Οι εννιά στις δέκα πληροφορίες που κυκλοφορούν στο διδύκτιο είναι ψέμματα ή μισές αλήθειες. Η καταγραφή τους βοηθάει στον έλεγχο και στο ξεσκαρτάρισμα.

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Πώς Γεννιέται ένας Πολιτισμός μέσα από τη Λειτουργία ενός Θυσιαστικού Μηχανισμού




Του Αθανάσιου Μιχαλόπουλου | Αναδημοσίευση από: Ελληνικός Κοινοτισμός




Οι αρχαίοι Έλληνες, όσο και να μας φαίνεται παράδοξο, γνώριζαν τα πάντα για το ανθρώπινο είναι και την υπόστασή του. Πολλοί θεωρούν ότι ο σύγχρονος νεωτερικός πολιτισμός είναι ανώτερος ποιοτικά, από ανθρωπολογική θεώρηση, από τον αρχαίο ελληνικό. Πρόκειται για μεγάλη πλάνη. Το αντίθετο ισχύει.



Θα ξεκινήσω με μια ρήση ενός μέγιστου προσωκρατικού σοφού της ελληνικής φιλοσοφίας, του Ηράκλειτου.



Είπε ο Ηράκλειτος: "Πόλεμος πατήρ πάντων". Αυτή η ρήση ηχεί αυτονόητη, όμως δεν είναι. Πολλοί σύγχρονοι μελετητές και στοχαστές προσέλαβαν επιφανειακά τη σκέψη του αινιγματικού σοφού.



Το "είναι" των πραγμάτων καθορίζεται από το γίγνεσθαι. Το "γίγνεσθαι" είναι μια αέναη πολεμική πάλη των όντων μεταξύ τους. Η διαίρεση του καθολικού σε μέρη αναπαράγει νέες ολότητες που πολλαπλασιάζονται.



Οτιδήποτε ρέει μέσα στην κλεψύδρα του χρόνου περικλείει έναν διαρκή πόλεμο μεταξύ των όντων που εξελίσσονται στο διηνεκές. Από τον αθέατο μικρόκοσμο ως το απέραντο χάος του μακρόκοσμου.



Αυτή η αέναη πολεμική πάλη των όντων χαρακτηρίζει κάθε μορφή ζωής οποιασδήποτε μορφής. Έτι περαιτέρω η άβυσσος ενός ασύμμετρου "πολέμου" χαρακτηρίζει και όλες τις μορφές κοινωνιών ή κοινοτήτων.



Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν συλλάβει πολύ σοφά αυτήν την αέναη πολεμική των όντων μέσα στους υπέροχους μύθους τους με το Χάος, που αποτελούσε την ανεξέλεγκτη δυναμική εκρηκτικών σχάσεων του "απείρου γίγνεσθαι".



Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν, λοιπόν, τον θυσιαστικό μηχανισμό μέσω του οποίου αποσβαίνεται η συλλογική και εσωτερική βία που ενυπάρχει ασύνειδα μέσα στην ανθρώπινη προσωπικότητα. Πυρήνας κάθε θρησκείας είναι η θυσία.



Η θυσία αναπαριστά τελετουργικά την αίσια έκβαση ενός πρωταρχικού συγκλονιστικού γεγονότος. Το γεγονός αυτό είναι ο συμφιλιωτικός τερματισμός μιας γενικευμένης αδελφοκτονίας (το βλέπουμε σε όλους τους μύθους όλων των πολιτισμών: Κάιν-Άβελ, εμφύλιοι μεταξύ ανθρώπων ή θεών κ.λπ.).



Η σωτήρια έκβαση συνδέθηκε με τη συμπτωματική μετατροπή της αδελφοκτονίας σε συλλογικό λυντσάρισμα ενός εκ των δύο αδελφών εμπολέμων. Η συγκέντρωση της συλλογικής βίας και η εστίασή της πάνω στο θύμα, έφερε την εκτόνωση της βίας και συνάμα τη συλλογική συμφιλίωση. Η εμπειρική πρόσληψη του φαινομένου έκανε τους θύτες να αποδώσουν το θαύμα στο θύμα.



Εφόσον το θύμα είχε την καταπληκτική ιδιότητα να "πάρει επάνω του" το μίασμα της αλληλοκτονικής μανίας, ήταν αυτό το ίδιο η αιτία του αλληλοσπαραγμού. Είναι η παραγνώριση-συγκάλυψη του θυσιαστικού μηχανισμού, πάνω στην οποία στηρίζονται όλοι οι μύθοι της ανθρωπότητας.



