριλάβει την Ινδία σε μια συμμαχία χωρών της περιοχής εχθρικών προς την Κίνα για να τραβήξει το Νέο Δελχί από τα χέρια των BRICS, μια στρατηγική περικύκλωσης της Κίνας που προκαλεί έντονη ανησυχία στο Πεκίνο.

Μελέτες έδειξαν μια απρόσμενη κατανομή των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου. Η Ρωσία κατέχει την πρώτη θέση με τα 643 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια της δυτικής Σιβηρίας. Στη δεύτερη θέση, η Αραβία, συμπεριλαμβανομένου του κοιτάσματος της Ghawar, με 426 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. Και, στη Τρίτη θέση, η Μεσόγειος με 345 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου στα οποία θα πρέπει να προστεθούν 5,9 δισεκατομμύρια βαρέλια υγρού φυσικού αερίου και 1,7 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου.

Όσον αφορά τη Μεσόγειο, ο κυριότερος όγκος βρίσκεται στη Συρία. Το κοίτασμα που ανακαλύφθηκε στη Qara μπορεί να φθάσει σε παραγωγή 400.000 κυβικά μέτρα την ημέρα, η οποία θα φέρει την χώρα ως τέταρτο μεγαλύτερο παραγωγό στην περιοχή, μετά το Ιράν, το Ιράκ και το Κατάρ.

Η μεταφορά του φυσικού αερίου από τη Ζώνη του Ζαγκρός (Ιράν) προς την Ευρώπη πρέπει να περάσει από το Ιράκ και τη Συρία. Ανάτρεψε πλήρως τα αμερικανικά σχέδια και ενίσχυσε τα ρωσικά σχέδια (Nord Stream και South Stream). Το συριακό αέριο ξέφυγε από τη Ουάσιγκτον, της παραμένει μόνο να πέσει στο λιβανικό φυσικό αέριο.
Ο πόλεμος συνεχίζεται ... 

[1] “Over the last three years, we’ve opened millions of new acres for oil and gas exploration, and tonight, I’m directing my administration to open more than 75 percent of our potential offshore oil and gas resources. (Applause.) Right now — right now — American oil production is the highest that it’s been in eight years. That’s right — eight years. Not only that — last year, we relied less on foreign oil than in any of the past 16 years”.
[2] “We have a supply of natural gas that can last America nearly 100 years.”

Imad Fawzi Shueibi: Φιλόσοφος και γεωπολιτικός. Πρόεδρος του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών (Δαμασκός, Συρία).

 

Περισσότερα... »

Μυστική Κρήτη

Τρεις φορές έχω κάνει τον γύρο της Κρήτης, μαζί με φίλους και συνεργάτες, για εξερευνητικούς σκοπούς, αναζητώντας τη Μυστική Κρήτη. Το γενικό συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι ότι τα μεγάλα μυστικά – όσο και οι μεγάλες ομορφιές – του νησιού, είναι στην ορεινή Κρήτη. Η Κρήτη είναι ένας τόπος μοναδικός στην Ελλάδα και στον κόσμο, που συνδυάζει τόσα πολλά επίπεδα ατμοσφαιρών για τον ονειροπόλο ταξιδιώτη, που δεν θα μου έφτανε ένα ολόκληρο βιβλίο για να αναλύσω τα πράγματα που έμαθα και είδα εκεί, τα πράγματα που «διδάχθηκα» από την Κρητική γη κι από τους Κρητικούς.

Η προσωπική γνώμη μου είναι ότι η Κρήτη έπαιξε στο μακρινό παρελθόν καθοριστικότατο ρόλο για την ανθρωπότητα, και πρόκειται να ξαναπαίξει σημαντικό «υπερβατικό» ρόλο στο άμεσο μέλλον για τον κόσμο. (Μέχρι και ο μεγαλύτερος δημιουργός της επιστημονικής φαντασίας, ο Φίλιπ Κ. Ντικ, στο τελευταίο του βιβλίο λίγο πριν πεθάνει, το Valis (Vast Active Living Intelligence System), προς το τέλος του βιβλίου, μιλά για την Κρήτη. Οι αναγνώστες της υπερβατικής Φανταστικής Λογοτεχνίας θα πρέπει να ρίξουν μια ματιά εκεί…).
Εκεί γεννήθηκε ο Δίας, εκεί ήταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου ο Μίνωας,
εκεί αφίχθηκε ο Απόστολος Παύλος, εκεί γεννήθηκε ο Καζαντζάκης, για την Κρήτη μελετούσε ο Λάβκραφτ από μικρό παιδάκι, εκεί έγινε ένα από τα μεγαλύτερα σκηνικά του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, εκεί υπάρχει η μεγαλύτερη και πιο ιδιαίτερη μυστικιστική μουσική παράδοση στην Ελλάδα (και συνεχίζεται μέχρι σήμερα), εκεί πήγε ο Νταίνικεν μόλις πάτησε σε ελληνικό έδαφος, εκεί αναπνέει η Μυστική Ελλάδα καλά κρυμμένη απ’ όλους τους «ανίδεους» που την επισκέπτονται σαν τουρίστες ή την κατοικούν σαν αυτόχθονες.
Agios-Nikolaos

