«Αλέξανδρος Νταβούτογλου» ή «Η Τουρκία ως αντιπρόσωπος της εμπειρίας της ανθρωπότητας κι εμείς»

 
Στο συνέδριο Τούρκων πρέσβεων που έγινε στην πόλη Μάρντιν το 2010, γεωγραφικά  στην ίδια περίπου ευθεία με τα Άδανα, ανατολικότερα όμως, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στο Ιράκ και το Ιράν, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε κάμει μιαν εξαιρετικά εντυπωσιακή ομιλία. Ολόκληρη, μεταφρασμένη στα ελληνικά, μπορεί να τη βρει κανείς στο www.ifestosedu.gr/109Davutoglou.htm. Στην πραγματικότητα, θα ήταν ευχής έργο αν ολόκληρη την ομιλία διάβαζε κάθε διπλωμάτης, κάθε υπάλληλος των υπουργείων εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδος, κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενος πολίτης για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας.             

Η ομιλία, εμπνευσμένη και εμπεριστατωμένη, με βάθος γνώσεων και ευαισθησία που σπανίζει σε οποιουδήποτε πολιτικού ή διπλωμάτη τον λόγο,  αποτελεί στην ουσία την περιγραφή του «οράματος» της σημερινής Τουρκίας που αφορά στο μέλλον της και στο ρόλο που καλείται, κατά τη γνώμη της, να διαδραματίσει στη διαμόρφωση της νέας, παγκόσμιας νοοτροπίας, του καινούργιου «πολιτισμού συναδέλφωσης» των λαών και του «συμπατριωτισμού», όπως τον ονομάζει ο Νταβούτογλου. Ως κήρυκας και κεντρικός άξονας της διάσημης, πλέον (αν και για πολλούς διαβόητης), «παγκοσμιοποίησης», η Τουρκία εμφανίζεται παράλληλα να προωθεί για τον εαυτό της και τον ρόλο τής ηγέτιδας δύναμης στην ανάπτυξη ενός περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» που εκτείνεται, για την ώρα, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα Βαλκάνια μέχρι και την Υεμένη, στην νοτιοδυτική άκρη της Αραβικής χερσονήσου.             

Λόγω της λογοτεχνικής, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής της αξίας, η ομιλία παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, ειδικά για λαούς που κινδυνεύουν να τους καταπιεί, χωρίς να χρειαστεί ούτε μια γουλιά νερό, η Τουρκία.             

Όντας ένας από εκείνους που προσπάθησαν να κατανοήσουν την Τουρκία και τους Τούρκους, που θέλησαν να ερευνήσουν με όση αντικειμενικότητα γίνεται τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις γι’ αυτούς που, κατά γενική παραδοχή, κοιτάζαμε πάντα αφ’ υψηλού με περιφρόνηση, αδιαφορία και συχνά αγανάκτηση για τις ιστορικές τους βαρβαρότητες, προσπάθησα ταυτόχρονα όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύω, να τις ξεχνώ με την πάροδο των χρόνων, να τις βάζω στην μπάντα και να λέω «άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάποτε θα έρθουν στον λογαριασμό». Πολλά από αυτά ισχύουν ακόμα και αυτή τη στιγμή, όπως και το γεγονός ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους εμπεριέχει και μια ειλικρινή θλίψη, μια πραγματική λύπηση, παράξενα, αλλ’ όχι ανεξήγητα συνδυασμένη με μια δόση ειρωνείας για την επιμονή τους να προβάλλουν – παρά τα ελλείμματά τους – ένα εξίσου πολιτισμένο πρόσωπο με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.             

Η πραγματικά πολύ σημαντική ομιλία του Νταβούτογλου, άκρως πειστική για τους ξένους, αλλά και για πολλούς αφελείς και απληροφόρητους  (δηλαδή τους περισσότερους από μας – γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εθνική επιβίωση χωρίς πολιτισμική άνοδο), όσο αλματωδώς βελτιωμένη κι αν παρουσιάζεται σήμερα σε σύγκριση με τα πολύ κακά προηγούμενα της, εξακολουθεί να μην μπορεί να κρύψει τις αληθινές φιλοδοξίες και τα αληθινά οράματα της Τουρκίας, που στην ουσία τους διαποτίζονται από έναν αδιάλειπτο επεκτατισμό.             

Ο μεγάλος Έλληνας οσμανολόγος και βαλκανιολόγος καθηγητής Σπύρος Βρυώνης, εντοπίζει την παραδοσιακή πια και αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους να δημιουργήσει αρχαία Ιστορία για τον εαυτό του και στα μέτρα του ώστε να μπορεί να την κατευθύνει στην εξυπηρέτηση των διαχρονικά επεκτατικών «οραμάτων» του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τον εντελώς ακατέργαστο και χονδροειδή τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το επίπεδο, καθ’ όλα και κατά τελεία μίμηση ευρωπαϊκό, στο οποίο έχει φτάσει σήμερα.             

Ο Νταβούτογλου ξεκινά ακριβώς την ομιλία του με την παραδοχή ότι χωρίς έναν αρχαίο πολιτισμό ως θεμέλιο δεν είναι δυνατό να φτιαχτεί ένας καινούργιος. «Γι’ αυτό», λέει, «οι πρόγονοί μας διάλεξαν ως σύμβολό τους το πλατάνι. Οι ρίζες του είναι βαθιές, δεν μπορεί να ξεριζωθεί και η σκιά του δεν είναι ρηχή, αλλά πυκνή, κατάλληλη για όλα τα δόγματα, τις φυλές και τις θρησκείες»(!)             

Η αγωνία αυτή της Τουρκίας για μια δική της αρχαία Ιστορία, ένα δικό της αρχαίο πολιτισμό, της έχει γίνει μια πραγματικά «έμμονη ιδέα» και έχει, ίσως, τις ρίζες της στην ανασφάλεια που της δημιουργεί η πολύ πρόσφατη εδραίωση της σε εδάφη που δεν της ανήκαν πάντα και στο γεγονός ότι, ακόμα πιο πρόσφατα, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των εδαφών αυτών.             

Πρώτος ο Κεμάλ Ατατούρκ, όταν βρέθηκε μπροστά στο ανέλπιστο και απίστευτο γεγονός να έχει εκδιώξει τον ελληνικό στρατό από την Μικρά Ασία, άρχισε να ψάχνει για ένα τούρκικο, αρχαίο πολιτισμό που θα έδινε στους πολίτες τού νέου τουρκικού κράτους τέτοια εθνική και ιστορική συνείδηση, ώστε να τους εμπνέει υπερηφάνεια για την καταγωγή τους και αυτοπεποίθηση. Πράγματα που για μάς ήταν ανέκαθεν δεδομένα και δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να ψάξουμε για να τα βρούμε. Το μόνο που κατόρθωσε ο Κεμάλ – με τη βοήθεια μάλιστα κάποιων δυτικών «επιστημόνων» – ήταν να στήσει μια σειρά από ρατσιστικές θεωρίες που στα δικά μας τα μάτια μόνο κωμικές μπορούσαν να φαντάζουν. Αυτές είναι οι Turk Tarih Tezi και Gunes Dil Teorisi που «αποδεικνύουν» ότι όλοι οι λαοί που δημιούργησαν πολιτισμό (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) το κατάφεραν γιατί αναμίχθηκαν ή εμπλουτίστηκαν από την ανώτερη τουρκική φυλή η οποία έλκει, δήθεν, την καταγωγή της στην 7η π. Χ. χιλιετία, τη στιγμή που είναι ιστορικά γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι Τούρκοι άρχισαν να μπαίνουν στην Ανατολία μόλις τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Επίσης ότι η βάση πλείστων ευρωπαϊκών και ανατολικών γλωσσών είναι απλώς και αδιαμφισβήτητα…η τουρκική. Οι λεπτομέρειες των ρατσιστικών αυτών θεωριών (διαχωρισμός των ανθρώπων σε βραχυκέφαλους και δολιχοκέφαλους) είναι ανατριχιαστικές και μπορεί να τις διαβάσει κανείς αναλυτικά στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη “The Turkish State and History-Clio meets the Grey Wolf”. Οι θεωρίες αυτές μπήκαν στα σχολεία, στην τουρκική λογοτεχνία και είναι πολλοί οι Τούρκοι που εξακολουθούν να τις πιστεύουν μέχρι σήμερα.             

Το έργο του Κεμάλ συνέχισε στα τέλη του 20ου αιώνα ένας άλλος – κωμικός και στο σουλούπι – υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Ο Τουργκούτ Οζάλ, με το βιβλίο του “La Turquie en Europe” (Η Τουρκία στην Ευρώπη-Παρίσι 1988), το οποίο ουσιαστικά εγκολπώνεται και εμπνέεται από αυτές τις θεωρίες για να καταδείξει πόσο…δικαιωματικά Ευρωπαίοι είναι οι Τούρκοι. Ανάμεσα στις πολλές φαιδρότητες του βιβλίου (έκθεση και ανάλυση τους πάλι στο βιβλίο του Βρυώνη), είναι και ο  ισχυρισμός ότι ο ειδεχθής και πρωτοφανής θεσμός των γενιτσάρων αποτελεί το πλησιέστερο παράλληλο ή μοντέλο στην εκπαίδευση των κυβερνώντων και στρατιωτών στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ότι ο Όμηρος ήταν Τούρκος, ότι οι Τούρκοι ουδέποτε ενόχλησαν οποιονδήποτε αλλ’ απλώς εκπολιτίζουν άλλους και άλλα πολλά και απίστευτα.            

 Το μεγάλο και με αξιοθαύμαστο τρόπο γραμμένο βήμα που κάμνει τώρα ο Νταβούτογλου – ενδεικτικό και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης που συντελείται σήμερα στην Τουρκία χωρίς εμείς ούτε καν από μακριά να παρακολουθούμε – έγκειται στο γεγονός ότι δεν ανοητολογεί πλέον στα φανερά, αλλά χρησιμοποιεί μεθόδους και ορολογία που χρησιμοποίησε με επιτυχία η ιστοριογραφία της Ευρώπης για να εξωραΐσει και να αποδεχτεί τη δική της γερμανο-τευτονική βίαιη κατάκτηση που συντελέστηκε κυρίως μεταξύ 3ου και 5ου μ. Χ. αιώνα. Η βίαιη κατάργηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, πέρασε στην επίσημη ευρωπαϊκή  Ιστορία με τον όρο «μεταναστεύσεις των λαών», των κατακτητικών λαών που τελικά συγχωνεύτηκαν με τους κατακτημένους, εγκατεστημένους πληθυσμούς, με κατάληξη τα σημερινά εθνικά κράτη. Ο Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του «Το προπατορικό αμάρτημα» αποδίδει μνήμες ρωμαϊκής–ρωμέϊκης συνείδησης στα πλήθη της Γαλλικής Επανάστασης εναντίον των «αριστοκρατών» και των βασιλέων της Γαλλίας, απογόνων των γερμανο-τευτόνων κατακτητών τους. Είναι, δε, γνωστό ότι το αρχαίο όνομα της Γαλλίας ήταν Γαλλική Ρωμανία και όχι France, Φραγκία. «Φράγκοι» είναι το όνομα του κυριότερου γερμανικού φύλου που κατέκτησε τη χώρα και τη βάφτισε με το όνομα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο στα ελληνικά, στην κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία απέφυγε τη γερμανική κατάκτηση, διατηρείται το αρχαίο όνομα της χώρας, «Γαλλία». Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Εκκλησία της Ρώμης, που τελούσε στα ελληνικά τη λειτουργία μέχρι τον 4ο αιώνα (τελευταίος Έλληνας Πάπας το 1009 μ. Χ.), υπέστη τα πάνδεινα μέχρι να συμβιβαστεί με τους κατακτητές με αποτέλεσμα τα αιρετικά εφευρήματά της – λόγω της αδυναμίας των αγράμματων εισβολέων να εννοήσουν βασικές, αλλά «δύσκολες» έννοιες του Χριστιανισμού – να την οδηγήσουν και στο σχίσμα του 1054. Βέβαια όλ’ αυτά έχουν ξεχαστεί με την ανάμιξη κατακτητών και κατακτημένων και σήμερα ελάχιστα ίχνη μνήμης μεταξύ τους επιβιώνουν, κυρίως στην αντιπάθεια των (κατακτημένων) λαϊκών στρωμάτων για τους κατακτητές τους, που αυτοαποκλήθηκαν «Αριστοκρατία» και διατήρησαν για πολλούς αιώνες μέχρι και σήμερα την ιδιοκτησία της γης.              Μιλώντας, λοιπόν, ο Νταβούτογλου για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, τον βίαιο ή απλώς εξ ανάγκης εκούσιο εξισλαμισμό των πληθυσμών της, γλαφυρότατα τον  περιγράφει με τον πιο ευρωπαϊκό τρόπο ως εξής: «Αν θέλετε να κατανοήσετε, μετέπειτα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να έχετε καταλάβει την περιπέτεια των Σελτσουκιδών… Πρέπει να καταλάβετε το τόξο που εκτάθηκε απ’ την κεντρική Ασία ως την Ανατολία, το πώς αναμείχθηκαν με τους πολιτισμούς οι άνθρωποι που κινούνταν μες στο τόξο και τι είδους συνθέσεις δημιούργησε η ανάμειξη αυτή στην Ανατολία. Το πνεύμα της τάξης που λέμε οθωμανική δεν πρωτοπαρουσιάστηκε τον 16ο αιώνα. Αναδύθηκε από τη συνάντηση των κινητικών ανθρώπινων στοιχείων και του σταθερού χώρου. Οι άνθρωποι κινήθηκαν από την κεντρική Ασία κατά μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα και έχτισαν νέες τάξεις στα μέρη που συναντήθηκαν… Σύνθεση δύο πολιτισμών από τους οποίους ο ένας ήταν πιο κινητικός,  ό άλλος πιο εγκατεστημένος».            