Μιαρό, ως αιτία της μανίας και ιερό, ως αιτία της άρσης της, το θύμα έγινε ο σημασιακός πυρήνας της κατοπινής θεότητας, στην οποία και αποδόθηκε η καταγωγή της κοινωνίας, της πόλης. Δηλαδή πίσω από κάθε θεότητα βρίσκεται κάποιο συλλογικό θύμα.



Έτσι οι άνθρωποι ανακάλυψαν ομοιοπαθητική-ελεγχόμενη εκτόνωση της εμφυλιοπολεμικής βίας, μέσω της τελετουργικής αναπαράστασης του αρχικού συλλογικού φόνου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να υιοθετήσουμε όλες οι κοινωνίες την τελετουργική θυσία και μέσω της θυσίας να συγκροτήσουμε θρησκεία και πολιτισμό.



Χωρίς να έχω την πρόθεση να κουράσω τον αναγνώστη, θα συνεχίσω με πιο απλά λόγια.



Οι κολεκτιβικοί λαοί (ανατολικοί λαοί, Ισραήλ, κ.λπ.) που δεν αναγνωρίζουν δικαιώματα στο άτομο και αναγνωρίζουν μόνο την ύπαρξη της κοινωνίας, προσλαμβάνουν τον θυσιαστικό μηχανισμό ως την απαγόρευση της κοινωνίας στο άτομο να μιλήσει και να πράξει ελεύθερα απειλώντας το με θάνατο (θυσία).



Οι προνεωτερικοί συλλογικά ατομοκεντρικοί λαοί (αρχαίοι Έλληνες) που αναγνωρίζουν και το άτομο και την κοινωνία (πόλιν) προσλαμβάνουν τον θυσιαστικό μηχανισμό όπως περιγράφεται παραπάνω.



Δηλαδή ενσωματώνουν τη συλλογική βία όχι στην διαφοροποίηση του οποιοδήποτε πολίτη να μιλάει και να πράττει ελεύθερα, αλλά σταδιακά πρώτα στον "φαρμακό" (εγκληματία) τον οποίο εξολοθρεύουν με κάψιμο ή λιθοβολισμό και αυτό γίνεται με τελετουργικό τρόπο (μέχρι τα αρχαϊκά χρόνια), για να παίρνει πάνω του τη συλλογική βία, τον θυμό των πολιτών αποδίδοντας δικαιοσύνη.



Στα κλασσικά χρόνια (5ος - 4ος αιώνας π.Χ.) δεν θυσιάζεται κάποιος "φαρμακός", αλλά κάποιος θεός ή θεοί. Θυμίζω όλων των ειδών αρχαία ελληνικά μυστήρια (ελευσίνια, δημήτρια, διονύσια, κ.λπ.).



Στα μυστήρια αυτά τεμαχίζεται θυσιαζόμενος ένας θεός (Διόνυσος, Άδωνις, Δήμητρα) ή τελετουργικά αναφέρεται η νίκη των θεών έναντι των γιγάντων και των συμμάχων τους που συμβολίζουν την χαοτική διαλυτική δράση που έχει στις κοινωνίες η παρουσία τους (γιγαντομαχία).



Οι αρχαίοι Έλληνες συνειδητοποίησαν το μεγαλείο των μύθων και τη λυτρωτική για τη βία λειτουργία τους στην αρχαία τραγωδία, μέσω της οποίας γεννιέται το υψηλού φρονήματος άτομο (διαφέρει κατά πολύ από το νεωτερικό άτομο των ιδιωτικών απολαύσεων).



Ένας από τους λόγους που οι αρχαίοι Έλληνες έγιναν χριστιανοί ήταν το ότι αποτύπωνε τέλεια το μυστηριακό λειτουργικό τους πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο ολοκλήρωνε το οντολογικό κενό που έλειπε στη μεταφυσική τους (σταυρική θυσία Χριστού).



Δείτε πώς προσλαμβάνουν το χριστιανισμό οι λατίνοι που έχουν κολεκτιβική συγκρότηση (παπισμός, κοσμική εξουσία όπως οι εβραίοι) και πώς οι νορδικοί λαοί, οι βόρειοι (Αμερική και Ευρώπη) που έχουν νεωτερική ατομικιστική συγκρότηση (απουσία μυστηρίων και καταναλωτισμός).