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ:
Όταν είχα πάρει μια συνέντευξη από τον Έριχ Φον Νταίνικεν για λογαριασμό του περιοδικού Τρίτο Μάτι, (τη μοναδική στην Ελλάδα, νομίζω), την εποχή που «συλλάβαμε» τον Νταίνικεν σε ελληνικό έδαφος (ο ίδιος έλεγε ότι είχε έρθει με εκδρομή της λέσχης των «Αρχαιο-αστροναυτών» για να πάει στους Δελφούς), μου είπε ότι έγραφε ένα βιβλίο για την Ελλάδα, κι έπειτα έμαθα ότι είχε σκοπό να ταξιδέψει μυστικά στην Κρήτη, όπως κι έγινε. Από τότε ξετυλίγεται ένα μυστήριο που η ροή του διαρκεί μέχρι σήμερα με πολλές προεκτάσεις. Τι πήγε να κάνει ο Νταίνικεν στην Κρήτη; Τι έψαχνε εκεί;
Μια πολύπλοκη σειρά γεγονότων – που δεν είναι η θέση τους να κατατεθούν σ’ αυτές τις σελίδες – μου αποκάλυψε ότι ο Νταίνικεν έψαχνε για τον τάφο του Μίνωα. Όχι φυσικά από αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αλλά γιατί υπήρχαν πολλές πληροφορίες (πάνω σ’ αυτήν τη ροή πληροφοριών έπεσα κι εγώ) ότι «κάποιοι» είχαν εντοπίσει σε μυστική τοποθεσία της Κρήτης ένα υποχθόνιο μέρος με υπόγειες πυραμίδες, στο οποίο ..
υπήρχαν άγνωστες τεχνολογίες και (διαστημικά;) σκάφη, μεγάλοι θησαυροί και μυστικές γνώσεις, κι ότι σε μία από τις πυραμίδες κοιμόταν ο Μίνωας, ο κριτής των νεκρών, (ο «Μανού», «Αμήν» και «Βασιλιάς του Κόσμου» από το κέντρο της Γης, σύμφωνα με τις σημειολογικές μελέτες μου που ένα δείγμα τους κατέθεσα στο βιβλίο μου Κούφια Γη, στο κεφάλαιο Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ).
Αφού πρώτα μια «λανθασμένη» ροή πληροφορίας με παραπλάνησε και βρέθηκα να ψάχνω στους πρόποδες του Γιούχτα, έξω από το Ηράκλειο, τη μάλλον ανύπαρκτη τοποθεσία «Κωλοφωτιά», τελικά έμαθα από έγκυρες πηγές ότι ο Νταίνικεν είχε πάει στον Τσούτσουρο, στη νότια Κρήτη, στα «Αστερούσια» όρη. (Βλέπε και ένα περίεργο δισέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας Απογευματινή εκείνης της εποχής, από «διαρροή» των ερευνών μου για την υπόθεση Νταίνικεν, για μια μυστική ομάδα ερευνητών στην Κρήτη με την οποία βρισκόταν σε επαφή ο Νταίνικεν, κ.ά.)…
Αν επιχειρήσεις να κάνεις κυριολεκτικά τον γύρο της Κρήτης,
διαγράφοντας ένα κύκλο που αρχίζεις δεξιά από το Ηράκλειο με παράκτιες διαδρομές, η παραλιακή διαδρομή σταματά στον Τσούτσουρο, ένα μικρό σχετικά άγνωστο χωριό αρκετά μετά την Ιεράπετρα. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα παράλια της Νότιας Κρήτης δεν είναι προσβάσιμα με δρόμους (τουλάχιστον όχι γνωστούς) μέχρι τουλάχιστον τη Χώρα Σφακίων και το Φραγκοκάστελο.
Υπάρχουν βέβαια λίγες εξαιρέσεις με δρόμους που οδηγούν από την ενδοχώρα προς λιγοστές τουριστικές περιοχές. Αλλά δεν μπορείς να πάρεις από τον Τσούτσουρο και πέρα ακτή-ακτή την νότια Κρήτη και να βγεις, ας πούμε στην Παλαιοχώρα ή στον Κόρακα (με μοναδικές εξαιρέσεις το Τυμπάκι και την Αγιά Γαλήνη, την Πρέβελη και το Φραγκοκάστελο, τη Μέλισσα και τους Καλούς Λιμένες, μεμονωμένα τουριστικά μέρη στα οποία έχεις πρόσβαση από πάνω).
Ο Τσούτσουρος στέκει μοναχικός δίπλα στη βραχώδη ακτή, έπειτα από μια ορεινή διαδρομή στα αφιλόξενα Αστερούσια,
(ίσως την πιο ιδιαίτερη μικρή οροσειρά της Ελλάδας, κατά την προσωπική μου γνώμη), ή μάλλον στους πρόποδές τους. Η ευρύτερη περιοχή είναι γεμάτη έρημους λόφους, σπηλιές, μέρη που τα ζώνουν τρομακτικοί θρύλοι, άγνωστες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, και άλλα πολλά και περίεργα. Ο ίδιος ο Τσούτσουρος είναι ένα μέρος με πολύ παράξενη ατμόσφαιρα, σπηλαιώδη πετρώματα και έντονα ιονισμένη θάλασσα, ένα χωριό που φιλοξενεί – όπως διαπίστωσα – και πολλά καθυστερημένα παιδιά.