 Τα ίδια που έγιναν στην Ευρώπη, λοιπόν, έγιναν αργότερα και στην Μικρά Ασία. Οι στην Ευρώπη αποκαλούμενες «μεταναστεύσεις των λαών», στην Μικρά Ασία ονομάζονται πανομοιότυπα «κινήσεις» και «κινητικότητα» των κατακτητών σε βάρος των «πιο εγκατεστημένων».             Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Το απώτερο παρελθόν της Μικράς Ασίας, από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Χωρίς ν’ αναφέρεται στις πρόσφατες ανακάμψεις του τουρκικού, επεκτατικού και εθνοκαθαρτικού πνεύματος σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και ξανά των Ελλήνων στην Κύπρο, σήμερα, λέει στη συνέχεια ο κύριος Νταβούτογλου, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα τάξη, τη νέα τάξη τής παγκοσμιοποίησης, στην οποία η Τουρκία έχει όλα τα φόντα να παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Κι αν γι’ αυτόν τον ρόλο δεν έχει παρά ν’ ακολουθήσει το δυτικό παράδειγμα και τις ντιρεκτίβες του, στη δική της περιοχή, στην ανάπτυξη του δικού της περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» έχει ν’ ακολουθήσει άλλο παράδειγμα, εκείνο της πρώτης-πρώτης πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης: Κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος μετάφερε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας, η Τουρκία θα μεταφέρει τον δικό της  τουρκοϊσλαμικό σε όλη τη γύρω της περιοχή κι ακόμα πιο πέρα, ποιος ξέρει, πόσο μακρια – αφού μέχρι την Υεμένη και τη Βοσνία Ερζεγοβίνη φτάνουν, για την ώρα, οι «συμπατριωτικές»  βλέψεις της:             «…κάτι παρόμοιο με την παγκοσμιοποίηση που ζούμε σήμερα, βιώθηκε σε παλιότερες εποχές. Ρίξτε μια ματιά στους αιώνες μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα π. Χ. Η περίοδος εκείνη μας δείχνει ότι μια νέα τάξη μπορεί να δημιουργηθεί μόνο αν υπάρξει μια νέα νοοτροπία. Τους αιώνες εκείνους σε διάφορες γωνιές της γης, σε διαφορετικές περιοχές όπου ανθούσαν πολιτισμοί παρουσιάστηκαν σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα, ηγετικές φυσιογνωμίες, θρησκευτικοί αρχηγοί. Λόγου χάρη στην περιοχή του ελληνικού πολιτισμού είχαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Επί μερικές γενιές, τη μια μετά την άλλη. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν, περίπου δύο αιώνες πριν, έζησαν ο Ζαρατούστρα στο Ιράν, ο Βούδας στην Ινδία, ο Κομφούκιος και το Ταό στην Κίνα. Και δύο τρεις αιώνες αργότερα, η διανοητική κινητικότητα που δημιούργησαν αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, έγινε αιτία να αναδυθούν σημαντικά τοπικά καθεστώτα (τάξεις). Κι αυτά τα περιφερειακά καθεστώτα άρχισαν να διαχέοντα το ένα μέσα στο άλλο. Μαθητής του Αριστοτέλη ο Μέγας Αλέξανδρος, ό,τι πήρε από το δάσκαλό του, πολλαπλασιάζοντας το καθ’ οδόν – πέρασε έξω απ’ το Μάρντιν –  το μετέφερε ως τις Ινδίες και την Αίγυπτο. Δημιουργήθηκαν πάμπολλες πόλεις με τ’ όνομα του (Αλεξάνδρειες) και αναδύθηκε μια τάξη».             


Γιατί, όμως, η Τουρκία αισθάνεται έτοιμη ν’ αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εδραίωση της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση μιας δικής της στην «περιοχή της», στην εποχή μας; Ο Αχμέτ-Αλέξανδρος Νταβούτογλου είναι σαφής, σαφέστατος: «Η Τουρκία», λέει, «είναι γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση», είναι «ρυθμιστικός παράγοντας ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο», είναι «υπερασπιστής της ανάμειξης Ανατολής-Δύσης και των διαφόρων πολιτισμών στο πρόγραμμα του Συνασπισμού των Πολιτισμών», και είναι «άμεσος ανακλαστήρας των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ως μέλος των G 20».            

 Ένας πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, συνεχίζει ο Νταβούτογλου, τον ρώτησε κάποτε: «Δηλαδή, τι ακριβώς εκπροσωπούμε;» Και ο Αλέξανδρος-Αχμέτ απάντησε: «Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης. Η υποψηφιότητά μας να γίνουμε μέλος της ΕΕ, οι επαφές μας στην Ασία, οι δεσμοί μας στη Μέση Ανατολή δεν είναι, με την έννοια αυτή, αντικρουόμενοι, αλλά δημιουργούν μια ολότητα. Γι’ αυτό όσο ‘γίνουμε δεκτικοί’ σε όλα αυτά, όσο πιο δραστικά κινούμαστε σ’ αυτά τα επίπεδα, τόσο πιο ενεργητικό ρόλο θα έχει η Τουρκία στην αναζήτηση της οικουμενικής τάξης… Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι! Απ’ την σκοπιά αυτής της αρχής – της δεκτικότητας– καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Εμείς είμαστε σίγουροι γι’ αυτό και προχωρούμε στην εξωτερική μας πολιτική με αυτή την αυτοπεποίθηση… Αυτή είναι η προσδοκία της τουρκικής κοινωνίας, αυτός είναι ο ορίζοντας της Τουρκίας»!             

Η Τουρκία, λοιπόν, έχει όραμα. Είτε μας αρέσει το όραμά της είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την παγκοσμιοποίηση στην οποία προτίθεται να παίξει σημαίνοντα ρόλο, προωθώντας κι ένα δικό της «συμπατριωτισμό» με συγγενικούς η ομογενείς της λαούς, έχει όραμα. Μεταφέροντας, τώρα, την ερώτηση σε μάς, δηλαδή «τι ακριβώς εκπροσωπούμε εμείς» κι αν έχουμε το δικαίωμα, όπως κι εγώ το έχω ήδη κάμει εδώ, να ειρωνευόμαστε την Τουρκία για τα «οράματά» της, νομίζω δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απαντήσεις: Είμαστε εκείνοι που έδωσαν και το χώρο και τους πληθυσμούς για να γίνει η Τουρκία μια μεγάλη χώρα με δικαίωμα σε περιφερειακά και παγκόσμια οράματα· είμαστε εκείνοι που μόνοι τους «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ώστε, τώρα, σαν τον τυφλό Τειρεσία να είμαστε οι μόνοι που μπορούν να δουν τι αληθινά συμβαίνει, οι μόνοι που καταλαβαίνουμε πού ακριβώς το πάει, τι ακριβώς κρύβεται μέσα στο «όραμα» της. Η Τουρκία που «οραματίζεται» την ειρηνική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα σ’ εκείνη και τους συγγενικούς της ή ομογενείς λαούς, στο μεταξύ δεν χάνει ευκαιρίες να δημιουργεί δια της βίας νέα σύνορα, όπως για παράδειγμα στην Κύπρο, και να σχεδιάζει να δημιουργήσει κι άλλα αλλού, όπως στο Αιγαίο. Εποικίζει τώρα την Κύπρο και το ίδιο θα πράξει και σε επόμενο στάδιο με το Αιγαίο με συγγενικούς ή ομογενείς λαούς, οπότε οι νέοι κάτοικοι που θα κουβαλήσει εκεί, ως «πιο κινητικοί» σε βάρος των «εγκατεστημένων», θα της δίνουν κάθε δικαίωμα να καταργήσει πάλι τα καινούργια σύνορα που διαχωρίζουν τους λαούς για χάρη της παγκοσμιοποίησης, της ειρήνης και του…«συμπατριωτισμού»!             

Το 1964 η Κύπρος ήταν de facto ενωμένη με την Ελλάδα. Ο Ντενκτάς, οι τούρκικες εφημερίδες στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη θρηνούσαν τον χαμό της Κύπρου. Οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν επισημοποίηση της Ένωσης με μεγάλη πιθανότητα να μην παραχωρηθεί κανένα αντάλλαγμα στην Τουρκία. Μόνη, απλή, εύκολη προϋπόθεση η σύμπνοια και η συνεργασία με την τότε ελληνική κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Εμείς, όμως, με πρωταγωνιστές την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου κι όλους τους άλλους που βρίσκονται κατά καιρούς στην εξουσία διαπληκτιζόμενοι για το ποιος είναι ο πιο πατριώτης, κυκλοφορούσαμε τότε φυλλάδια, ψιθύρους και διαβολή εναντίον της Ελλάδας. Ζητούσαμε την εκδίωξη της ελληνικής μεραρχίας, την απομάκρυνση της Ελλάδας, την ακύρωση της Ένωσης. Ζητούσαμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Χωρίς αναγνώριση και παραδοχή των ασυγχώρητων σφαλμάτων μας, πώς μπορούμε να βρούμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την τραγική κατάληξη;              

Το γεγονός ότι δεν έχουμε την τόλμη που χρειάζεται για να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα λάθη που άνοιξαν τον δρόμο στα «οράματα» της Τουρκίας, το γεγονός ότι στα πολιτικά μνημόσυνα των ηρώων μας φτάνουμε μόνο, έστω και σπάνια, μέχρι του σημείου απλώς να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν αυτά τα δικά μας, τεράστια, φοβερά και ασυγχώρητα λάθη, χωρίς να έχουμε το πολιτικό θάρρος να τα κατονομάσουμε, γιατί έτσι μπορεί να ρίξουμε τους «ήρωές» μας από τα βάθρα τους και ν’ αντικρύσουμε τους εαυτούς μας γυμνούς πλέον από ψευδαισθήσεις «αγώνων» που μόνο την παραμονή κάποιων ανίκανων και μωροφιλόδοξων στην εξουσία εξυπηρετούσαν, μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ειρωνευόμαστε την Τουρκία και τα «οράματα» της. Στο κάτω-κάτω, ακόμα κι αν την ανάγκη των Τούρκων, την έμμονη ιδέα τους ν’ αποκτήσουν αρχαίο πολιτισμό, την χρησιμοποιούν σαν λεοντή για να κρύψουν τις πραγματικές κατακτητικές προθέσεις τους – που είναι, ίσως, η κυριότερη κληρονομιά τους – δεν παύουν να αναγνωρίζουν την αξία τού να έχει κανείς αρχαίο πολιτισμό. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ολότελα αρνητικό. Ας μην ειρωνευόμαστε, λοιπόν, τους Τούρκους. Ας ειρωνευόμαστε καλύτερα τους εαυτούς μας, που έχοντας ως Έλληνες εκείνο ακριβώς που λείπει στους Τούρκους, μιαν αληθινά μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, αντί να εντοπίσουμε με θάρρος, εντιμότητα και ειλικρίνεια τα φοβερά μας λάθη, την παταγώδη αποτυχία και το τραγικό τέλος των εθνικών μας αγώνων, ώστε με σοφία και αυτογνωσία να χτίσουμε την υπευθυνότητα που  χρειάζεται (το δικό μας μεγάλο έλλειμμα), για να μπορέσουμε να πάρουμε τις αναγκαίες γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο και τον εφιάλτη της διχοτόμησης, τον εφιάλτη της μόνιμης τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου και  ύστερα ολόκληρης, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την τρελή πορεία μας του κυνηγητού της εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος.                          

Κι αντί να είμαστε, ως Έλληνες, συνειδητοί αγωνιστές μιας αληθινά ανθρωπιστικής, γνήσια φιλειρηνικής και πολιτισμικά δημιουργικής παγκοσμιοποίησης, παραμένουμε άπραγοι και ανήμποροι τηλεθεατές, υποψήφια θύματα της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας της μετατροπής του Ανθρώπου σε αποβλακωμένο καταναλωτή άχρηστων στην ουσία βιομηχανικών προϊόντων, που το κυριότερο τους επίτευγμα είναι να καταστρέφουν τον πλανήτη για τα οικονομικά συμφέροντα και την καλοπέραση μιας συγκριτικά απειροελάχιστης μειοψηφίας. Τέτοιους ανθρώπους σαν εμάς, σε μερικά ακόμα χρόνια, λίγο θα τους ενδιαφέρει αν τους αποκαλούν Τούρκους, Αμερικανούς ή Έλληνες.                                                    

 Άντης Ροδίτης

http://www.antibaro.gr/article/7462, Ἀντίβαρο

Περισσότερα... »

Μια εθνικής σημασίας ανάλυση του Οικονομολόγου Γιώργου Δουδούμη. Μελετήστε την!

ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ 

Γεώργιος Ε. Δουδούμης

Αθήνα, 18 Μαρτίου 2013

Στην πεντηκονταετή και πλέον ιστορία της ευρωπαϊκής συμβίωσης των κρατών-μελών ανέκυψαν συχνά προβλήματα, αρκετά των οποίων υπήρξαν σύνθετα και ως εκ τούτου δυσεπίλυτα.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι εταίροι κατέληγαν σε συμβιβασμούς βοηθούντος ενίοτε και κάποιου από μηχανής θεού. Με την υιοθέτηση όμως του κοινού νομίσματος η συμβίωση έγινε πολύπλοκη και εξαιρετικά δύσκολη διότι απαιτούνται οι ίδιες επιδόσεις από πολλές σε αριθμό και διαφορετικές σε ποιότητα και αποδόσεις οικονομίες. Πρόκειται για έναν οικονομικό συνεταιρισμό, στον οποίο συμμετέχουν χώρες με διαφορετικές δυνατότητες ουσιαστικής συμβολής η κάθε μια.

Είναι κοινώς αποδεκτό, ότι η ελληνική οικονομία παρουσιάζει συνδυασμό βασικών λειτουργικών ανεπαρκειών, που την κατατάσσουν σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τις περισσότερες από τις υπόλοιπες 16 οικονομίες της ευρωζώνης. Σε σύγκριση με την πρότερη κατάσταση, δηλ. με την Ελλάδα να έχει εθνικό νόμισμα τη δραχμή και τεράστιο δημόσιο χρέος σε ξένο συνάλλαγμα, η συμμετοχή της Ελλάδος στην ευρωζώνη κρίνεται επωφελής για την ελληνική οικονομία. Πρώτα υπήρχε παραγωγή σε δραχμές και χρέη σε συνάλλαγμα με συνέπεια να αυξάνει το εξωτερικό δημόσιο χρέος κάθε μέρα εξ αιτίας αλλαγών των συναλλαγματικών ισοτιμιών, που είχαν οδηγήσει τη δραχμή σε υποτιμήσεις και σε διαρκείς διολισθήσεις έναντι των ισχυρών νομισμάτων, στα οποία βέβαια η Ελλάς είχε δανειστεί. Με άλλα λόγια, κάθε μέρα που ανέτελλε ο ήλιος το ελληνικό εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε δραχμές ήταν αυξημένο σε σχέση με την προηγούμενη μέρα χωρίς η Ελλάς να είχε δανειστεί πρόσθετα ποσά. Τώρα υπάρχει παραγωγή σε ευρώ και το χρέος είναι σε ευρώ ή στο περίπου ισοδύναμο δολλάριο και μπορεί λογικά να αναμένει κάποιος, ότι το χρέος μπορεί να πληρωθεί με λίγη καλή προσπάθεια, εφόσον η διαχείριση των οικονομικών στη χώρα γίνεται με ορθολογικό τρόπο, συνετά και χωρίς σπατάλες.