Αντίθετα, οι Εβραίοι, κολεκτιβιστικός λαός ων, δεν διανοούνταν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και προσλάμβαναν τελείως λάθος τις νουθεσίες των μεγάλων προφητών τους οποίους σκότωσαν (θυμίζω: θυσία του ατόμου που διαφοροποιείται από την κολεκτιβική συγκρότηση της κοινωνίας τους).



Οι τελευταίοι επιθυμούσαν έναν θεό κυβερνήτη του κόσμου αυτού ανώτερου από τους ανθρώπους. Γι' αυτό και χαρακτηριστικό των κολεκτιβιστικών λαών είναι ο νόμος. Όποιος παραβιάζει το νόμο τιμωρείται άτεγκτα και αλύπητα, χωρίς έλεος (θυμίζω: μωσαϊκός νόμος).




Αντίθετα οι Έλληνες δεν βάζουν πάνω από όλα το νόμο αλλά τη σχέση και τη συγχώρεση (ο Αχιλλέας παραδίδει το σώμα του Έκτορα στον Πρίαμο, πρωτόγνωρο για τους αρχαίους λαούς) βιώνουν έναν θεό σαν αυτούς, ισότιμο με αυτούς, που θυσιάζεται για το καλό των ανθρώπων δίνοντάς τους το παράδειγμα της αυτοθυσίας του πατέρα προς τα παιδιά του.



Οι λαοί ανήκουν σε κάποια κατηγορία (κολεκτιβική, ατομική, προσωποκεντρική) βάσει των παραδόσεών τους, το πώς δηλαδή αρχέγονα προσλαμβάνουν τον θυσιαστικό μηχανισμό.




Πολλοί νομίζουν ότι ο νεωτερικός πολιτισμός δεν ασχολείται με το θρησκευτικό φαινόμενο. Κάνουν μεγάλο λάθος. Ο θεός τον οποίο πρεσβεύουν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος με τα συστήματα που έχει δομήσει και η θυσία είναι ακόμη μεγαλύτερη από τις παλιές (εκατομμύρια θύματα από Χίτλερ, Στάλιν, αλλά και από τους τερατώδεις πολέμους των υπερδυνάμεων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ).



Σχετικό βιβλιογραφικό υλικό και στοιχεία:

Αριστοτέλης (Αθηναίων Πολιτεία)

Ρενέ Ζιράρ (Ο αποδιοπομπαίος τράγος)

Θεόδωρος Ζιάκας (Πέρα από το άτομο)

Κώστας Παπαϊωάννου (Η αποθέωση της ιστορίας)

- See more at: http://www.egriechen.info/2014/08/pos-gennietai-enas-politismos-leitourgia-thysiastikou-mixanismou.html#sthash.GIpidMmC.dpuf
Περισσότερα... »

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Ο Αμερικανός Πατριώτης Ευγένιος Ρωσσίδης


Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ, http://www.philenews.com


Ο Gene Rossides-Ευγένιος (Τζήν) Ρωσσίδης- αφιερώνει το βιβλίο του, Kissinger & Cyprus : A Study in Lawlessness (Κίσσινγκερ & Κυπρος : Μια Μελέτη στην Ανομία), που εκδόθηκε φέτος απο το Ίδρυμα American Hellenic Institute Foundation, στην μνήμη των θυμάτων των εγκληματικών πράξεων του Χένρι Κίσσινγκερ. Το αφιερώνει ταυτόχρονα και στον Χρίστοφερ Χίτσενς που πρώτος έθεσε δημόσια θέμα δίωξης, ως διεθνούς εγκληματία, του υπερήλικα σήμερα πρώην Αμερικανού αξιωματούχου.

Αντιγράφω την αφιέρωση: Dedicated to the memory of the victims of Henry Kissinger’s lawlessness and to Christopher Hitchens who led the way.

Οι νεκροί και τραυματίες των πολιτικών πράξεων, αποφάσεων και παραλήψεων του Χένρι Κίσσινγκερ, ο οποίος ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας και Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τρία χρόνια απο το 1973 μέχρι το 1976 υπήρξε, χωρίς υπερβολή, ο ισχυρότερος άνθρωπος στον πλανήτη, μετρούνται όχι στις χιλιάδες αλλά στά εκατομμύρια . Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται θύματα του αμερικανικού πολέμου στην Ινδοκίνα, 1968-1975 ( Βιετνάμ, Λαός , Καμπόζη), του πολέμου στην Μπαγλαντές, 1971 ( Ινδία-Πακιστάν), στην Χιλή, 1973, στην Κύπρο, 1974 και στο Ανατολικό Τιμόρ, 1975 ( Ινδονησία).