Οι πληροφορίες μου έλεγαν ότι ο Νταίνικεν έψαχνε στην ευρύτερη περιοχή του Τσούτσουρου και των ανατολικών Αστερουσίων ένα άνοιγμα ή σπηλιά που οδηγούσε στο εσωτερικό της γης και στη θρυλική ταφική κρύπτη του Μίνωα, ή – έτσι, κάπως αόριστα – «έναν υπόγειο χώρο που κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά της Ελλάδας, με κοσμοϊστορική σημασία, που αν ανακαλυφθεί θα είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών κι αν δημοσιοποιηθεί θα φέρει τα πάνω, κάτω…».

Σε δύο διαφορετικές δόσεις εξερεύνησα όσο μπορούσα στα Αστερούσια, την ευρύτερη περιοχή από τον Τσούτσουρο μέχρι την τοποθεσία που λέγεται «Παράνυμφοι», και μαζί με συνεργάτες ανακαλύψαμε τρία ανοίγματα τα οποία ήταν σφραγισμένα με ενισχυμένο μπετόν. Δηλαδή, ουσιαστικά τίποτα, γιατί δεν θέλαμε να διακινδυνέψουμε χωρίς λόγο. (Σε περιοχές και συνθήκες, που κάλλιστα μπορεί να σε συλλάβουν για αρχαιοκάπηλο ή κατάσκοπο του Καντάφι, αν «κινείσαι ύποπτα». Κι άντε μετά να τους πείσεις ότι ψάχνεις για «εξωγήινους». Ή – ακόμη χειρότερα – να το ξέρουν ήδη…).
Επιπλέον – και φαινομενικά άσχετα με όλα αυτά – σε κάποιον ερευνητικό κύκλο της Αθήνας, άκουσα την εξής ιστορία, που σχετίζεται με το ζήτημα, (δεν γνωρίζω αν οι πληροφορίες αυτές ευσταθούν): Ένας βοσκός της Κρήτης, σε άγνωστη τοποθεσία, ακολούθησε ένα χαμένο κατσίκι του σε μια σπηλιά (αυτός ο βοσκός ακολουθεί το κατσίκι στη σπηλιά σε όλη την Ελλάδα, σε όλες τις εποχές…), και ξαφνικά βγήκε σε έναν πολύ παράξενο και τεράστιο, σχεδόν αχανή, υπόγειο τόπο. Στην είσοδο αυτής της υπόγειας κοιλάδας (;) υπήρχε χρυσή πύλη γεμάτη λεπτεπίλεπτα χρυσά στεφάνια με λουλούδια, κι από εκεί έβλεπες τη συγκλονιστική θέα από μεγάλες πυραμίδες, τεράστια χρυσά αγάλματα, μηχανήματα αγνώστου προελεύσεως και …παράξενα αεροσκάφη σε παράταξη.
Ο βοσκός, κατατρομοκρατημένος έγινε καπνός, για να επιστρέψει για δεύτερη φορά όταν ξαναβρήκε την ψυχραιμία του, (το χρυσάφι, βλέπετε). Άρχισε να πηγαίνει εκεί και να παίρνει κάθε φορά χρυσάφι από την πύλη. Αργότερα, επειδή ήταν μάλλον αρκετά γέρος, εμπιστεύθηκε το μεγάλο μυστικό σε κάποιον νεαρότερο φίλο του, για να πάνε μαζί και να τον βοηθήσει να μπει πιο μέσα – γιατί φοβόταν μόνος του – και να κουβαλήσει περισσότερο χρυσάφι.

Ο φίλος πήγε μαζί του, και μαζί διαπίστωσαν ότι εκεί υπήρχαν πολλά παράδοξα, ακόμη και αγάλματα που μιλούσαν!! Αφού συνήλθε, ο φίλος του είπε ότι αυτό το πράγμα είναι πολύ μεγάλη ανακάλυψη κι ότι αρκετό χρυσάφι πήρανε από εκεί, τώρα έπρεπε να ειδοποιήσουν κάποιον αρμόδιο για να το αποκαλύψουν. Θα έπαιρναν και τα «εύρετρα» αλλά και τη δόξα για την ανακάλυψη.