Επίσης, παρά το γεγονός ότι το ευρώ κρίνεται ως ένα υπερτιμημένο νόμισμα για τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, από μία άλλη άποψη η Ελλάς έχει ένα πρόσθετο όφελος έχοντας ως επίσημο νόμισμα το ακριβό ευρώ και όχι τη φθηνή δραχμή. Εφόσον η Ελλάς, κακώς, πραγματοποιούσε ετήσιες εισαγωγές σε αξία τρεις έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη της αξίας των ελληνικών εξαγωγών (τουλάχιστον μέχρι πριν δύο χρόνια), πλήρωνε για τις εν λόγω εισαγωγές μικρότερο τίμημα σε σχέση με αυτό που θα πλήρωνε αν είχε ένα αδύναμο εθνικό νόμισμα. Από την άλλη μεριά το ισχυρό και υπερτιμημένο ευρώ αποτελούσε εμπόδιο στις εξαγωγικές προσπάθειες της Ελλάδος, αλλά λόγω της μικρής αξίας των ελληνικών εξαγωγών το τελικό αποτέλεσμα ήταν ευνοϊκό για το ελληνικό εμπορικό ισοζύγιο σε σχέση με το ισοζύγιο που θα διαμορφωνόταν αν αντί του ευρώ υπήρχε ένα μη ισχυρό εθνικό νόμισμα όπως ήταν η δραχμή μέχρι την αντικατάστασή της.

Όμως, από μια πιο ουσιαστική άποψη και σε πιο μακροχρόνια θεώρηση το ισχυρό ευρώ που δεν αντανακλούσε μια εύρωστη οικονομία, αλλά ήταν το νόμισμα μιας αδύναμης ελληνικής οικονομίας, «φούσκωσε» τις τιμές των προϊόντων και τους μισθούς, που όμως δεν ανταποκρίνονταν σε αξία στο ισχυρό ευρώ. Οι εν λόγω ανατιμήσεις των προϊόντων και οι αυξήσεις των μισθών μετά την αλλαγή του νομίσματος (από τη δραχμή στο ευρώ) δεν ανταποκρίνονταν ούτε στην πραγματική αξία των προϊόντων, ούτε στην παραγωγικότητα της εργασίας με αποτέλεσμα να ζητηθεί στο τέλος του πάρτυ να γίνουν επώδυνες διορθώσεις, που γύρισαν τους οικονομικούς δείκτες κάποια χρόνια πίσω και αυτό βέβαια μετά από έναν μακράς διάρκειας εκτροχιασμό δεν ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτό χωρίς κραυγές, πόσο μάλλον όταν έγιναν λάθη επί λαθών και πλήθος αδικιών και τα σπασμένα των περασμένων ετών δεν κατανεμήθηκαν δίκαια, αλλά πληρώθηκαν δυσανάλογα από μερίδα των πολιτών και μάλιστα από αυτούς που είχαν επωφεληθεί λιγότερο από το οικονομικό παραστράτημα της χώρας. Αν τα βάρη είχαν επιμεριστεί δίκαια, το φορτίο για τον καθένα θα ήταν υποφερτό και η οικονομία δεν θα είχε οδηγηθεί σε τέτοιου βαθμού ύφεση επί τόσα χρόνια. Δυστυχώς, τη διαχείριση την πραγματοποίησε μια πολιτική ηγεσία κατωτάτης στάθμης,  ανεύθυνη, ανίκανη και διεφθαρμένη, που εκτός από την οικονομική καταστροφή στην οποία οδήγησε τη χώρα δυσφήμησε πολλαπλώς το όνομα της Ελλάδος στο εξωτερικό υποβαθμίζοντας το κύρος της σε τριτοκοσμικό επίπεδο.

Εύλογα λοιπόν τέθηκε το ερώτημα: Πρέπει η Ελλάς να κρατηθεί στη ευρωζώνη και γιατί; 

Η απάντηση μέχρι κάποια χρονική στιγμή μπορούσε να δοθεί γρήγορα και ήταν θετική, αλλά από ένα σημείο και μετά, με δεδομένο τον τρόπο αντιμετώπισης του θέματος από τους «εταίρους» μας, δικαιολογείται να υφίσταται ένας έντονος σκεπτικισμός. Όμως οι εξελίξεις αποκάλυψαν, ότι υφίσταται γενικότερα πρόβλημα ευρωζώνης και η κρίση που εμφανίστηκε ταχύτατα και στις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Κύπρο έχει κάνει ήδη ζημιά που δεν διορθώνεται με τους πρόχειρους μηχανισμούς που στήθηκαν με καθυστερήσεις. Ασθενής δεν είναι μόνο η Ελλάς. Εκτός των άλλων πασχόντων από «μεσογειακή αναιμία» η ευρωζώνη η ίδια ασθενεί πλέον βαριά και υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι οι πιθανότητες αποκατάστασης της υγείας της λιγοστεύουν όσο κυλάει ο χρόνος. Άρα το ερώτημα αν θα βγει η Ελλάς από το ευρώ ή όχι έχει περιορισμένη σημασία μπροστά στις ορατές εξελίξεις, που αφορούν την ίδια την ευρωζώνη και κατ’ επέκταση την ίδια την Ευρ. Ένωση.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα εθελοτυφλούμε συστηματικά. Οι σήμερα κυβερνώντες επαναπαύονται στις διαβεβαιώσεις τρίτων, ότι η Ελλάς δεν θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης και δεν αντιλαμβάνονται ότι πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της ευρωζώνης. Αντί λοιπόν να ασχολούμεθα με το αν συμφέρει την Ελλάδα το ευρώ ή η δραχμή πρέπει να ασχοληθούμε με την προετοιμασία της επόμενης φάσης της εθνικής μας πορείας.

Στο διά ταύτα, θεωρείται βέβαιο ότι η ευρωζώνη ως νομισματικός μηχανισμός δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ικανοποιώντας συγχρόνως ανόμοιους και μη συμβατούς μεταξύ τους οικονομικούς οργανισμούς. Οι απόπειρες αποτελεσματικών διορθωτικών κινήσεων τα τελευταία 2-3 χρόνια έδωσαν απλά μια παράταση στην προβληματική ύπαρξη της ευρωζώνης προσφέροντας κατά κάποιο τρόπο τον χρόνο στους ευρισκόμενους εντός του υπό κατάρρευση οικοδομήματος να σκεφθούν πώς θα το εγκαταλείψουν χωρίς πανικό, ώστε να αποφύγουν τα χειρότερα. Όπως πολύ εύστοχα έχει διατυπωθεί, το Ενιαίο Ευρωπαϊκό Νόμισμα αποδείχθηκε Ενιαίο Ευρωπαϊκό Νόμιζα.

Οι λύσεις που προβάλλουν ως πιο πιθανές είναι είτε 

(α) διάλυση της ευρωζώνης, είτε 

(β) επιμήκυνση του βίου της με ριζικές αλλαγές στη λειτουργία της, είτε 

(γ) κάποια μορφή διάσπασής της. 

Η όποια λύση επιβληθεί θα έχει τις αντίστοιχες πιθανές συνέπειες στο σύνολο της ΕΕ, ήτοι 

(αα) διάλυση, 

(ββ) επιβίωση μέχρι νεωτέρας με μετατροπές, 

(γγ) διάσπαση.

(α) Διάλυση της ευρωζώνης

Ενδεχόμενη διάλυση της ευρωζώνης με πλήρη κατάργηση του ευρώ είναι όχι μόνο πιθανή, αλλά και συμφέρουσα για πολλούς, όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός ευρωζώνης. Οι οικονομικώς πολύ ισχυρές χώρες της ευρωζώνης είναι πολύ πιθανόν να επιλέξουν να συνεχίσουν μόνες τους την ανηφόρα που αντιμετωπίζουν εν μέσω ενός αυξανόμενου οικονομικού ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και να απαλλαγούν από τα βαρίδια που τους περιορίζουν τον αναπτυξιακό δυναμισμό και τους στερούν την αναγκαία ευελιξία, η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου να αντιδρούν επιτυχώς στις όποιες προκλήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού. Ο κόσμος δεν είναι πλέον αυτός που ήταν όταν σχεδιάστηκε η Ευρ. Ένωση. Τότε υπήρχαν εκτός Ευρώπης, ως μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, μόνον οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Σήμερα η Κίνα διεκδικεί για το κοντινό μέλλον την πρωτιά από τις ΗΠΑ και επαρκώς αιτιολογημένες φιλοδοξίες για σημαντικό μερίδιο στην παγκόσμια πίτα προβάλλουν η Βραζιλία, η Ινδία, η Ρωσσία, ενώ στην Ευρώπη έχει γιγαντωθεί η Γερμανία, η οποία ασφυκτιά στο ευρωπαϊκό της κοστούμι. Η Αγγλία (ακόμη και μετά μια ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας) και η Γαλλία προβλέπεται να παραμείνουν μεταξύ των κορυφαίων οικονομικών δυνάμεων στο διεθνές σκηνικό όπως και η Ιαπωνία. Ακόμη και η φαινομενικά μεσαίου μεγέθους, λόγω έκτασης και πληθυσμού, Ολλανδία βρίσκεται μεταξύ των πρωταγωνιστών του διεθνούς εμπορίου κατέχοντας την 7^η θέση στις εξαγωγές παγκοσμίως (2011), σε καλύτερη θέση από την Ιταλία (8^η), τη Ρωσσία (9^η) και το Ην. Βασίλειο (10^ο). Αντίστοιχα υπολογίσιμη είναι η Νότ. Κορέα ευρισκόμενη στην 6^η θέση. Για λόγους σύγκρισης αναφέρεται ότι η Ελλάς κατέχει την 65^η θέση.

(β) Επιμήκυνση του βίου της ευρωζώνης με ριζικές αλλαγές

Σε μια ύστατη προσπάθεια να διατηρηθεί το οικοδόμημα, με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσει να αποφέρει μεγάλα οφέλη στις ηγετικές δυνάμεις της ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία), ενδέχεται να επιχειρηθούν ριζικές μεταβολές με βαθιές τομές, ώστε να αποφευχθεί προσωρινά ο κίνδυνος που κρύβει πάντα μια μοναχική πορεία στο διεθνή οικονομικό στίβο για ισχυρές χώρες που θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό. Τέτοιου είδους ριζικές μεταβολές θα είχαν επιπτώσεις στη δημοσιονομική ανεξαρτησία των χωρών-μελών και πιθανότατα στην εθνική τους κυριαρχία, εφόσον θα ήταν αναγκαίο να εκχωρηθούν εθνικές αρμοδιότητες σε νέους ευρωπαϊκούς θεσμούς με απόλυτο έλεγχο σε συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο, ότι μια τέτοια προσπάθεια θα έριχνε νερό στο μύλο των επιχειρημάτων του Ην. Βασιλείου, το οποίο ενδεχομένως να έπειθε και άλλες χώρες να αντισταθούν (με δεδομένο το προηγούμενο του ναυαγίου των δημοψηφισμάτων για το «ευρωπαϊκό σύνταγμα», που είχαν προσπαθήσει κάποιοι να επιβάλλουν) με πιθανή συνέπεια ένα βαθύ ρήγμα τουλάχιστον μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης και των εκτός ευρωζώνης χωρών της Ευρ. Ένωσης.  Επίσης δεν είναι σίγουρο, ότι οι όποιες ριζικές αλλαγές, που ενδεχομένως θα προταθούν, θα κριθούν κατάλληλες και αποτελεσματικές και θα πείσουν για την αναγκαιότητά τους. Σε μια κλονισμένη (αν όχι διχασμένη) Ευρώπη των 28 (μετά την αναμενόμενη ένταξη της Κροατίας στην Ευρ. Ένωση τον Ιούλιο 2013), με το κλίμα φορτισμένο λόγω της ύφεσης και της συνακόλουθης ανεργίας και εν μέσω αυστηρών δημοσιονομικών μέτρων είναι μάλλον άσχημη στιγμή να επιχειρηθούν τόσο βαθιές τομές χωρίς να υπάρχει σαφής βεβαιότητα ότι αυτές θα φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, η λύση αυτή φαίνεται να έχει τις λιγότερες πιθανότητες, παρά το γεγονός ότι μέχρι τώρα η Ευρ. Ένωση έχει διακριθεί στο να καταλήγει σε συμβιβαστικές μεσαίες λύσεις που ικανοποιούν όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη-μέλη. Τα όποια πρόσφατα μέτρα ελήφθησαν για τη διάσωση της ευρωζώνης και οι σχετικοί πανηγυρισμοί δεν ξεγελούν και δεν αλλάζουν την πραγματικότητα, ότι δηλαδή με αυτά απλά κάποιοι κέρδισαν χρόνο μέχρις ότου η παγκόσμια οικονομική κατάσταση πάψει να καλύπτεται από τη σημερινή ομίχλη.

(γ) Διάσπαση της ευρωζώνης

Η λύση αυτή φαίνεται να έχει τις περισσότερες πιθανότητες ως επιλογή δεδομένου ότι, ασχέτως του είδους της διάσπασης, μπορεί να εμφανισθεί ως μια συμβιβαστική λύση και να χαιρετιστεί μάλιστα και ως ακόμη μια επιτυχία με το σκεπτικό, ότι το όποιο διαζύγιο θα είναι συναινετικό και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι -και αυτοί που θα φύγουν και αυτοί που θα παραμείνουν- ασχέτως του ποίοι θα φύγουν και ποίοι θα μείνουν. Σημαντικό σε μια τέτοια εκδοχή είναι το πώς θα συνεχίσουν αυτοί που θα φύγουν. Ήδη έχουν μελετηθεί δύο πιθανές εκδοχές για την ενδεχόμενη διάσπαση της ευρωζώνης.