Με ειδική αναφορά στην Κύπρο και κυρίως στον επικό αγώνα που έδωσε η ελληνοαμερικανική ομογένεια, με καθοριστική υποστήριξη από αμερικανούς νομοθέτες και προσωπικότητες για την εφαρμογή της αμερικανικής νομοθεσίας κατά επιδρομικών πολέμων, ο Τζήν Ρωσσίδης συμπληρώνει το κατηγορητήριο του αείμνηστου Χίτσενς, που άρχισε να το δημοσιεύει σε έγκριτες αμερικανικές επιθεωρήσεις και το παρουσίασε ολοκληρωμένο στο βιβλίο του, The Trial of Henry Kissinger (2001), για κάθε μιά απο τις προαναφερθείσες περιπτώσεις.

Η ειρωνεία είναι ότι το 1973 απενεμήθη στον Κίσσινγκερ και στον Βόρειο-Βιενταμέζο διαπραγματευτή το Νόμπελ Ειρήνης για τις συμφωνίες Paris Peace Accords που υποτίθεται θα τερμάτιζαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ο Χ.Κ. παρέλαβε το βραβείο μαζί με την χρηματική αμοιβή που το συνόδευε. Ο Βιετναμέζος Λε Τα Κτό αρνήθηκε το βραβείο σεβόμενος, όπως δήλωσε, τον εαυτό του και την μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων του πολέμου στην Ινδοκίνα. Η επιπλέον ειρωνεία είναι ότι η “ειρήνη” που ο Χ.Κ. διαπραγματεύτηκε και που διαφάλιζε δήθεν το Νότιο Βιετνάμ, σύμμαχο των ΗΠΑ, ποτέ δεν υλοποιήθηκε και κατέρρευσε το 1975. Η κυβέρνηση Νίξον (Κίσσινγκερ ) απέδειξε ότι δεν είχε ποτέ πρόθεση να τηρήσει τις δημόσιες δεύσμευσεις της έναντι της κυβέρνησης του Νοτίου Βιετνάμ, για την ελευθερία του οποίου η Ινδοκίνα αιματοκυλίσθηκε για δεκαετίες στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Και το 1975 εγκατέλειψε το Νότιο Βιετνάμ, άρον-άρον.

Επιτυχημένος δικηγόρος και απόφοιτος του Κολούμπια , το 1973 ο Τζήν Ρωσσίδης ήταν στο απόγειο της κυβερνητικής του καριέρας. Υπηρετούσε απο το 1969 ως Βοηθός Υπουργός στο Υπουργείο Treasury, υπεύθυνος για τα ομοσπονδιακά τελωνεία, την Μυστική Υπηρεσία (Secret Service) υπεύθυνη για την προστασία του Προέδρου, ομοσπονδιακός υπεύθυνος για τα όπλα, καπνά και και αλκοολ και υπεύθυνος των ομοσπονδιακών εκπαιδευτικών ακαδημιών εφαρμογής του νόμου. Την ίδια περίοδο οvΧένρι Κίσσινγκερ υπηρετούσε ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην πρώτη διακυβέρνηση Νίξον.

Όμως η εμπλοκή του Τζήν με τη Κύπρο δεν άρχισε με αφορμή το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Είχε αρχίσει σχεδόν δυο δεκαετίες πρίν, όταν άρχισε την δικηγορική του καριέρα στην Ούασιγκτον. Οταν εγκαταστάθηκε, νεαρός στη πρωτεύουσα τα μέσα του 1950, ήταν ήδη γνωστός απο την επιτυχημένη πορεία του ως εξαιρετικός αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Με οικογενειακές ρίζες απο την Κερύνεια, ο Τζήν αναζήτησε υποστηρικτές εναντίον των Εγγλέζων αποικιοκρατών και τους βρήκε στο Κονκρέσο. Υπήρξε “υπαίτιος” για το πρώτο και δυστυχώς μοναδικό διπλωματικό επισόδειο μεταξύ Λονδίνου και Ουάσινκτον για την Κύπρο. Είχε πείσει τότε αμερικανό Γερουσιαστή να καταθέσει δημόσια ερωτήματα στην Γερουσία για την συμπεριφορά των Εγγλέζων αποικιοκρατών στην Κύπρο, την άρνηση τους να σποδεχθούν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού με το καθεστώς “έκτακτης ανάγκης”. Το Λονδίνο εξεμάνη κατά του Τζήν και της Γερουσίας που απεδέχθη και νομιμοποίησε την διαμαρτυρία. Και έστειλε ρηματική διακοίνωση διαμαρτυρίας στη Ουάσιγκτον. Ωστόσο μετά το Σουέζ (1956), όταν η Ουάσιγκτον υιοθέτησε την δική της αυτοκρατορική (imperial) στρατηγική στην Μέση Ανατολή με το Δόγμα Αϊσενχάουερ (1957) παραχώρησε και αυτή, όπως και η Βρετανία, δικαίωμα βέτο στην Τουρκία επί της Κύπρου. Το δικαίωμα αυτό, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, επιβεβαίωσε επίσημα ο Πρόεδρος Τζόνσον με την επιστολή του τής 5ης Ιουνίου 1964 προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού.