Ο φίλος πήγε στην Αθήνα, στο υπουργείο πολιτισμού, και υποτίθεται ότι συναντήθηκε με τη Μελίνα Μερκούρη που ήταν τότε υπουργός. Η Μελίνα άκουσε προσεκτικά την ιστορία του και στο τέλος του είπε ότι δεν μπορούσε να στείλει συνεργείο στην περιοχή, γιατί αυτό θα ήταν πολυέξοδο και ενδεχομένως να την εξέθετε, γιατί η ιστορία ήταν πολύ παράδοξη για να είναι αληθινή, και το ίδιο ίσχυε και για να στείλει έστω κάποιο συνεργείο για να διαπιστώσει αν είναι αλήθεια.
Πονηρά, υποτίθεται ότι η Μελίνα πρότεινε στον τύπο το εξής: αν είναι αλήθεια όλα αυτά, τότε αυτοί οι δύο είναι πλούσιοι, γιατί σκέφτηκε ότι σίγουρα έχουν κλέψει χρυσάφι, οπότε ας πληρώσουν αυτοί το συνεργείο διερεύνησης του ζητήματος κι αν διαπιστωθεί ότι λένε την αλήθεια, θα εισπράξουν πολύ περισσότερα εύρετρα και θα αποζημιωθούν με το παραπάνω για τα έξοδά τους. Ο τύπος αρνήθηκε και έφυγε. Από εκεί και πέρα το ζήτημα δεν συνεχίστηκε, λίγο αργότερα η Μερκούρη αρρώστησε και είχε άλλα να σκεφτεί…
Η διήγηση που έμαθα εγώ και παραθέτω πιο πάνω, υποτίθεται ότι είναι η διήγηση αυτού του (αγνώστου σε μένα) ανθρώπου προς τη Μερκούρη, η οποία διέρρευσε σε έναν ερευνητικό κύκλο. Προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου, παρ’ όλο που έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας νεομυθολογίας, γιατί ταιριάζει απόλυτα με αυτά που σας έλεγα πιο πάνω περί Νταίνικεν, τα οποία οι πηγές μου δεν γνώριζαν…

Από τότε – και δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω αυτό – άκουσα σχεδόν την ίδια ιστορία για τουλάχιστον άλλα πέντε μέρη της Ελλάδας: στους Δελφούς, για το «σπήλαιο του Κόχραν» (ενός άγγλου ερευνητή που το ανακάλυψε στη Χαράδρα και βρέθηκε εκεί το πτώμα του), όπου ένας βοσκός μίλησε με τον Άγγελο Σικελιανό λέγοντάς του για χρυσά αγάλματα που μιλούσαν, πυραμίδες, τεχνολογίες και άλλα τέτοια.