Η πρώτη εκδοχή αφορά τα αδύναμα μέλη με πρώτες την Κύπρο και την Ελλάδα. Το σκεπτικό είναι απλό και λογικό. Όποιος δεν μπορεί να τρέξει άλλο εγκαταλείπει. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι καταρχήν εξεταστέο τί έκταση θα πάρει η διάσπαση, δηλαδή πόσοι είναι αυτοί που δεν αντέχουν άλλο. Αν είναι να αποτραπεί η αναγκαστική αποχώρηση μόνο της Κύπρου ή της Ελλάδος, το κόστος διάσωσης αξίζει τον κόπο, εφόσον δεν θα διακινδυνεύσει ολόκληρο το ευρωπαϊκό νομισματικό οικοδόμημα, διότι τα μεγέθη είναι μικρά και μπορούν να καλυφθούν, οπότε δεν υφίσταται ζήτημα. Άλλο πράγμα βέβαια η γερμανική απληστία, που όποτε μπορεί επιχειρεί να βγάλει και από τη μύγα ξύγκι, όπως δείχνει και η τρέχουσα γερμανική «αλληλεγγύη» στην Κύπρο. Άρα το θέμα αφορά τουλάχιστον 2-3 χώρες μεταξύ των οποίων τουλάχιστον μια μεγάλη (Ιταλία ή Ισπανία). Στη συνέχεια είναι εξεταστέο τί κόστος (οικονομικό και μη) θα είχε η αποσύνδεση τόσο για τους μεν όσο και για τους δε. Πρόσθετα, θα πρέπει να μελετηθεί τί επιπτώσεις μπορεί να έχει μια τέτοια διάσπαση στο μέλλον της ίδιας της Ευρ. Ένωσης. Κατά περίπτωση οι επιπτώσεις θα έχουν διαφορετικό ειδικό βάρος. Διαφορετικό θα είναι να φύγει η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος από το να φύγει η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Κύπρος.

Η δεύτερη εκδοχή αφορά τα δυνατά μέλη με πρώτη τη Γερμανία και εταίρους τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Αυστρία και τη Φινλανδία. Οι χώρες αυτές αποχωρώντας από την ευρωζώνη θα άφηναν μια καλή «κληρονομιά», ένα νόμισμα με καλό όνομα, στους πρώην εταίρους τους (ώστε με δεδομένο ότι όλοι θα εξακολουθούν να κολυμπούν στην ίδια λίμνη να τους εξασφάλιζαν μια καλή βάση για ένα αισιόδοξο αύριο, παρά την υποτίμηση που θα ήταν αναγκαία να πραγματοποιηθεί) και θα στεγάζονταν κάτω από ένα νέο ισχυρό νόμισμα επιπέδου ελαφρώς ισχυρότερου του σημερινού ευρώ. Έτσι θα μπορούσε να συντηρηθεί μια εταιρική σχέση μεταξύ των δύο ομάδων αποτελουμένων από πρώην εταίρους ισχυροποιημένη ενδεχομένως από μία σταθερή ισοτιμία μεταξύ του ευρώ και του νέου ισχυρότερου νομίσματος των οικονομικώς ισχυροτέρων χωρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το τρένο της Ευρ. Ένωσης θα συνέχιζε το ταξίδι του, αλλά θα υπήρχαν άλλα βαγόνια για τους μεν και άλλα για τους δε. Υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ των ισχυροτέρων οικονομικώς χωρών τάχθηκαν σε σχετική εκδήλωση της δεξαμενής σκέψης «Notre Europe», που έγινε τον Ιανουάριο 2013 στις Βρυξέλλες, πέντε μη ευρωσκεπτικιστές Ευρωπαίοι οικονομολόγοι, οι οποίοι όμως δεν πήραν θέση όσον αφορά την επιλογή ενός νέου νομίσματος ή την υιοθέτηση εθνικών νομισμάτων από αυτές.

(αα) Διάλυση της Ευρ. Ένωσης

Και οι τρεις λύσεις που αναφέρθηκαν περιέχουν τον κίνδυνο να παρασύρουν με τη διάλυση της ευρωζώνης ολόκληρο το «ευρωπαϊκό σπίτι». Με δεδομένη την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έχει επέλθει στις οικονομίες των μεσογειακών χωρών της ζώνης του ευρώ και όχι μόνο, μια επίσημη διάλυση της ευρωζώνης θα έδινε ουσιαστικά το σύνθημα: «Τους ζυγούς λύσατε»! Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, στην όποια εθνική κυβέρνηση από τις χώρες που έπαθαν τα μύρια όσα, με πρώτη την Ελλάδα, να αντισταθεί στην πιθανή κοινωνική πίεση για ανατροπή των στρεβλώσεων που έχει επιβάλει η Ευρ. Ένωση στη λειτουργία των οικονομιών τους. Το τέλος για τα καρτέλ των σούπερ-μάρκετς και τις φθηνές εισαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από το εξωτερικό και ευρύτερα της έλλειψης κρατικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής και των καταναλωτών θα ήταν αυτόματο. Τυχόν υποστηρικτές της Ευρ. Ένωσης δεν θα είχαν κανένα ηθικό έρεισμα να υποστηρίξουν μηχανισμούς που βύθισαν τη χώρα στην ύφεση, εξαθλίωσαν μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της, δημιούργησαν στρατιές ανέργων και έστειλαν στη μετανάστευση χιλιάδες νέους επιστήμονες, επιτρέποντας από την άλλη μεριά σε ξένους μετανάστες, υπό την προστασία μηχανισμών της Ευρ. Ένωσης, να εγκατασταθούν στις χώρες-μέλη και να δημιουργήσουν πρόσθετα προβλήματα στις ντόπιες κοινωνίες (εγκληματικότητα, προβλήματα υγείας, ελλείμματα στα κοινωνικά ταμεία κ. ά.). Ως εκ τούτου θεωρείται βέβαιο, ότι εφόσον παύσει να υπάρχει για τον κόσμο η αιτία που είχε «αγαπηθεί» η Ευρ. Ένωση, δηλ. η προσδοκία γρήγορου πλουτισμού, θα καταρρεύσει ο μύθος της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης, που μετέτρεψε ελεύθερους ανθρώπους σε κοπάδια καταναλωτών, οι οποίοι αφέθηκαν να χτίσουν όνειρα πάνω σε άμμο.

(ββ) Επιμήκυνση του βίου της Ευρ. Ένωση με μετατροπές

Εναλλακτική εξέλιξη, ασχέτως τύχης του ευρώ, μπορεί να αποτελέσει η προσωρινή επιβίωση της Ευρ. Ένωσης με μετατροπές, που θα έχουν να κάνουν όχι  μόνο με τα συμβαίνοντα στο εσωτερικό της, αλλά, κυρίως, με τις παγκόσμιες εξελίξεις όσον αφορά πρωτίστως τον διεθνή ανταγωνισμό από τις απελευθερωμένες οικονομίες, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αξιοποίησαν συγκριτικά τους πλεονεκτήματα. Συνεπώς, όποια λύση και να προτιμηθεί όσον αφορά το ευρώ, οι συνέπειες στη λειτουργία της Ευρ. Ένωσης θα είναι άμεσα αισθητές, εφόσον θα επηρεάσουν έντονα τις σχέσεις με τους εμπορικούς της εταίρους. Το εργατικό κόστος ως βασικό στοιχείο παίζει όλο και πιο βαρύνοντα ρόλο στη διεθνή ανταγωνιστικότητα και θεωρείται σχεδόν βέβαιο, ότι σε λίγα χρόνια η Ευρ. Ένωση θα καταφύγει σε περιοριστικά μέτρα όσον αφορά τις εισαγωγές της. Με πρώτο βιολί στην Ευρ. Ένωση σήμερα τη Γερμανία, τα προϊόντα της οποίας εξαρτώνται κατά ένα 70% από ζήτηση του εξωτερικού, δεν έχουν ακόμη εκφραστεί επισήμως προχωρημένες σκέψεις για λήψη προστατευτικών μέτρων μονομερώς εκ μέρους της Ευρ. Ένωσης. Όταν το πρόβλημα κτυπήσει και την πόρτα της Γερμανίας (εκτιμάται ότι αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί) θα καταστεί αναγκαίο να αλλάξει το σκεπτικό των διοικούντων το «ευρωπαϊκό σπίτι» προκειμένου αυτό να μπορέσει να επιβιώσει. Η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου μεταξύ Ευρ. Ένωσης και ΗΠΑ που διαγράφεται στον ορίζοντα είναι ένα πρώτο βήμα συντονισμού και κοινής αμυντικής συσπείρωσης έναντι των εκτός του παραδοσιακού ευρωατλαντικού συνασπισμού ευρισκομένων δυνάμεων, που αναδύθηκαν στον παγκόσμιο οικονομικό στίβο τις πολύ πρόσφατες δεκαετίες.

(γγ) Διάσπαση της Ευρ. Ένωσης

Η διάσπαση της Ευρ. Ένωσης είναι από τις πιο πιθανές εξελίξεις που μπορούν να συμβούν. Το Ην. Βασίλειο έχει περάσει από την απλή ενοχλητική ρητορική σε προχωρημένες σκέψεις, τις οποίες κάνει πλέον φωναχτά. Έχει ήδη αναφερθεί το 2017 ως πιθανή ημερομηνία δημοψηφίσματος για να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή θα εγκαταλείψει την Ευρ. Ένωση. Αντίστοιχο σκεπτικισμό εκτιμάται ότι θα εκδηλώσουν και άλλες χώρες του Βορρά με πιθανότερες τις Δανία, Ιρλανδία, Φινλανδία, ενώ οι εξελίξεις στην τρέχουσα κρίση που πλήττει την Ιταλία και την Ισπανία είναι απρόβλεπτες. Η Ισπανία με σημαντικά οφέλη από τα κοινοτικά Ταμεία και αντικειμενικά πιο συντηρητική εκτιμάται, ότι μόνο με ένα εξαιρετικά κακό σενάριο σε σχέση με το ευρώ θα αποφάσιζε την ολική ρήξη, όμως η Ιταλία στέκεται πιο καλά στα πόδια της ως οικονομία και θα έπαιρνε πιο εύκολα μια απόφαση για να συνεχίσει μόνη εκτός Ευρ. Ένωσης. Υπάρχει άλλωστε πιο πρόσφορη πολιτική υποδομή στην Ιταλία, όπως έδειξαν και οι βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2013, ενώ στην Ισπανία είναι σχεδόν ανύπαρκτη η αριστερή πολιτική σκέψη που θα προτείνει ολική ρήξη. Η Ισπανία, πιο εύκολα, μπορεί ως θύμα της κρίσης του ευρώ να πληρώσει την ύφεση και την ανεργία με την απόσχιση της Καταλονίας ή και της Χώρας των Βάσκων και η διάσπαση να είναι εσωτερική και όχι σε σχέση με την Ευρ. Ένωση. Διάσπαση της Ευρ. Ένωσης μπορεί ακόμη να προκληθεί με πρωτοβουλία των οικονομικά ισχυρών χωρών-μελών προκειμένου αυτές να προχωρήσουν σε επόμενη φάση στη δημιουργία μιας νέας ένωσης συμφερόντων, που θα διευκόλυνε και την υιοθέτηση ενός νέου νομίσματος από αυτές.

Συνεπώς, οι εθνικές λύσεις προβάλλουν ως μονόδρομος ακόμα και αν δοθεί κάποια επιμήκυνση όσον αφορά τον οριστικό τερματισμό ύπαρξης της ευρωζώνης. Η Ευρ. Ένωση στα τόσα χρόνια ύπαρξής της δεν κατάφερε να πείσει και δεν δικαιολόγησε την ευφορία και την αισιοδοξία που διάχυτη άνοιγε δρόμους για νέες εντάξεις κρατών όσο καιρό δεν υπήρχαν βοριάδες και καταιγίδες. Με καλό καιρό και κατηφόρα η πορεία συνεχιζόταν ανέμελα. Ο 21^ος αιώνας έβαλε όμως δύσκολα και οι Ευρωπαίοι πολίτες, ασχέτως εθνικότητας, άρχισαν να βλέπουν με πιο κριτικό μάτι τα καμώματα της Ευρ. Ένωσης, η οποία εξελίχθηκε σε έναν γραφειοκρατικό στενοκέφαλο γίγαντα που κοστίζει όλο και περισσότερα χρήματα και έχει απομακρυνθεί με ταχύ ρυθμό από τις δημοκρατικές αρχές που τόσο έντονα είχε η ίδια επί δεκαετίες διαφημίσει. Η σημερινή Γερμανία δρα εντός της Ευρ. Ένωσης όπως η Σοβ. Ένωση εντός του διαλυθέντος Ανατολικού Μπλοκ και το Βερολίνο έχει υποκαταστήσει τις Βρυξέλλες ως κέντρο αποφάσεων.

Για την Ελλάδα, η οποία με ανταγωνιστικές αδυναμίες επιθυμεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις τα πλεονεκτήματα της επερχόμενης εθνικής λύσης είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Παρέχοντας δασμολογική προστασία μπορούν ευκολότερα να βρεθούν επενδυτές τόσο από το εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Η ελληνική παραγωγή χρειάζεται προστασία όσο ποτέ άλλοτε. Δεμένη χειροπόδαρα από τους κοινοτικούς περιορισμούς η Ελλάς μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι που εισάγει κάθε είδους προϊόντα, βιομηχανικά και αγροτικά, τόσο από χώρες προηγμένης τεχνολογίας όσο και από χώρες χαμηλού κόστους εργασίας. Η έλλειψη δυνατότητας να ανταγωνιστούν τα φθηνά εισαγόμενα φρούτα και λαχανικά από τη Βόρ. Αφρική, τη Λατινική Αμερική, την Τουρκία, αλλά και τη μεσογειακή Ευρώπη οδήγησε πλήθος Ελλήνων καλλιεργητών στο να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αθήνα και στα άλλα αστικά κέντρα ως πωλητές επίσης εισαγομένων ενδυμάτων, υποδημάτων και άλλων καταναλωτικών προϊόντων, συμμετέχοντας έτσι στη διατήρηση του εμπορικού μας ελλείμματος στα ύψη και τροφοδοτώντας τον φαύλο κύκλο που οδήγησε την Ελλάδα στην πτώχευση. Η Ελλάδα εκτιμάται ότι απελευθερωμένη από τους κάθε είδους κοινοτικούς περιορισμούς και ακολουθώντας μία πολιτική υπεράσπισης κατά προτεραιότητα των δικών της συμφερόντων θα βρει γρήγορα το δρόμο της και θα επανέλθει σε μακροχρόνια πορεία δυναμικής ανάπτυξης.