Στο βιβλίο του Gene Rossides καταγράφεται ο σχεδόν τετραετής επικός αγώνας της ομογένειας κατά της ανομίας του Χ.Κ. και της συνομωταξίας του, που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή μερικού εμπάργκο όπλων από τον Φεβρουάριο 1975 μέχρι τον Οκτώβριο 1978 κατά της επιδρομικής Τουρκίας. Το εμπάργκο επεβλήθη απο το Κονκρέσο παρά την λυσσώδη αντίδραση της κυβέρνησης Νίξον και του Κίσσινγκερ προσωπικά, διότι η Τουρκία χρησιμοποίησε για επιδρομικούς σκοπούς όπλα που η Αμερική της παραχώρησε για την άμυνα της. Η σχετική νομοθεσία απαγορεύει ρητά την χρήση αμερικανικών όπλων για επιδρομές όπως ήταν η Τουρκική επίθεση κατά της Κύπρου και απαιτεί την άμεση επιβολή κυρώσεων. Η εκτελεστική εξουσία δεν έχει επιλογή παρά να συμμορφωθεί, κάτι που ο Κίσσινγκερ αρνείτο να πράξει, ενάντια ακόμη και στη συμβουλή των νομικών συμβούλων του στο ΥΠΕΞ που εκπόνησαν ειδική μελέτη επι του θέματος και την οποία ο Χ.Κ. αρνείτο να παραδώσει στο Κονκρέσο. Εξού και ο τίτλος του βιβλίου, A Study in Lawlessness- Μιά Μελέτη στην Ανομία.

Οργανωτής και ψυχή του αγώνα αυτού υπήρξε ο Τζήν Ρωσσίδης με ένα επιχείρημα που γρήγορα κατέκτησε το ηθικό πεδίο της μάχης και την αμερικανική κοινή γνώμη. Και ήταν τούτο το γνωστό. Είναι οι νόμοι και η νομοθεσία που κυριαρχούν στην εσωτερική διακυβέρνηση (rule of law) και όχι οι κατά περίσταση εργαλειακές βουλές ατόμων, όσο υψηλόβαθμοι και να είναι. Και είναι για τον λόγο αυτό, για παράδειγμα, που τον Αύγουστο το 1974 ο Πρόεδρος Νίξον παραιτήθηκε πριν τον αποπέμψει το Κογκρέσο, διότι παραβίασε τον προεδρικό όρκο του να σέβεται το Σύνταγμα και τους νόμους.

Μαζί με το παραπάνω επιχείρημα, η πρωτοφανής οργανωτική δομή που ο Ρωσσίδης και οι συνεργάτες του εφάρμοσαν και που περιγράφεται στο βιβλίο, αποτέλεσαν τοκλειδί της επιτυχίας. Γρήγορα η στρατηγική του Τζήν και των ανά την Αμερική συνεργατών του υπερακόντισε την Ομογένεια και βρήκε σημαντικούς και καθοριστικούς συμμάχους σε ολόκληρο το εύρος του πολιτικού συστήματος. Φιλελεύθερες και συντηρητικές ομάδες συμμάχησαν με την Ομογένεια κατά των ανομοιών του διδύμου Νίξον-Κίσσινγκερ. Κερδήθηκε επίσης και η πολιτικά οργανωμένη ισχυρή κοινότητα των Μαύρων και για ένα επιπλέον καθοριστικό λόγο, που αναφέρεται με πολύ έμμεσο τρόπο στο βιβλίο. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι στις 15 Ιουλίου 1974, συγκυριακά, σε σχετική επιτροπή του Κονκρέσου γινόταν συζήτηση νομοσχεδίου για επιβολή εμπάργκο όπλων στη Τουρκία διότι η Άγκυρα αρνείτο επίμονα, παρά τα πολλαπλά και επίσημα διαβήματα της Ουάσινκτον, να ελέγξει την καλλιέργεια και ροή τουρκικού οπίου στις ΗΠΑ. Το Τουρκικό όπιο κατέληγε ως ηρωΐνη στις αστικές συνοικίες των μαύρων με καταστρεπτικές συνέπειες. Στο βιβλίο γίνεται έμμεση αναφορά στο εκρηκτικό αυτό ζήτημα με την αναπαραγωγή σχετικών πολιτικών καρτούν του πασίγνωστου Pat Oliphant που κυκλοφορούσαν σε όλη την Αμερική.