Στη Γκιώνα, για έναν υπόγειο τόπο με χρυσές πυραμίδες,
που τον ανακάλυψε ένας βοσκός και το αποκάλυψε σε έναν φίλο του κι έπειτα εξαφανίστηκε εκεί κάτω. Στη Ροδόπη, για έναν μηχανικό δημοσίων έργων που διάνοιγε μια σήραγγα κι έπεσε πάνω σε ένα παρόμοιο μέρος, για το οποίο έχει ορκιστεί να μη μιλήσει ποτέ.
Στο Βόλο, για έναν βοσκό που ανακάλυψε μια σπηλιά που οδηγεί σε μυστική αίθουσα που περιέχει μια χρυσή στρογγυλή τράπεζα και γύρω της κάθονται χρυσά αγάλματα που αρχίζουν να σου μιλούν μόλις μπαίνεις μέσα και σε άλλα μέρη, πάντα η ίδια πάνω-κάτω ιστορία…
1054_2
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΤΖΑΝΗ ΚΑΙ Η ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Σ’ αυτόν μου τον τριπλό γύρο της Μυστικής Κρήτης, εκτός από τα Αστερούσια, το πιο ιδιαίτερο μέρος που συνάντησα, είναι κατά τη γνώμη μου ο Ομαλός και η ευρύτερη ορεινή περιοχή, στο νομό Χανίων. Το φαράγγι της Σαμαριάς, το λιγότερο γνωστό φαράγγι της Αγίας Άννης, γενικά το οροπέδιο του Ομαλού με τα αιώνια μυστικά του. Εκεί μπήκα στο σκοτεινό και τρομακτικό «Σπήλαιο του Τζανή», (εκεί μπήκε και ο «Τζανής» και δεν ξαναβγήκε, αφήνοντας πίσω μόνο το όνομά του). Είχαμε μάθει από τους ντόπιους ότι εκεί μέσα πριν από χρόνια είχε μπει μια εξερευνητική αποστολή Γάλλων, που είχαν έρθει με ελικόπτερα (!).
Οι ντόπιοι μου διηγήθηκαν ότι οι Γάλλοι (15-20 άτομα) μπήκαν εκεί μέσα και βγήκαν μετά από δύο μέρες και είπαν ότι έπεσαν σε μια υπόγεια λίμνη και ζήτησαν από τους δικούς τους να τους φέρουν βάρκες. Οι βάρκες ήρθαν με ελικόπτερα (!) κι αυτοί ξαναμπήκαν και βγήκαν έπειτα από τέσσερις ημέρες, μόνο που ήταν λιγότεροι από τους μισούς, χωρίς βάρκες. Όταν οι ντόπιοι τρομαγμένοι τους ρώτησαν που ήταν οι υπόλοιποι, αυτοί είπαν ότι είχαν φύγει από άλλο μέρος (;). Μόνο που στον Ομαλό δεν υπάρχει άλλο μέρος για να φύγεις…
Όταν μπήκαμε στη σπηλιά του Τζανή,
ελπίζαμε ότι θα βρούμε τη λίμνη και τις βάρκες για να την περάσουμε, (αφού δεν τις είχαν μαζί τους βγαίνοντας θα τις είχαν αφήσει εκεί για να ξανάρθουν). Προχωρήσαμε αρκετά βαθιά, με δύσκολες συνθήκες, γιατί είναι ένα μέρος ιδιαίτερα «φορτισμένο με αρνητική ενέργεια» που σε πολλούς προκαλεί «πανικό» και έντονο στρες. Τελικά συναντήσαμε έναν «κάρκαρο» με πολύ μεγάλο στόμιο, μια άπατη τρύπα (ρίχναμε μέσα πέτρες που δεν εξιστορούσαν καθόλου την πτώση τους) που έφραζε μπροστά μας το διάδρομο. Πέρα απ’ αυτήν η στοά συνεχιζόταν, αλλά δεν μπορούσαμε να περάσουμε πάνω από την τεράστια τρύπα – ή δεν θέλαμε να το διακινδυνέψουμε. Ο μόνος τρόπος θα ήταν να στήναμε μια αυτοσχέδια γέφυρα, με υλικά και εξοπλισμό που δεν είχαμε.