Γεώργιος Ε. Δουδούμης

Οικονομολόγος – Συγγραφέας 

gdoudoumis@yahoo.com

apo to Infognomon

Περισσότερα... »

Σοκ: Αστυνομικοί συνέλαβαν Έλληνες πολίτες και τους πήγαν στην Αμυγδαλέζα για να καθαρίσουν το στρατόπεδο των λαθρομεταναστών...!

Σκούπα αστυνομικών σε Έλληνες σαν να ήταν λαθρομετανάστες!


Γράφει ο …(( Λ ))..


Σοκ προκαλεί σε όλους τους Έλληνες, εν δυνάμει συλληφθέντες για αγγαρείες, η καταγγελία που έκανε Έλληνας πολίτης στον τηλεοπτικό σταθμό EXTRA στην εκπομπή του κ. Παυλόπουλου. Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα σήμερα (Δευτέρα) το μεσημέρι, στην περιοχή της Βαρβακείου, αστυνομικοί προχώρησαν στη σύλληψη άνευ λόγου 30 ατόμων, Ελλήνων πολιτών. Χωρίς να τους δώσουν καμία εξήγηση, σύμφωνα με την καταγγελία, οι 4 αστυνομικοί τους οδήγησαν σε βαν και στη συνέχεια τους μετέφεραν…στο κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών της Αμυγδαλέζας για μια «τυπική» εξακρίβωση στοιχείων!! Ναι καλά διαβάσατε, τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι είχαν ταυτότητες επάνω τους, τους οδήγησαν στην Αμυγδαλέζα για εξακρίβωση στοιχείων.


Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Αφού οι Έλληνες μεταφέρθηκαν στο κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών, εκεί τους περίμενε άλλη μια έκπληξη. Αγγαρείες!! Ναι, ναι αγγαρείες. Σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι έσυραν τους Έλληνες στο κέντρο κράτησης των λαθρομεταναστών, τους έβαλαν να καθαρίσουν τον χώρο στον οποίο διαβιούν οι λαθραίοι!! Τους ανάγκασαν να καθαρίσουν τις ακαθαρσίες που δημιουργούν οι παράνομα εισελθόντες στη χώρα, με το πρόσχημα ότι όποιος καθαρίσει θα φύγει πιο γρήγορα…!


Τα γεγονότα αυτά επιβεβαίωσε, κατά την διάρκεια της εκπομπής, με γραπτό μήνυμα προς τον δημοσιογράφο Άρη Σπίνο, Αξιωματικός ο οποίος υπηρετεί στην Αμυγδαλέζα…!


Και ερωτούμε, προσπαθώντας να συγκρατήσουμε την οργή μας…! Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα «κύριοι» να μετατρέπετε τους Έλληνες σε παραδουλεύτρες των λαθρομεταναστών; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα, ανδρείκελα, να κάνετε «Σκούπα» σε Έλληνες πολίτες χωρίς κανέναν λόγω και να τους οδηγείτε σαν ζώα στο στρατόπεδο κράτησης των λαθρομεταναστών για να καθαρίσουν τον χώρο;

Αίσχος! Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί ήδη ο Υπουργός και ο Αξιωματικός ο οποίος έδωσε τέτοια εντολή, ή γνώριζε και δεν εμπόδισε το γεγονός. Ότι και να κάνετε δεν θα τρομοκρατήσετε τους Έλληνες! Οι προδότες αργά ή γρήγορα θα πληρώσουν…!

ellinikh afypnish

http://wwwaporrito.blogspot.gr

Περισσότερα... »

Το τρίγωνο Κατάρ- Τουρκίας-Μουσουλμανικής Αδελφότητας και η κυβέρνηση Σαμαρά

του Ανδρέα Μπανούτσου
Το κράτος του Κατάρ το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανική κυριαρχία το 1971 διατηρεί σχέσεις με την Ισλαμιστική οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήδη από τη δεκαετία του 1950.
Το πρώτο κύμα των Αδελφών Μουσουλμάνων που μετανάστευσε στο Κατάρ ήταν αμέσως μετά τις διώξεις του Νασερικού καθεστώτος της Αιγύπτου περί τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Το επόμενο κύμα προήλθε από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Συρίας το 1982 ύστερα από την ανηλεή καταδίωξη τους από το καθεστώς του Χαφέζ Αλ-Άσαντ. Το τελευταίο κύμα Αδελφών Μουσουλμάνων που κατέφθασε στο Κατάρ προήλθε από τη Σαουδική Αραβία αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Το 1995 ο νυν Εμίρης του Κατάρ Χαμάντ μπιν Καλίφα Αλ-Θάνι (Hamad bin Khalifa al-Thani) ανέτρεψε με πραξικόπημα τον πατέρα του. Μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν η δημιουργία του δορυφορικού καναλιού Αλ-Τζαζίρα το 1996 με πάνω από 60 εκ. τηλεθεατές στον Αραβικό κόσμο.
Εκτιμάται ότι το 50% περίπου των εργαζομένων στο τηλεοπτικό δίκτυο του Αλ-Τζαζίρα ανήκουν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Ένα από τα «αστέρια» του Αλ-Τζαζίρα είναι ο πνευματικός ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Γιουσέφ Αλ-Καραντάουι (Yousef Al-Qaradawi) και η δημοφιλής στο Μουσουλμανικό κόσμο εκπομπή του « Η Ζωή και ο Ισλαμικός Νόμος» («Life and Islamic Law»).
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι  το Ίδρυμα του Κατάρ (Qatar Foundation) φιλοξένησε τον Ιανουάριο του 2012 την ίδρυση του Ερευνητικού Κέντρου για την Ισλαμική Νομοθεσία και Ηθική ( Research Center for Islamic Legislation and Ethics- CILE), του οποίου Διευθυντής είναι ο εγγονός του ιδρυτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Χασάν Αλ-Μπάνα (Hassan Al-Banna), ο κορυφαίος ίσως σύγχρονος Ισλαμιστής διανοούμενος Ταρίκ Ραμαντάν (Tariq Ramadan) Καθηγητής Σύγχρονων Ισλαμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στην έδρα που χρηματοδότησε ο Εμίρης Αλ-Θάνι.
Η συγκυρία της ίδρυσης του CILE μόνο συμπτωματική δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς παρείχε καθοδήγηση πάνω σε θέματα Ισλαμικής νομοθεσίας στα νέα Ισλαμιστικά καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στη Βόρεια Αφρική ( Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτος) ως αποτέλεσμα των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης», η οποία εκφυλίστηκε σε «Ισλαμιστικό Χειμώνα». Φυσικά το κράτος του Κατάρ δεν περιορίστηκε μόνο στην «πνευματική»  υποστήριξη των Ισλαμιστών στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ήδη από τις αρχές του 2011 το Κατάρ παρείχε χρήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό στους αντικαθεστωτικούς Ισλαμιστές αντάρτες στη Λιβύη με στόχο την ανατροπή του Καντάφι.
Όπως εκτενώς αναλύσαμε σε παλαιότερο άρθρο στο RIMSE, οι Ισλαμιστές-Τζιχαντιστές αντάρτες της Λιβύης είχαν άμεσες σχέσεις με την Αλ-Κάιντα και η χρηματοδότησή τους από το Κατάρ επέτρεψε την επέκταση της δράσης της Αλ-Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ ( Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο) και στη Δυτική Αφρική (Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας). Πληροφορίες σε Γαλλικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για απροσδιόριστη προμήθεια πολεμικού εξοπλισμού και χρημάτων στις σχετιζόμενες με την Αλ-Κάιντα Ισλαμιστικές οργανώσεις (Κίνημα για το Ταουχίντ και τη Τζιχάντ, Ανσάρ Αλ-Ντιν) στη Δυτική Αφρική.
Η εντεινόμενη παρουσία του Κατάρ στο Μάλι μέσω «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ, δεν αποσκοπεί φυσικά και μόνο στην Ισλαμιστική αφύπνιση στην περιοχή του βορείου Μάλι αλλά στην συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο) με τον Γαλλικό πετρελαϊκό γίγαντα Total. Η επεκτατική πολιτική του Κατάρ δεν σταματάει στη Βόρεια και Δυτική Αφρική, αλλά επεκτείνεται στη Μέση Ανατολή με την οικονομική στήριξη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς (παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Παλαιστίνη) στη Λωρίδα της Γάζας και των Ισλαμιστών ανταρτών στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας σε αγαστή συνεργασία με το Θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας.
Η Τουρκία του Ισλαμιστικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) με τη σειρά της έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με το κράτος του Κατάρ και με την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Τουρκική ΜΚΟ Insani Yardim Vakfi (ΙΗΗ), η οποία ανήκει στο παγκόσμιο δίκτυο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, είναι γνωστή για τις σχέσεις της με το κυβερνών ΑΚΡ και το ρόλο της στην οργάνωση του στολίσκου της «Ελευθερίας» στη Γάζα το Μάιο του 2010. Συνδετικός κρίκος μεταξύ  του Κατάρ και της Τουρκίας αποτελεί δηλαδή η Ισλαμιστική οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει ως διακηρυγμένο στόχο της την Ισλαμοποίηση της Δύσης.
Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο τις στενές σχέσεις του Προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος (ΜΕΕ) κ. Ναίμ Ελγαντούρ με την Τουρκική ΙΗΗ, καθώς επίσης και τις υβριστικές του δηλώσεις κατά του Έλληνα Πρωθυπουργού κατά τη συνέντευξη τύπου της ΜΕΕ τον Σεπτέμβριο του 2012 όπου αποκάλεσε τον  κ. Αντώνη Σαμαρά ρατσιστή επειδή τόλμησε να εκστομίσει τη φράση «θα ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τους λαθρομετανάστες».
Κατά το πρόσφατο ταξίδι του  κ. Σαμαρά στο Κατάρ με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων από το πλούσιο εμιράτο, πέρα από τον εμίρη και άλλους κρατικούς αξιωματούχους ο κ.Σαμαράς συναντήθηκε «τυχαία» με τον Τούρκο Πρωθυπουργό κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τι συζήτησαν; Για την Ελληνική ΑΟΖ; Για την ανέγερση του Ισλαμικού Τεμένους στην Αθήνα; Για τις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας; Πιθανότατα όλα αυτά μαζί, τα οποία φυσικά είχαν τη δυνατότητα και να τα ξανασυζητήσουν έναν μήνα αργότερα στην Κωνσταντινούπολη  όπου ο κ.Σαμαράς διαπίστωσε ότι «ήταν μια καλή ημέρα για τις Ελλήνο-Τουρκικές σχέσεις» με φόντο τον πίνακα που απεικόνιζε τη νίκη του Κεμάλ Ατατούρκ κατά του Ελληνικού στρατού το 1922.
Ο κίνδυνος που υφίσταται για τα Ελληνικά συμφέροντα λόγω όλων αυτών των διεργασιών είναι ότι το τίμημα της προσέλκυσης επενδύσεων από το Κατάρ και την Τουρκία είναι η δορυφοριοποίηση  της Ελλάδος από την νέο-Οθωμανική Τουρκία και ο μακροπρόθεσμος μετασχηματισμός της σε Ισλαμική επαρχία του νέο-Οθωμανικού κράτους.
Παραλλήλως ήδη ανακοινώθηκε όλως τυχαίως μετά τις επίσημες επισκέψεις του κ.Σαμαρά στο Κατάρ και την Τουρκία, ότι το Τζαμί στην Αθήνα «με εντολή Σαμαρά» βρίσκεται στην τελική ευθεία ανέγερσης του. Εν τέλει η συμπόρευση με συγκεκριμένες επιλογές κρατών και διεθνών δικτύων που στηρίζουν ενθέρμως τη διεθνή Ισλαμιστική τρομοκρατία πρέπει να ανησυχεί όλους τους διαμορφωτές γνώμης στη χώρα, καθότι εμβάζει την Ελλάδα σε διεργασίες που μάλλον δεν προμηνύουν αγαθά μελλούμενα, τόσο από πλευράς εθνικής ασφάλειας όσο και από κοινωνικής απόψεως.

Πηγές
http://www.terrorism-info.org.il/data/pdf/PDF_10_126_2.pdf
http://www.tanea.gr/news/greece/article/5005592/sthn-telikh-eytheia-to-tzami-ths-athhnas/
http://www.naftemporiki.gr/story/621511
http://www.orinst.ox.ac.uk/staff/iw/tramadan.html
http://www.mfa.gov.tr/turkey-qatar-relations.en.mfa
http://www.swp-berlin.org/fileadmin/contents/products/comments/2012C07_sbg.pdf
http://www.france24.com/en/20130121-qatar-mali-france-ansar-dine-mnla-al-qaeda-sunni-islam-doha
http://jcpa.org/article/al-jazeera-and-qatar-the-muslim-brothers%E2%80%99-dark-empire/
http://www.radicalislam.org/analysis/qatar-banker-global-jihad
http://jcpa.org/text/Turkey_Muslim_Brotherhood.pdf
http://www.rimse.gr/2011/07/the-muslim-association-of-greece-and.html
http://www.rimse.gr/2011/09/blog-post.html

 

 http://infognomonpolitics.blogspot.gr

 

Περισσότερα... »

Η καταγωγή του Αλέξη Τσίπρα!