Ο Τζήν Ρωσσίδης, παραπέμποντας σε εκατοντάδες πρωτογενείς πηγές της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, σε ένορκες καταθέσεις και μαρτυρίες πρωταγωνιστών και δημοσιογράφων, μαζί με την δική του προσωπική εμπλοκή και μαρτυρία, αποδομεί την όλη πολιτική και φιλοσοφία του Κίσσινγκερ αποκαλύπτοντας την κυνική και χωρίς ηθικές αρχές πολιτική που εφάρμοσε όχι μόνο στη περίπτωση της Κύπρου αλλά και αλλού. Εξού και το διεθνές κατηγορητήριο εναντίον του που συνεχώς ενισχύεται με αδιαμφισβήτητα τεκμήρια ειδικά για τις περιπτώσεις της Χιλής του Ανατολικού Τιμόρ και της Αργεντινής, όπου αμερικανικές και διεθνείς αυθεντικές (όχι μαϊμου) ΜΚΟ και ερευνητές, έχουν κάνει εξαιρετικές αποκαλυπτικές έρευνες προσβάσιμες στο διαδίκτυο.

Πέραν της ιστορικής και ερευνητικής αξίας του πονήματος του Τζήν, θέλω να υπογραμμίσω όπως πράττει και ο συγγραφέας και κάτι τελευταίο από το οποίο ο Χ.Κ. δέν μπορεί να ξεφύγει όσο και να προσπαθεί και το οποίο θα ταυτίζει προσωπικά με την Κύπρο.

Μέχρι το πραξικόπημα και την εισβολή, ο Κίσσινγκερ ήταν παγκοσμίως γνωστός ως ο Μάγος της Διπλωματίας. Η αξιοπιστία του βρισκόταν παγκοσμίως στα ύψη. Στην δε Αμερική το περιοδικό Νιούσγουϊκ κυκλοφόρησε, αρχές του 1974, με πρωτοσέλιδο τον Κίσσινγκερ ντυμένο ως εκτινασσόμενο Σούπερμαν αλλά με το γράμμα Κ, όχι S, στη στολή. Με την Κύπρο άρχισε η αποδόμηση του που ολοκληρώθηκε με την μετωπική επίθεση των συντηρητικών δυνάμεων κατά της πολιτικής της ύφεσης έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, δημιούργημα αυτού και του Νίξον. Ο Πρόεδρος Φόρντ, πολιτικά πιεζόμενος από τους Ρεμπουπλικανούς, του αφαίρεσε τον τίτλο του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας το 1975. Τον διατήρησε όμως στην θέση του ΥΠΕΞ. Υπο το βάρος των ανομοιών τους οι Ρεμπουμπικάνοι έχασαν τις εκλογές του 1976.

Ο σήμερα πλήρης ημερών Κίσσινγκερ, αντίθετα με τον προστατευόμενο του δικτάτορα Πινοσιέτ της Χιλής, θα διαφύγει τις διεθνείς διώξεις. Θα πεθάνει στο κρεββάτι του. Και έχει αναθέσει σε ένα γνωστό Βρετανό, καθηγητή σήμερα στο Χάρβαρντ και χειροκροτητή της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, τον Νίαλ Φέρκιρσον, να γράψει την (αγιο)βιογραφία του. Αλλά τα θύματα του και η ιστορία τους δεν παραγράφονται. Θα κυνηγούν την ψυχή και την μνήμη του. Και θα έχουν ακαταμάχητους και διαχρονικούς μάρτυρες το πνευματικό έργο συγγραφέων όπως είναι του Τζήν, του αείμνηστου Χίτσενς και δεκάδες άλλων.




http://mignatiou.com/
Περισσότερα... »