Όταν βγήκαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι κάποια άτομα μας παρακολουθούσαν διακριτικά. Τους είδα να κρύβονται, κι όταν τους πλησίασα για να συστηθούμε, απομακρύνθηκαν και χάθηκαν. Ένα ζευγάρι γέρων της περιοχής μας προειδοποίησε ότι στη σπηλιά αυτή υπάρχουν «δαίμονες» που τον παλιό καιρό έβγαιναν και έκαναν απαγωγές. Ένας άλλος ντόπιος μου είχε πει «δεν θέλεις να πας εκεί δα, μόνο καλικάντζαρους έχει κει μέσα και δεν θέλουνε παρέα…». Ίσως να τους κρατάνε ακόμη παρέα κάποιοι Γάλλοι, μαζί με τον Τζανή και με μερικές δεκάδες ανθρώπους που έφυγαν εκεί μέσα κυνηγημένοι την εποχή της κατοχής και του εμφύλιου, μαζί και με μια διμοιρία των Ες-Ες.
Δεν ξέρω κι έτσι, η σπηλιά του Τζανή παρέμεινε ένα μυστήριο μέχρι σήμερα.
Ίσως κάποτε ξαναπάω για να το εξιχνιάσω περισσότερο, ίσως όμως αντί για μένα το κάνει κάποιος από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές…
Σε έναν τέτοιο άγνωστο φίλο, προτείνω μια ειδική διαδρομή, την οποία μπορεί να ακολουθήσει με αυξημένη την «ειδική προσοχή» του και νομίζω πως θα ανακαλύψει πολλά. Άνοιξε έναν οδικό χάρτη της Κρήτης και συμβουλέψου τον διαβάζοντας την παρακάτω διαδρομή:
Εθνική οδός δεξιά από το Ηράκλειο, προς τα ανατολικά. Στροφή για Κνωσό, κι έπειτα Κνωσός, Σπηλιά (μεταξύ Βλίχια και Σκάλανι), Κάτω Αρχάνες, Άγιος Σύλας, Άγιος Βλάσιος, Λυκαστός, Γιούχτας, Προφήτης Ηλίας. Κι από εκεί, προς τα κάτω πάλι από την άλλη μεριά, Βαθύπετρο, Σπηλιώτισσα, Αστρίτσι, Πεζά, Βαρβάροι (χωριό Καζαντζάκη), Μονή Αγκράθου, Καστέλι, Κασταμονίτσα, Δίκτη, Δικταίον Άντρον (σπήλαιο γεννήσεως Δία), Τζερμιάδο, Μέσα Ποτάμι, Μαχαίρα, από εκεί στην Εθνική οδό προς Άγιο Νικόλαο. Λιμάνι Αγίου Νικολάου, Καλό Χωριό, Τουρλωτή, Σητεία, Αγία Φωτιά, Παλαίκαστρο, Ζάκρος, Βίγλα Ζάκρου, Άγιος Σπυρίδωνας
… και πάλι στην εθνική οδό προς Ιεράπετρα. Καλά Νερά, Κακιά Σκάλα, Ιεράπετρα, και προς τα πάνω μετά την Ιεράπετρα, Καλόγερο, Ανατολή (οι ντόπιοι διηγούνται για το ορεινό μέρος έξω από το χωριό τους «όπου κατέβαινε ο Δίας με το πλοίο του και έλεγε ιστορίες» – το ίδιο και στο χωριό Μύθοι – και για τη «γουρούνα με τα γουρουνάκια, που βρήκαν οι Γάλλοι»), Εξακουστή, Εσταυρωμένος, Μύθοι, και πάλι πίσω στην εθνική οδό προς Τυμπάκι. Κάτω Βιάννος, Μέση, Καστελλιανά, στροφή προς Τσούτσουρο. Ανατολικά Αστερούσια, Τσούτσουρος, πάλι πίσω, Αχενδριάς, Παράνυμφοι, και πάλι πίσω στην εθνική οδό προς Τυμπάκι. Άγιοι Δέκα (όπου η εκκλησία με τους δέκα τάφους σε κρύπτη από κάτω της), Μοίρες, Φαιστός, Τυμπάκι, Μέλαμπες (Μ’ Έλαμπες; Με Λάμπες;), Σπήλι, Ασώματος, Πρέβελη, πίσω στην εθνική οδό για Ρέθυμνο.
Ρέθυμνο, Σούδα (και η περιοχή ειδικής εποπτείας που περιγράφω παρακάτω), Χανιά, στροφή μετά το Μάλεμε κοντά στα Ραπανιανά, δεξιά στο ακρωτήριο για Ελληνοσπηλιά, και πάλι πίσω. Εθνική οδός και δρόμος για Ομαλό. Ομαλός, φαράγγι Αγίας Άννης, φαράγγι Σαμαριάς, (πεζοπορίες), Αγία Ρούμελη, Χώρα Σφακίων, Φραγκοκάστελο (Δροσουλίτες). Άγιος Βασίλειος, Φωτεινός, Βαλσαμόνερο, Σωματάς, Ρέθυμνο.
Αυτή η διαδρομή, (συν το Ιδαίον Άντρον στην Ίδη αλλά και τα Λευκά Όρη), σύμφωνα με τις δικές μου περιηγήσεις, είναι που κρύβει τη Μυστική Κρήτη. «Χαθείτε» σ’ αυτήν και πολλά έχετε να «βρείτε»…