Περισσότερα... »

Έναν λαό τον παίρνουν σοβαρά, όταν έχει το κεφάλι ψηλά…

Του Κώστα Ροδινού 
Eίχα την ευκαιρία το τελευταίο διάστημα να συνομιλήσω με αρκετούς «παράγοντες» που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό. Αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι ο Πρωθυπουργός κ.  Σαμαράς και η τρικομματική κυβέρνηση της οποίας ηγείται, αποτελούν την τελευταία ευκαιρία για τη χώρα, ώς μέλος της Ευρωζώνης.  Ενδεχόμενη κατάρρευση αυτής της κυβέρνησης εκτιμάται ότι θα οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Όμως, ακόμα και αυτοί που συμφωνούν για την σπουδαιότητα του ρόλου   αυτής της κυβέρνησης, εκφράζουν ανησυχίες και προβληματισμούς για  το αν τελικά τα καταφέρει, για τους εξής λόγους:
Οι φόβοι
Πρώτον, το κυβερνητικό σχήμα, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, δείχνει όχι μόνο πολυπληθές, αλλά και αδύναμο. Είναι λίγοι οι Υπουργοί που στέκονται αξιοπρεπώς σε διεθνές επίπεδο. Επιπλέον, οι κομματικές ισορροπίες είναι εύθραυστες και η πίεση που δέχονται τα κυβερνητικά κόμματα από την κοινωνία τεράστια. Είναι ένα παιχνίδι με το χρόνο, για το ποιός θα αντέξει, μέχρι τέλους…
Δεύτερον, εκφράζονται σοβαρές επιφυλάξεις για την ορθότητα, αλλά και την αποδοτικότητα του εφαρμοζομένου προγράμματος. Ουδείς πλέον πείθεται ότι αυτή η λιτότητα διαρκείας στην οποία υποβάλλεται ο ελληνικός λαός, θα βγάλει την ελληνική οικονομία από τα σημερινά της αδιέξοδα. Και τούτο γιατί σχεδόν τίποτα δεν γίνεται προς την πλευρά της ανάπτυξης. Τουλάχιστον, δεν έχει γίνει ακόμα!
Τρίτον, την παντελή απουσία μιας  αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης. Δεν υπάρχει, με άλλα λόγια, ένα εθνικό σχέδιο το οποίο θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις και να προτείνει λύσεις εκεί ακριβώς που απέτυχε το πρόγραμμα της τρόικα. Σχεδόν τέσσερα χρόνια τώρα ο δημόσιος διάλογος, αλλά και οι πολιτικές, επικεντρώνονται σε  φόρους και περικοπές, χωρίς να διεξάγεται καμιά ουσιαστική συζήτηση για το νέο παραγωγικό μοντέλο που χρειάζεται η χώρα.
Τέταρτον, στην κόπωση και την απόγνωση του ελληνικού λαού. Οδεύουμε ήδη στον 5^ο χρόνο της ύφεσης, με βαρύτατο τίμημα, κυρίως για τη μεσαία τάξη, και  σοβαρή προοπτική (με απτά αποτελέσματα) δεν διαγράφεται στον ορίζοντα. Πόσο θα αντέξει ακόμα αυτός ο λαός να πληρώνει έκτακτες εισφορές και αυξημένους φόρους; Πόσο καιρό θέλουν οι αρμόδιοι να συνειδητοποιήσουν ό,τι όταν το ερώτημα είναι να καταβάλλω φόρους ή να ταϊσω την οικογένειά μου, δεν υπάρχει κάν…δίλλημμα;
Πέμπτον, την άνοδο εξτρεμιστικών και λαϊκίστικων κομμάτων, ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος. Σ’ ένα λαό ταλαιπωρημένο και χωρίς ελπίδα, ο σπόρος του λαϊκισμού βρίσκει πάντα έδαφος πρόσφορο. Τα «τάγματα εφόδου» των δύο άκρων είναι μια σοβαρή υπόθεση για να την αντιμετωπίζουμε με όρους τηλεθέασης ή μικροπολιτικής διαμάχης. Η βία είναι βία χωρίς διακρίσεις και είναι καταδικαστέα, δίχως δεύτερες σκέψεις.
Έκτον, στην πίεση της διεθνούς κοινής γνώμης για εγκατάλειψη της Ελλάδος στην μοίρα της. Όσο το πρόγραμμα λιμνάζει, θα ενισχύονται αυτές οι φωνές και η αστάθεια θα επανέρχεται με τις γνωστές επιπτώσεις. Η Ελλάδα απετέλεσε τον βολικό σάκο του μπόξ, (και σ’ αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα η ανευθυνότητα της πρωθυπουργίας Παπανδρέου και των «κηπουρών» του), όμως, όπως καθημερινά αποδεικνύεται, η κρίση ήταν συστημική και η Ελλάδα αποτελούσε τον πιό αδύναμο κρίκο. Για αυτό και έσπασε πρώτος.
Ποιά θα μπορούσε να είναι η απάντηση μας;
Πρώτον, η κυβέρνηση χρειάζεται μια νέα αρχή. Η νέα  κυβέρνηση, όμως, δεν πρέπει να είναι πάλι ένα πολυπληθές σχήμα τρικομματικών ισορροπιών, ούτε βολέματος ημετέρων, αλλά μια κυβέρνηση μάχης γιατί τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά. Μια κυβέρνηση που να πείθει την κοινωνία οτι είναι ικανή να τα καταφέρει.
Δεύτερον, μετά τις πανθομολογούμενες αστοχίες της τρόϊκας, που επιδείνωσαν την κατάσταση της οικονομίας μας, η Ελλάδα δικαιούται και νομιμοποιείται  να θέσει ζητήματα βελτίωσής του προγράμματος. Η μείωση στο ΦΠΑ εστίασης είναι ένα μέτρο προς την ορθή κατεύθυνση. Να μπεί ένα οριστικό τέλος στην φιλολογία για περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων. Να σταματήσει αυτή η βιομηχανία παραγωγής φορολογικών νομοσχεδίων. Ο λαός και η οικονομία χρειάζονται μια  ανάσα. Έλεος, πιά…Και λύσεις υπάρχουν. Ας αρχίσουμε πλέον να θυμίζουμε τη Γερμανία πως την αντιμετώπισαν οι δανειστές της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τρίτον, καλές οι αποκρατικοποιήσεις, αλλά αυτοί οι «χρυσοκάνθαροι» του ΤΑΙΠΕΔ, με τις προκλητικές αμοιβές, που εξαιρούνται μάλιστα προκλητικά από τους μνημονιακούς νόμους, δεν έχουν την αποδοχή της κοινωνίας. Κάθε αποκρατικοποίηση θα αντιμετωπίζεται με δυσπιστία. Πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος. Όμως, πέραν αυτών, η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργήσει εθνικό πλούτο και νέες ευκαιρίες για ξένες επενδύσεις, π.χ. να ανακοινωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα για τη δημιουργία λιμανιών και μαρινών στα νησιά του Αιγαίου μέσω ΣΔΙΤ. Να προκληθούν δυο-τρία μεγάλα ξένα Πανεπιστήμια να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Να ανακοινωθούν ειδικά προγράμματα για κρουαζιέρες στο Αιγαίο. Να επεκταθούν τα σχέδια πόλεως (με ταχύτατους ρυθμούς). Τα Φεστιβάλ Επιδαύρου και Ηρωδείου να ανοίξουν τις πύλες τους σε μεγάλες ξένες παραγωγές. Φαντάζεστε  τους «Αχαρνής» με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον Τόμ Χάνκς «Ορέστη» και τη Μέρυλ Στρίπ «Μήδεια»; Ιδέες; Πολλές! Βούληση, υπάρχει;
Τέταρτον, όταν ο κόσμος υποφέρει, δεν μπορεί να βλέπει  τον κάθε Μέργο να μιλάει για μείωση του κατώτατου μισθού. Όταν κόβονται συντάξεις, δεν γίνεται  να αυξάνεται το τιμολόγιο της ΔΕΗ. Όταν φουντώνει η ανεργία, δεν μπορεί ακόμα να ….συζητάμε  την απομάκρυνση των «επίορκων δημοσίων υπαλλήλων». Όταν οι απολύσεις πέφτουν βροχή, ο κόσμος εξοργίζεται ν’ ακούει για προσλήψεις και μισθούς «εκλεκτών» που  σκανδαλίζουν.  Όταν η μεσαία τάξη καταρρέει, είναι πρόσκληση τα κόμματα να υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα κομματικά τους βιλαέτια στο δημόσιο. Λίγο μεγαλύτερος  σεβασμός  για τους αδικημένους. Γιατί η οργή μπορεί να μετατραπεί σε σκοτεινό ποτάμι…
Πέμπτον,  είναι καθήκον της κυβέρνησης, αλλά και υποχρέωση του πολιτικού συστήματος, στο σύνολό του, να διαφυλάξει την αξιοπιστία του και να απομονώσει τις γραφικές και ακραίες φωνές. Να στηλιτεύσει την  ανευθυνότητα, από οπουδήποτε και αν προέρχεται. Και εκείνους, που σε καιρούς κρίσης, ψαρεύουν ξεδιάντροπα σε θολά νερά, αδιαφορώντας παντελώς για το μέλλον της χώρας, να τους αποκαλύψει στην κοινωνία, με επιχειρήματα. Ο λαϊκισμός οδηγεί σε πονηρά μονοπάτια και ενέχει από τη φύση του το σπέρμα της καταστροφής.
Τέλος, και αυτό το έχω γράψει εδώ πολλές φορές. Η Ελλάδα δεν αποτελεί μια  ασημαντότητα  στο  παγκόσμια γίγνεσθαι. Φέρει  ένα ειδικό βάρος ως πολιτισμικό μέγεθος. Ουδείς μπορεί να το αγνοήσει. Και όποιος το κάνει, υποχρέωσή μας είναι να τον επαναφέρουμε στην τάξη. Επιπλέον, όμως, η χώρα μας αποτελεί σταυροδρόμι και η γεωστρατηγική της αξία υπερβαίνει το οικονομικό της μέγεθος κατά πολύ. Ας μη το υποτιμούμε αυτό. Καιρός, είναι πλέον να μην αποτελούν δεδομένους. Και να αρχίσουμε να απαντάμε στις προκλήσεις.
Έναν λαό τον παίρνουν σοβαρά, όταν έχει το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ανοιχτά,  στραμμένα στο μέλλον. Και δείχνει αποφασισμένος και έτοιμος να τα καταφέρει. ….

http://aienaristeyein.com

Περισσότερα... »

WSJ: Η Ελλάδα επανεγείρει τις εδαφικές της διεκδικήσεις!

  Η Ελλάδα επαναφέρει τις «εδαφικές της διεκδικήσεις σε ένα ευρύ τμήμα αμφισβητούμενων υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η χρεωμένη χώρα ελπίζει να βρει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, σε ένα σχέδιο που κινδυνεύει να πυροδοτήσει αντιπαράθεση με την Τουρκία», αναφέρει η Wall Street Journal σε δημοσίευμά της.
Όπως τονίζεται στο κείμενο της WSJ, τις τελευταίες εβδομάδες ανώτερα κυβερνητικά στελέχη έχουν κάνει σειρά δημοσίων δηλώσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό παραπέμποντας σε μια παλαιά συνθήκη δύο τουλάχιστον δεκαετιών που της παρέχει αυτά τα δικαιώματα, που μέχρι τώρα η Ελλάδα δεν είχε διεκδικήσει.
Η Αθήνα επίσης έχει οικοδομήσει τη στήριξη άλλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών και επιταχύνει μια διπλωματική εκστρατεία στα Ηνωμένα Έθνη.

Αναφέρει ακόμη ότι το θέμα ανακινήθηκε αυτή την εβδομάδα και στη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τον Τούρκο ομόλογό του Recep Tayyip Erdogan σε συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη, όπου κάλεσε την Τουρκία να σεβαστεί τα δικαιώματα της Ελλάδας με βάση το διεθνές δίκαιο. Μέχρι στιγμής, η Άγκυρα, η οποία δηλώνει πως αυτοί οι πόροι ανήκουν στην Τουρκία και προειδοποιεί εδώ και 20 χρόνια περίπου ότι οποιαδήποτε προσπάθεια για νέα οριοθέτηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πόλεμο, κάνει λόγο για περαιτέρω διάλογο.
Η Wall Street Journal τονίζει πως για την Ελλάδα, αυτά που διακυβεύονται είναι τεράστια. Περίπου 100 δισ. ευρώ σε υποθαλάσσια αποθέματα υδρογοναθράκων –εάν αποδειχθούν- θα μπορούσαν να ελαφρύνουν το φορτίο χρέους της χώρας και να καταστήσουν την Ελλάδα σημαντικό ενεργειακό προμηθευτή στην Ευρώπη, η οποία θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από τη Ρωσία. Τα συνεχώς αυξανόμενα στοιχεία για αυτά τα αποθέματα, μαζί με τις πρόσφατες κινήσεις της Κύπρου να διακηρύξει τις δικές της αξιώσεις, έχουν αυξήσει περισσότερο ο στοίχημα για την Ελλάδα.


«Για την ώρα, η Ελλάδα προχωρά με προσοχή για να αποφύγει την αντιπαράθεση και χρησιμοποιεί διαδικασίες του ΟΗΕ για να οικοδομήσει σταδιακά το επιχείρημά της. Ο στόχος της Αθήνας είναι σαφής: η Ελλάδα ελπίζει να κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση για την αποκλειστική χρήση της ζώνης των 200 ναυτικών μιλίων γύρω από τη χώρα, βασίζοντας τις αξιώσεις της στο γεγονός ότι έχει υπογράψει τη συνθήκη του ΟΗΕ για το Νόμο της Θάλασσας, και η Τουρκία δεν το έχει κάνει», τονίζει η Wall Street Journal.


Σύμφωνα με υψηλόβαθμο Έλληνα κυβερνητικό αξιωματούχο που επικαλείται η WSJ, «η Αθήνα είναι πρόθυμη να διεκδικήσει τα δικαιώματά της αλλά δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα που να προκαλέσει αναταραχή στην περιοχή. Προς το παρόν, προχωράμε σιγά-σιγά διά της νόμιμης οδού».
Η επόμενη κίνηση για την Ελλάδα, δηλώνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, θα είναι μια περαιτέρω κατάθεση στον ΟΗΕ όπου επισήμως θα οριοθετεί ναυτικές συντεταγμένες στην Ελλάδα. Αυτό θα αποτελέσει το έναυσμα για την κήρυξη αποκλειστικής οικονομικής ζώνης σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης της Θάλασσας.


Τμήμα ειδήσεων defencenet

Περισσότερα... »

ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ «ΜΙΛΟΥΝ» ΕΛΛΗΝΙΚΑ

«…Ο Ινδοευρωπαίος είναι ένα παραϊστορικό κατασκεύασμα, που έχει γεμίσει χιλιάδες σελίδες και μπαινοβγαίνει στις βιβλιοθήκες, χωρίς, τελικά, να βοηθήσει, με την παρουσία του, στη λύση προβλημάτων που σχετίζονται με τις ατελείωτες συζητήσεις για την εθνογένεση, τις εθνικές γλώσσες, την κοιτίδα των πολιτισμών και τον επιμέρους χαρακτήρα των ευρωπαϊκών λαών…»
Γ. Χουρμουζιάδης, τέως βουλευτής Κ.Κ.Ε.