cave-dikteon-andron-01
ΙΕΡΑ ΣΠΗΛΑΙΑ, ΙΕΡΕΣ ΚΟΡΥΦΕΣ, ΙΕΡΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ: Το σπήλαιο «Γκουβερνέτο» (δηλ. «Σπηλιά της Κυβέρνησης»!) ή «Αγίου Ιωάννη Ξένου» ή «σπηλιά του Ερημίτη», είναι ένα πολύ «ειδικό» μέρος. Βρίσκεται στην τοποθεσία Αυλάκι Κυδωνίων, σε υψόμετρο 800μ. Στην ίδια περιοχή υπήρχε παλαιότερα και η «Μονή Κυβερνείο» («Γκουβερνέτο» όπως την έλεγαν στα φράγκικα), η οποία καταστράφηκε από επιδρομές πειρατών.
Οι μοναχοί αναγκάστηκαν να χτίσουν ένα άλλο μοναστήρι, πιο ασφαλές, σε απόσταση μισής ώρας από το πρώτο, που τελικά σώζεται μέχρι σήμερα. Δεξιά από την είσοδο του σπηλαίου υπάρχει φυσικά ομώνυμο εκκλησάκι, σκαλισμένο ολόκληρο σε συμπαγή βράχο (!) όπου κατά την επέτειο της μνήμης του Αγίου Ξένου συγκεντρώνονται πολύ πιστοί. Οι περισσότεροι καταδύονται μέσα στο σπήλαιο, αναζητώντας το τέλος του, όπου θεωρείται ότι ασκήτεψε και πέθανε (εξαφανίστηκε) ο Άγιος.
Για την εύκολη πρόσβαση στο σπήλαιο
οι μοναχοί άνοιξαν μονοπάτι με σκαλάκια μέχρι την είσοδο. Πέντε μέτρα αριστερά μετά την είσοδο, μέσα στη σπηλιά, υπάρχει μια δεξαμενή στην οποία συγκεντρώνεται νερό που προέρχεται από διάφορες αιτίες, το οποίο θεωρείται «αγίασμα». Μέσα στη σπηλιά, υπάρχει η ξερή πια κοίτη μυστικού ποταμού, που έχει μήκος 150μ και καλύπτει έκταση 1500τμ κι έπειτα εξαφανίζεται πέρα από τους σταλακτίτες.
Το σπήλαιο έχει αρκετές αίθουσες με επιβλητικές σταλαγμιτικές κολώνες. Η τελευταία απ’ αυτές είναι το «ασκηταριό» του «Ξένου». Προς το τέλος του αριστερού τείχους του, σε ύψος 1μ περίπου, υπάρχει μια σταλαγμιτική προεξοχή με επίπεδη επιφάνεια την οποία χρησιμοποιούν για αγία τράπεζα. Πάνω της είναι τοποθετημένη η εικόνα του αγίου.
Το σπήλαιο «Μιλάτου» βρίσκεται στην πλαγιά μιας απότομης και πολύ βαθιάς χαράδρας, σε απόσταση 3χλμ από το χωριό Μίλατος από τον αυτοκινητόδρομο, κι έπειτα πεζοπορία διάρκειας είκοσι λεπτών. Στη σπηλιά αυτή, όπως αναφέρει η παράδοση, αλλά και μια ειδική επιγραφή που έχει σκαλιστεί πάνω από την αριστερή είσοδό της, σφάχτηκαν το 1823, από τις ορδές του στρατηγού Χασάν, 3.600 (!) άνδρες και γυναικόπαιδα. Φυσικά το μέρος, εδώ και δύο αιώνες θεωρείται στοιχειωμένο και συχνά παρουσιάζει πολλά παράξενα φαινόμενα, ειδικά τις νύχτες. Τα οστά που είχαν μείνει από τους νεκρούς, τοποθετήθηκαν σε «Ηρώο» μέσα στο σπήλαιο.
Η «Κυριακή του Θωμά» έχει καθιερωθεί ως τοπική εθνική εορτή και γιορτάζεται μέσα στο σπήλαιο με μεγάλη επισημότητα (!). Η σπηλιά έχει 8 κατά σειρά εισόδους σε μήκος 50μ με παράδοξους εξώστες προς τη χαράδρα, και καλύπτει μια έκταση περίπου 3.000 τμ, αν και έχει πολλές στοές με στενωπούς εισόδους, που δεν έχουν εξερευνηθεί. Από τον κεντρικό θάλαμο του σπηλαίου, ξεκινούν τσιμεντένιες σκάλες που οδηγούν στον παράλληλο «Θάλαμο των Ηρώων». Στο δεξί μέρος του θαλάμου βρίσκεται η είσοδός του και στο αριστερό υπάρχει ένα εκκλησάκι, που στα δεξιά της είναι το« Ηρώον».
Το σπήλαιο «Δικταίον Άντρον»,
βρίσκεται στη βορεινή πλευρά του όρους Δίκτη (1.000μ υψόμετρο), κοντά στα σύνορα Ηρακλείου και Λασιθίου. Για την πρόσβαση σ’ αυτό, υπάρχει ανηφορικός πεζόδρομος που αρχίζει από το τουριστικό περίπτερο του «Ψυχρού» και φτάνει στην τεράστια είσοδό του ύστερα από πορεία μισής ώρας. Το θρυλικό Δικταίο Άντρο αποτελείται από έναν τεράστιο θάλαμο που στο τέλος του χωρίζεται σε 4 διαμερίσματα, γεμάτα επιβλητικές σταλαγμιτικές κολώνες. Είναι μια θεϊκή σπηλιά, αντίστοιχη για την ελληνική θρησκεία με αυτήν που γεννήθηκε ο Χριστός στη Βηθλεέμ: στον τελευταίο θάλαμο του Δικταίου σπηλαίου, η Ρέα γέννησε τον Δία.
Για να τον προστατέψει από τον πατέρα του τον Κρόνο
που ήθελε να τον φάει για να διατηρήσει τη βασιλεία του, τον παρέδωσε στους «Κουρήτες» που τον μετέφεραν στο σπήλαιο «Ιδαίον Άντρον», στο όρος Ίδη, στην απέναντι μεριά του νομού Ηρακλείου, αρκετά κοντά στην Κνωσό. Δεν είναι ξεκάθαρο αν οι Κουρήτες τον μετέφεραν υπογείως ή από την επιφάνεια, ούτε και «τι» ή ποιοι ήταν αυτοί. Στο Ιδαίον Άντρον ανέθρεψαν τον Δία οι Νύμφες (νεράιδες) με το ειδικό γάλα της κατσίκας (αίγας) Αμάλθειας και με άγριο μέλι. Και τα δύο σπήλαια, Δικταίον και Ιδαίον, αποτέλεσαν ισχυρούς ιερούς τόπους δύναμης κατά την αρχαιότητα, και ήταν τόποι λατρείας του Διός.
Στο Δικταίο Άντρο, το αχανές κοίλωμά του φωτίζεται από την τεράστια είσοδό του (14Χ8μ) και ο επισκέπτης το ατενίζει με δέος. Το σκηνικό είναι παραμυθένιο και κατεβαίνοντας φτάνουμε στο κατώτατο τμήμα του ανάμεσα από συστάδες με πανύψηλες κολώνες, που περικυκλώνουν τη λιμνούλα όπου λουζόταν ο Δίας. Στο δεξιό θάλαμο από τη λιμνούλα, κρέμεται ο «Μανδύας» του Δία, ενώ προς τα αριστερά βρίσκεται ένας μικρότερος θάλαμος. Εκεί, σε μια κόγχη που διακρίνεται, γεννήθηκε ο Δίας.
Η Κρήτη είναι γεμάτη από σπήλαια που θεωρούνται «ιερά», που φυσικά είναι πανάρχαια, το ίδιο και η «χρήση» τους. Αναφέρω αυτά τα ιερά σπήλαια που ανακάλυψα στις περιηγήσεις μου, χωρίς να αποκλείω ότι υπάρχουν και άλλα περισσότερα τα οποία δεν τα γνωρίζω:
Νομός Χανίων: Ελληνόσπηλιο, Σπήλαιο Αρκούδας, Λερά Σπηλιά, Νυμφοσπηλιά, Ελλανία.
Νομός Ρεθύμνου: Σπήλαιο Μελιδονίου, Σπήλαιο Ελλενών, Σπήλαιο Πατσού, Ιδαίον Άντρον. Νομός Ηρακλείου: Σπήλαιο Καμαρών, Σπήλαιο «Μυστικό» Αρκαλοχωρίου, Σπήλαιο «Σκοτεινό», Σπήλαιο Ειλειθυίας (ή Ηλιθίας), Σπήλαιο Ειλειθυίας Ινάτου, Σπήλαιο Σίβα. Νομός Λασιθίου: Σπήλαιο Τράπεζας, Βρόκαστρο, Δικταίον Άντρον, Σπήλαιο Προφήτη Ηλία, Ζακροσπηλιά, σπηλιά Κουφονησιού.
Επίσης υπάρχουν πολλές «ιερές κορυφές» (που οι περισσότερες φιλοξενούν και ιδιαίτερα αρχαία ιερά), από τις οποίες προσωπικά έχω εντοπίσει: Ιερό νήσου Δία, Ιερό Βρυσίνας (Ρεθύμνου), Γωνιών, Γιούχτα (Αρχάνες), Κουμάσα, Κόφινα, Μαζά, Προφήτη Ηλία (Μάλια), Καρφί, Ανατολής, Πετσοφά (Παλαικάστρου), Τραόσταλου, Πισκοκέφαλου (Σητείας), Καλού Χωριού (Πεδιάδας).
Στα σύνορα Ηρακλείου και Λασιθίου, στην περιοχή Μάλια, υπάρχει μια αρχαία έπαυλη με διακοσμημένους τοίχους και δάπεδα, με σκάλες και διαδρόμους, που διαθέτει δίκτυο στοών (που το έχουν χαρακτηρίσει σαν «δίκτυο αποχετεύσεων» παρ’ όλο που μπορεί να κινείται άνετα μέσα του ένας όρθιος άνθρωπος…).
Στην Κρήτη υπάρχουν πολλές περιοχές που είναι «ειδικές» για τη μελέτη της Ιερής Γεωγραφίας, τόποι ιδιαίτεροι με πολυεπίπεδες ιδιαιτερότητες που συχνά έχουν μέχρι και «γεωπολιτική» ή «στρατηγική» αξία, και η σωστή οπτική αυτών των τόπων ξεκλειδώνει πολλά μυστικά. Παραθέτω από το σημειωματάριό μου, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας ευρύτατης περιοχής, πολύ μεγάλου «ειδικού» ενδιαφέροντος, με την ειδική διαδρομή εποπτείας της, γι’ αυτούς που μπορούν να χειριστούν αυτά τα θέματα:
Έξοδος Α., από το δρόμο της Σούδας. Στο 2ο χλμ διακλάδωση δεξιά από το δρόμο με τους ευκαλύπτους, οδηγεί στη Μονή «Χρυσοπηγής» (16ου αι.). Η Μονή περιβάλλεται από τείχος. Νότια της Χρυσοπηγής, κοντά στο χωριό Νεοκούρου, μινωικός οικισμός με ειδική ανακτορική έπαυλη. Στο 4ο χλμ περνάμε το λιμάνι της Σούδας, (στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται και Αμερικανικές βάσεις και πολλά ραντάρ), στο 5ο χλμ παίρνουμε την εθνική οδό προς Ρέθυμνο. Στα 12,5 χλμ έξοδος δεξιά για «Άπτερα», στενός ανηφορικός δρόμος με στροφές.
Στο 13ο χλμ το χωριό «Μεγάλα Χωράφια» (εκεί κοντά νεκρόπολη), όπου διακλάδωση αριστερά οδηγεί στην τοποθεσία της αρχαίας Απτέρας (2χλμ. Πήρε το όνομά της από τις Σειρήνες που έχασαν εδώ τα φτερά τους ύστερα από την ήττα τους σ’ ένα μουσικό αγώνα που έγινε με τις Μούσες). Τείχη μήκους 4χλμ. Από εκεί, πανοραμική θέα του κόλπου της Σούδας, από την κορυφή του λόφου (υψόμετρο 200 μ.).
Ο δρόμος στο μικρό οροπέδιο συνεχίζει, (προσπερνώντας διακλάδωση δεξιά προς αρχαιολογικό χώρο) μέχρι το ανακαινισμένο τουρκικό φρούριο που δεσπόζει στον κόλπο και σε όλη την ακτή. Η θέα συναρπαστική. Στα ανατολικά φαίνεται όλη η ακτή και η πεδιάδα «Κοιλιάρη». Προς βορά, δίπλα στην εθνική οδό, στέκει το μεσαιωνικό φρούριο «Ιτζεδίν» και απέναντι ο κόλπος της Σούδας με το ναύσταθμο και τα μικρά νησάκια, τεράστιες περιοχές που απαγορεύεται η πρόσβαση.
Σε ένα από τα απαγορευμένα νησάκια, στη νήσο Σούδα, υπάρχει βενετσιάνικο φρούριο. Στο βάθος, τον ορίζοντα κλείνει η χερσόνησος του Ακρωτηρίου. Προς νότο, η εντυπωσιακή εικόνα των Λευκών Ορέων. Πάνω από τα Άπτερα, χωριό «Στύλος» (38,5 χλμ από τα «Μεγάλα Χωράφια»), με ιερά βράχια στην εξοχή του. Λόφοι με ειδική θέα…
Ο αναζητητής της Μυστικής Κρήτης, μπορεί να αποκτήσει μια ειδική θέα του νησιού, μέσα από τις περιηγήσεις του, τις ανακαλύψεις του, τη συγκριτική του παιδεία, τις ιστορίες που μπορούν να του διηγηθούν οι άλλοι αναζητητές. Η θέα αυτή, θα μεγαλώνει και θα παραλλάσσεται στο πέρασμα του χρόνου, αλλάζοντας πρόσωπα, αλλάζοντας μυστικά κι η Μυστική Κρήτη πάντα θα υπάρχει…
318705_392907254091181_587275959_n







Πηγή
http://attikanea.blogspot.gr
Περισσότερα... »