Έχουμε επανειλημμένως εκφράσει την άποψή ότι η ελληνική γλώσσα είναι πολύ αρχαιότερη από όσο προσπαθούν κάποιοι, εθελημένα ή αθέλητα, και χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα, να μας κάνουν να πιστέψουμε.
Η πλειοψηφία της επιστημονικής-φιλολογικής και κυρίως γλωσσολογικής κοινότητας είτε στηριζόμενη σε κατασκευάσιμα\παραποιημένα στοιχεία, είτε χρησιμοποιώντας ακλόνητα «επιστημονικά» δόγματα (δεν ωθούν τα νέα παιδιά σε ελεύθερη – αμερόληπτη έρευνα και δεν δέχονται καμία άλλη άποψη αντίθετη προς την δική τους, αλλά αντιθέτως επιχειρούν να υποβαθμίσουν την όποια «παρασπονδία» από μέρους των εκκολαπτόμενων επιστημόνων) επιβάλλουν άμεσα ή έμμεσα την κρατούσα παγιωμένη αντίληψη.
Δυστυχώς όμως γι αυτούς και ευτυχώς για εμάς υπάρχουν αναμφισβήτητα στοιχεία που εάν κάποιος μπει στην διαδικασία να ερευνήσει, θα του ξετυλίξουν ένα τεράστιο και όμορφο «παραμύθι» που φτάνει χιλιάδες χρόνια πριν…
Οι «πέτρες μιλούν» καταρρίπτοντας κάθε μύθο περί φοινικικής προέλευσης του αλφαβήτου μας. (Πληροφορίες από το βιβλίο του Χ. Λαγού «Ελληνική Γραφή»)

- Ελληνικά γράμματα σε αγγεία της Μήλου.
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Δαυλός» (τεύχος 204), ο έφορος αρχιοτήτων Α. Σαμψών δήλωσε πως ανακαλύφθηκε στο εν λόγω νησί ένας μεγάλος αριθμός αγγείων από τάφο της πρωτοκυκλαδικής περιόδου (3000π.Χ). Τα σύμβολα πάνω τους μοιάζουν καταπληκτικά, όπως ο ίδιος δηλώνει, με ελληνικά γράμματα.
- Ελληνικά γράμματα σε όστρακο και αγγείο στα Γιούρα Αλοννήσου.
Το κεραμικό όστρακο χρονολογείται μεταξύ του 5.000-4.500 π.Χ και φέρει πάνω του εγχάρακτα σύμβολα (Α, Υ, Δ πιθανώς πρόκειται για την λέξη αυδή, που σημαίνει φωνή. Επίσης τα γράμματα Χ, Ν.) παραπλήσια στα ελληνικά γράμματα.
- Ξύλινη πινακίδα στο Δισπηλιό Καστοριάς.
Σε ανασκαφές που διεξήχθηκαν στην όχθη της λίμνης της Καστοριάς κοντά στην περιοχή του Δισπηλιού ανακαλύφθηκε ένας οικισμός. Μεταξύ των άλλων ευρημάτων και μία ξύλινη πινακίδα που είχε χαραγμένα διάφορα σύμβολα. Σύμφωνα με την επίσημη χρονολόγηση που διεξήχθη με την μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα (C14), η επιγραφή κατατάσσεται το 5.250 π.Χ, ενώ πολλοί ερευνητές έχουν εκφράσει την άποψη πως πιθανόν να ανήκει και στο 7.250 π.Χ, άποψη που δεν έχει αποδειχθεί. Τα σύμβολα της πινακίδας μοιάζουν με αυτά της Γραμμικής Α’.
- Λίθινη σφραγίδα στα Γιαννιτσά.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Π. Χρυσοστόμου (περιοδ. Δαυλός, τεύχος 244) η σφραγίδα αυτή χρονολογείται το 5.000 π.Χ. Περιέχει τρεις σειρές συμβόλων που μοιάζουν με τα ελληνικά γράμματα. Σύμφωνα μάλιστα με τον κ. Χρυσοστόμου: «Το Ανατολικό Δόγμα δεν ισχύει πλέον. Από καιρό υπήρχαν υποψίες, αλλά αυτή τη φορά η τύχη είναι με το μέρος μας». –Δημ. «Άρα η παγκόσμια ιστορία θα πρέπει να ξαναγραφτεί, τουλάχιστον ως προς την καταγωγή του πολιτισμού»; -Αρχ. «Έτσι πρέπει να γίνει».
- Ελληνική γραφή 9.500 ετών στην Ινδία.
Ο ανταποκριτής του BBC στο Νέο Δελχί, Ρατζιγιάσρι Ράο μετέδωσε το 2002. «Θαλάσσιοι επιστήμονες στην Ινδία θεωρούν ότι ένας από τους αρχαιολογικού ενδιαφέροντος χώρους των δυτικώνν ινδικών παραλίων ίσως να έχει ηλικία 9.000 ετών…. Εδώ πλέον για πρώτη φορά βρίσκονται ενδείξεις ανθρωπίνων γεωμετρικών κατασκευών ηλικίας 9.500π.Χ. κάτω από την επιφ άνεια της θάλασσας. Γνωστή ως κόλπος της Cambay η περιοχή, αποκτά ιδιάζον αρχιολογικό ενδιαφέρον… Η πόλη βρίσκεται σε βάθος 40μ. και σε μήκος 3 τετραγωνικά χλμ. Έχει ανασυρθεί τεράστιος αριθμός ευρημάτων (εργαλεία, αγγεία, ανθρώπινα ομοιώματα, οστά, οικειακά είδη, κλπ), το σημαντικότερο όμως απόκτημα είναι ένα κομμάτι από πέτρινο έργο τέχνης, πάνω στο οποίο διακρίνονται ανάγλυφα ίχνη ελληνικής αλφαβητικής γραφής. Οι Ινδοί μελετητές έχουν καταλήξει ότι πρόκειται για μία μορφή πρώιμης γραφής. Διακρίνονται τα σύμβολα Μ, Υ, Ο.
(περιοδ. Δαυλός, τεύχ. 243, απόσπ. Άρθρου του Μ. Μαμανέα).

- Η πινακίδα του Γκλοζελ.
Στο χωριό της Γαλλίας Γκλόζελ, που βρίσκεται 20χλμ νότια της πόλης Βισύ, ανακαλύφθηκαν το 1924 από τους Κλώντ και Εμίλ Φραντέν πινακίδες και δύο ενεπίγραφα χαλίκια, τα οποία χρονολογούνται γύρω στο 10.000 π.Χ.! Μερικά από τα σύμβολα που γίνονται αντιληπτά είναι τα: Θ, Ξ, Φ, Μ, Τ, Π, Ε, Λ, όχι σε αυτήν ακριβώς την μορφή προφανώς.
- Λίθινη επιγραφή στο Grave Creek στην Δ. Βιρτζίνια των Η.Π.Α.
Ανακαλύφθηκε το 1838 σε ταφικό μνημείο. Διακρίνονται τα γράμματα: Τ, Σ, Λ, Α, Χ, Κ. Αβέβαιη χρονολόγηση.
- Επιγραφή που βρίσκεται σε ένα ειδώλιο της νεολιθικής εποχής από τον Πρόδρομο Καρδίτσας, στην οποία απεικονίζονται σαφώς οι χαρακτήρες L, Θ, Σ και χρονολογείται περίπου το 5.000 π.Χ.

Τα προαναφερθέντα ευρήματα αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος του συνόλου των αρχαιολογικών ανακαλύψεων, που αποδεικνύουν ότι η ελληνική γραφή είναι πολύ αρχαιότερη των εξ Ανατολών γραφών. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεχτικοί σε σχέση με τι ακούμε, εξετάζοντάς το ενδελεχώς.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή οι Φοίνικες μας έδωσαν το αλφαβητό τους τον 8ο αι. π.Χ. Τον 8ο αι., σύμφωνα ξανά με την επίσημη ιστορική χρονολόγηση γράφτηκαν τα ομηρικά έπη, τα οποία μέχρι σήμερα αποτελούν κατά κοινή ομολογία, το τελειότερο συγγραφικό έργο ανά τον κόσμο. Οι λέξεις που περιέχουν… άπειρες.
Επομένως, όπως γίνεται αντιληπτό στον καθέναν, αλλά και σύμφωνα με επίσημη αμερικανική γλωσσολογική έκθεση, για να επιτευχθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα απαιτείτο γλωσσική προϊστορία τουλάχιστον 10.000 ετών.
Ας υπογραμμιστεί ιδιαίτερα ότι η ελληνική γλώσσα περιέχει τουλάχιστον 800.000 λήμματα και η αμέσως επόμενη ακολουθεί με 250.000 λήμματα.
Πώς άραγε εξηγείται αυτό; Οι αρμόδιοι που έχουν οργανώσει όλη αυτή την «ιστορία» περί Ινδοευρωπαίων, Φοινίκης, Μεσοποταμίας, κλπ, τι έχουν να πουν;
L1 από το pygmi.gr -http://olympia.gr

Περισσότερα... »

Οι Έφεδροι καταδρομείς προειδοποιούν τα ΜΑΤ!

Λίγες ώρες μετά την επιχείρηση της Αστυνομίας στην Ιερισσό και η σελίδα του συνδέσμου Εφέδρων Ειδικών Δυνάμεων στο facebook πήρε φωτιά!

Οι διαχειριστές της σελίδας, με αναρτήσεις τους που συνοδεύονται από φωτογραφίες αστυνομικών αιχμαλωτισμένων από καταδρομείς, στέλνουν το δικό τους μήνυμα στους άνδρες της ΕΛ.ΑΣ.

Συγκεκριμένα γράφουν:

«Καλό είναι να ηρεμήσουν κάποιοι θερμοκέφαλοι ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ, λακέδες των πολιτικών, για να μην δούμε αντίστοιχες σκηνές στην Ελλάδα. Ο ρόλος της Αστυνομίας είναι να πασχίζει υπερ της προστασίας του Λαού και όχι εναντίον αυτού.
Σε αντίθετη περίπτωση, ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΝΑ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Και τότε να δούμε, πού θα κρυφθούν οι «θερμοκέφαλοι»…. Η δικαιολογία περί «εκτέλεσης διαταγών» δεν θα τους καλύπτει σε καμία περίπτωση. Ας το έχουν υπ’ όψιν τους».

Ενώ σε άλλο ποστάρισμα σημειώνουν:

«Τα πράγματα έχουν «τρόπο», αλλά και όρια. ΕΑΝ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΠΡΑΞΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ (στα δίκαια αιτήματά του), ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ. Και αν κατέβει ο ΣΤΡΑΤΟΣ στους δρόμους δεν μας χρειάζεται καθόλου η Αστυνομία. Δεν θα υπάρξει η παραμικρή παραβατική συμπεριφορά από κανέναν».

Και καταλήγουν:

«Τρομοκρατούν τον κόσμο και τα παιδιά. Πήγαν χωρίς εισαγγελική εντολή να μπουκάρουν στα σπίτια του κόσμου και να τους συλλάβουν. Δημιουργούν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις για ένα μισθό των 500 ευρώ. Συγχαρητήρια στα ΜΑΤ άξιος ο μισθός σας».

http://www.tsantiri.gr/koinonia-kinimata/dite-foto-i-efedri-katadromis-proidopioun-ta-mat.html

Περισσότερα... »

Αυτή η Που***α η Αγγλία..

αγγλοπονηριές



Πιστεύω να θυμάστε τους μαθητές (και τους καθηγητές τους), που ποζάρισαν με τη σημαία μας μέσα στην αίθουσα της ζωφόρου του Παρθενώνα, στο Βρεττανικό Μουσείο. Της ζωφόρου, στην οποία έκανε θρασύτατο πλιάτσικοο πόρδος Έλγκιν. (Γεννημένος στις 20 Ιουλίου!!!) Νά ‘τα τα παιδιά:



Η ανταπόκριση, στην οποία σας παραπέμπω, γράφει παρακάτω πως οι σεκιουριτάδες του Μουσείου πήγαν γιά τσαμπουκά, αλλά δεν τους πέρασε. Το συγκεκριμένο σχολείο (2ο Γυμνάσιο Κορίνθου) ήταν καλά προετοιμασμένο γιά το ενδεχόμενο τέτοιου επεισοδίου, και υπερίσχυσε η διπλωματία!
Εγώ, όμως, ο ανάποδος, δεν ικανοποιήθηκα καθόλου με όσα διάβασα, και περίμενα τη συνέχεια. Διότι, θα υπήρχε οπωσδήποτε και συνέχεια. Βλέπετε, οι αδελφές (του ελέους) δεν συγχωρούν τέτοιες …εξεγέρσεις των “υπηκόων” της “αυτοκρατορίας” τους. Και, όταν αυτές εκδηλώνονται, δεν τις αφήνουν αναπάντητες. Και με απάντηση να τσούζει!
Πριν προχωρήσουμε, όμως, στην προαναφερθείσα συνέχεια, η οποία όντως έλαβε χώραν, και γιά να καταλάβετε καλά πού πάει το πράγμα, θα σας πω δυό λόγια γιά την …αυτοκρατορία του αδελφάτου. Μία τηλεγραφική εισαγωγή.
Από τη στιγμή που η αγγλίτσα (στο υποκοριστικό και μικρό αρχικό, διότι πρόκειται γιά μικρή χώρα – με κάθε σημασία της λέξεως) όρθωσε ανάστημα απέναντι στα υπόλοιπα έθνη (κάπου το 1580, δηλαδή), άρχισε να τηρεί κάποιους κανόνες στη στάση της. Στάση, η οποία είναι αναπόσπαστο μέρος του αμυντικού κι επιθετικού “δόγματος” της αγγλίτσας. Κανόνες απαράβατους, και αναλλοίωτους από τότε μέχρι σήμερα.
Πρώτον, ότι διπλωμάτες και κατάσκοποι (τουλάχιστον στις υψηλές θέσεις) γίνονται πάντα ευγενείς.
Όπου “ευγενείς”, δεν σημαίνει ιδιοκτήτες μονάχα ενός σκέτου τίτλου – αλλά πλούσιοι. Κάτοχοι γαιών, πύργων, λοιπών ακινήτων, αλλά και πολλών χρημάτων.
Αυτό, επειδή (α) δεν χρηματίζονται (με τί να δωροδοκήσεις τον από γενιά πλούσιο; ), και (β) επειδή αυτός που τραβάει μέγιστο ζόρι σε περιόδους δυσκολίας (πχ πολέμους), είναι αυτός που έχει. Όχι ο φτωχός. Διότι μονάχα ο έχων κινδυνεύει να τα χάσει όλα. Άρα, ο πλούσιος έχει δέκα (ή χίλιους δέκα) λόγους να είναι καλός κατάσκοπος και καλός πατριώτης.
Δεύτερον, ότι οι ευγενείς αποτελούν μεν μία ομάδα, αλλά σ’ αυτήν συμμετέχουν οι μυστικές υπηρεσίες (μόλις παραπάνω είπαμε το γιατί) και τα πανεπιστήμια.
…Ευνόητο το γιατί! Δεν θα μπορούσαν τα πανεπιστήμια, δηλαδή τα μυαλά της χώρας αυτής, να μείνουν έξω απ’ τον χορό του αμυντικού κι επιθετικού δόγματος. Άσε που αυτά αποτελούν κέντρα επεξεργασίας επιτελικών σχεδίων, όπως πχ η προπαγάνδα εναντίον άλλων κρατών και εθνών. (Κάτι ξέρουμε εμείς οι Έλληνες επ’ αυτού, πχ με τηνεκπονημένη στα υπόγεια της Οξφόρδης σιχαμερή φυλλάδα του “Αγαθάγγελου”!)
Τρίτον, προσθέστε στο παραπάνω “πακέτο”, το ότι την αιχμή του δόρατος του ιμπεριαλισμού της αγγλίτσας ανέκαθεν αποτελούσαν οι ποδίτσες με τις “στοές” τους… διότι γι’ αυτό ακριβώς ιδρύθηκαν!
Πριν πάνε κάπου οι αγγλικές κανονιοφόροι, είχαν ήδη πάει οι στοές. Οι οποίες κοίταζαν να προσεταιριστούν την εντόπια άρχουσα τάξη, ώστε να μη χρειαστεί να πέσουν πολλές κανονιές απ’ τα αγγλόπλοια… ώστε να “πειστούν” οι ιθαγενείς πως οι -επίσης με μικρό αρχικό- άγγλοι είναι φίλοι τους. Πριν τις σφαλιάρες, δηλαδή, προηγούντο οι “Παλαιές Διαθήκες” και τα βαλσαμωμένα κοκκόρια. Με ποιόν τρόπο, νομίζετε, μία δράκα άγγλων έκατσε στο σβέρκο μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων Ινδών γιά δυό αιώνες; Και με ποιόν τρόπο, νομίζετε, εξακολουθεί να κυριαρχεί μέχρι σήμερα σε άλλα έθνη – μεταξύ των οποίων και το δικό μας;
Θα μου πήτε, ίσως, ότι χέστηκε η κοινωνία γιά το αν κάποιος φοράει ποδίτσα και ορκίζεται στο βιβλίο του ξεπαρθενέματος των θυγατέρων του Λώτ όρκους φοβερούς. Ναι, αλλά δεν είναι μόνον αυτά! Όταν και εάν ο ποδίτσας κριθεί κατάλληλος πχ γιά πρωθυπουργός μιάς χώρας, περνάει και (απλησίαστες στην ποδιτσοπλέμπα) “ανώτερες μυήσεις”, όπου έχει κι άλλα… έχει συμμετοχή σε πράξεις, που αποκαλυπτόμενες επιφέρουν μονάχα ντροπή. Ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις, συμμετοχή σε τελετουργικούς φόνους (ανθρώπων, εννοώ), και τα ρέστα. Κι άμα τολμάνε οι “μυημένοι” σε τέτοια πράγματα ποδίτσες, ας βγουν να τα ομολογήσουν αυτά παραέξω! Γι’ αυτό θα κρατάνε τα ρημαδιακά τους κλειστά γιά μιά ζωή, αλλά και θα κάνουν όλα τα χατήρια των αφεντικών τους. Χωρίς αντιρρήσεις!
(Παλιό το κόλπο του εξαναγκασμού σε σιωπή, λόγω κοινής συνενοχής σε πράξεις ακατονόμαστες! Παμπάλαιο! Απ’ την εποχή της Υψιπύλης, τουλάχιστον.)
Έτσι, λοιπόν… Ευγενείς (μ’ επικεφαλής το εκάστοτε βασιλικό σόϊ της χώρας αυτής), πανεπιστήμια, “υπερεσίες”, κι ελευθεροτέκτονες. Ένα κουβάρι αξεδιάλυτο, με τις ίδιες μεθόδους ανά τους αιώνες, και τον ίδιο σκοπό – την κυριαρχία στον πλανήτη μας. Προσθέστε σ’ αυτούς και την Αγγλικανική Εκκλησία, πάντοτε υπηρέτριά τους, κι έδεσε το γλυκό. Βάλτε κι ένα πλήθος άλλους πράκτορες, από νεαρούς “καθηγητές Αγγλικής” (που αν δεν μιλάνε, τουλάχιστον καταλαβαίνουν άριστα τα νέα Ελληνικά – πιτσιρικάδες, να προσέχετε τα στόματά σας μπροστά σε κάτι τέτοιους, στα φροντιστήρια που πάτε), μέχρι “τουρίστριες”, μέχρι “αρχαιολόγους” τύπου Άρθουρ Ήβανς, και βάλατε και το κερασάκι στην τούρτα.
Βέβαια, ιστορικώς το οικοδόμημα αυτό παρουσίασε και ρωγμές. Πχ, ποιός δεν θυμάται την προδοσία των φιλοκομμουνιστών “πυρηνικών κατασκόπων” της δεκαετίας του 1950,Φίλμπυ και λοιπών. Αλλά, σε γενικές γραμμές, λειτούργησε άψογα.
Οι “υπερεσίες”, τώρα, της αγγλίτσας, είναι τρομερά πονηρές. Θα μου πεις, αναγνώστη μου, “- Σιγά το νέο! Και ποιές δεν είναι!” Ναί, αλλά περίμενε! Εδώ έρχεται το ωραίο!
Επειδή αυτά τα άτομα υπήρξαν αποικιοκράτες επί αιώνες, ξέρουν πολλά κόλπα και παπατζηλίκια. Ένα από τα οποία είναι πως κατά προτίμηση δεν πρέπει να φαίνονται αυτές, αλλά να βάζουν άλλους -φαινομενικά εντελώς άσχετους- να κάνουν τη βρωμοδουλειά. Λοιπόν, μετά το ξεδίπλωμα των ελληνικών σημαιών μπροστά στις κλεμμένες αρχαιότητές μας, περίμενα αντίδρασή τους αυτού ακριβώς του τύπου… αν και εξεπλάγην κάπως, που προέκυψε φτηνατζήδικη! Καμμία σχέση, δηλαδή, με τα μεγαλεία του Τζέημς Μπόντ! Βλέπετε, δεν μπορούσαν να στήσουν φανερόν καυγά με τους Έλληνες, διότι “θα τους την έλεγαν” όλα τα υπόλοιπα έθνη. Ιδίως όσα έχουν υποστεί κλοπές αρχαιολογικών θησαυρών τους. Ιδιαίτατα όσα υπέστησαν τέτοιες κλοπές από πράκτορες της αγγλίτσας.
Η -δηλητηριώδης- αντίδραση των “υπερεσιώνε” της αγγλίτσας βρίσκεται ακριβώς εδώ, στον συγκεκριμένο σύνδεσμο. Ένα αγράμματο, απαίδευτο, κι ανιστόρητο (αλλά ημεδαπό – προσέξτε αυτή τη λεπτομέρεια!) ζώον και μισό έκατσε κι έγραψε (“παρουσίασε ως δικό του”, ακριβέστερα) περισπούδαστο πόνημα σε μία ηλεκτρονική φυλλάδα (σκέτη σπατάλη Bytes και bandwidth), όπου περνάει γενεές δεκατέσσερεις τους μικρούς μαθητές της Κορίνθου και τους εκπαιδευτικούς τους. Τώρα, πάλι θα μου πεις αναγνώστη μου πως, ούτε η τύφλα της αγραμματωσύνης είναι προς έπαινον, ούτε το θράσος αποτελεί αρετή (ειδικά σε συνδυασμό με απαιδευσία), ούτε τα ζώα καταλαβαίνουν από διάκριση καλού και κακού, σωστού και λάθους. Απόλυτο δίκιο έχεις, όπως απόλυτο δίκιο έχουν όσοι χέσανε το τσουλί αυτό ανά το Διαδίκτυο. Αλλά θα είναι μέγα σφάλμα, αν εξηγήσουμε το κατάπτυστο αυτό κείμενο απλώς ως προϊόν ενός γυναικείου κεφαλιού γεμάτου με κόπρανα.
Διότι: Εκείνο που δεν πρόσεξε κανείς, είναι πως αυτό το κείμενο δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε αυθόρμητο. Δεν μπορεί να είναι τέτοιο, επειδή έχει κρυφούς και μη ομολογημένους στόχους! Γεμάτο δηλητήριο, υποτίμηση, βρισίδια, που φανερώνουν την οργή του (συμπλεγματικού) “αφέντη” ευγενή της αγγλίτσας προς τον δούλο (της αποικίας) που τολμάει ν’ αντιμιλήσει, αλλά και γεμάτο δύσκολα συγκαλυπτόμενη μελάσσα γιά μυιγόχαρτο. Τουτέστιν, μία “έκκληση” προς τη σημερινή νεολαία της Ελλάδας, του τύπου: “- Μην ασχολήστε με αρχαία και λοιπές μαλακίες! Εδώ είναι η ζωή, στην καλοπέραση! Ξεγνοιασιά, ταξίδια, ξόδεμα χρημάτων, να ο παράδεισος!”
Καί, βέβαια, εφ’ όσον το κείμενο υπέστη (προ δημοσιεύσεως) επεξεργασία απ’ τις “υπερεσίες” της αγγλίτσας, σίγουρα χρειάστηκε πρώτα να επιβεβαιώσουν (με αναφορές τους) οι εδώ πρακτοράντζες της χώρας αυτής τη “λάϊφστάϋλ” ανοησία, που όντως δέρνει ένα μεγάλο κομμάτι της εγχώριας σημερινής νεολαίας…
Γιατί, όμως, επιμένω ότι ανακατεύτηκαν και οι “υπερεσίες”; Θα σκεφτούν πολλοί: Ένα χαζό κοριτσάκι, τώρα, σιγά που θέλει σοβαρή αντιμετώπιση. Ποιές “υπερεσίες”; Ναί, παίδες, αλλά το κείμενο δεν απευθύνεται σε σοβαρά κι εγγράμματα άτομα. Απευθύνεται στο χαζοχαρούμενο εγχώριο κομμάτι της νεολαίας, κι εκεί ακριβώς εγκυμονεί ο κίνδυνος.
Ναί, αλλά (θα μου ξαναπείτε) αυτό δεν είναι επαρκές κίνητρο, ώστε να ισχυριστώ πως ανακατεύτηκε η Έμ Άϊ Σίξ, δώσασα τα …φώτα της σ’ ένα κωλοκείμενο. Ξέρετε, όμως, γιατί επιμένω σ’ αυτή την άποψη;
Μα,… ήδη το επεσήμαναν πολλοί ανά το ελληνόφωνο Διαδίκτυο, αλλά δενσυνειδητοποίησαν τί ακριβώς γράψανε! Ο λόγος περί της πολιτικής διαδρομής του πατέρα του θήλεος αυτού άστρου (του μπαμπά κάποτε υπάρξαντος υφυπουργού του άθλιου Σημίτη – αλήθεια, και ποιά η συγγένεια με τον αρχιεπίσκοπο επί χούντας; ). Διαβάστε το άρθρο της Γουΐκι, και θα σας εξηγήσω.
Η αγγλίτσα, ως τέως κοσμοκράτειρα, ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Μπορεί η αυτοκρατορία της μεταπολεμικώς να έγινε ένα μάτσο κουρέλια, αλλά η αγγλίτσα εκεί! Περιμένει την ώρα και τη στιγμή, που θα ξαναγίνει αυτοκρατορία. Θ’ αναρωτηθήτε (και δικαίως), πώς θα γίνει αυτό, τη στιγμή που αλωνίζουν οι ηπαπάρα; Και, μάλιστα, εφ’ όσον οι ηπαπάρα έκαναν ό,τι πέρναγε απ’ το χέρι τους, γιά να διαλυθεί η “αδελφική” αυτοκρατορία απ’ το 1945 και μετά.
Εδώ, θα σας δώσω τη δική μου απάντηση. Μπορεί να έχετε αντιρρήσεις, αλλά στο δικό μου ιστολόγιο βρίσκεστε, τα δικά μου θα διαβάσετε. Αυτά διαθέτω, αυτά σερβίρω! Αν δεν σας αρέσει η ανάλυσή μου, ψάξτε αλλού γιά καλύτερες. Απλό είναι!
Λοιπόν, οι ηπαπάρα είναι προτεκτοράτο της αγγλίτσας, και απόλυτο υποχείριό της!
Πώς αυτό; Μα, είναι ακριβώς το προαναφερθέν “πακέτο” των άγγλων (ευγενών, κτλ κτλ), που:
Προέβλεψε (“προείπε”, ακριβέστερα) τη δημιουργία των ηπαπάρα διά καλάμουΦράνσις Μπέηκον, στο σύγγραμμά του “Νέα Ατλαντίς”. (Το κείμενο του βιβλίου, εδώ – μαζί με άλλα. Πλάκα έχει η Γουΐκι, που χαρακτηρίζει το βιβλίο αυτό “ουτοπικό”!)
Τις δημιούργησε, με τον αποικισμό και την εξόντωση τόσο των ιθαγενών, όσο και των αποίκων άλλων εθνικοτήτων (πχ Γάλλων).
Τις κατέστησε αυτόνομες, με την “επανάσταση” του 1776… Όπου πέσανε μερικές μπαταριές εκατέρωθεν γιά την τιμή των όπλων (στην κυριολεξία), και οι άγγλοι έκαναν …συντεταγμένη υποχώρηση! Λίγο νωρίτερα, άγγλοι τέκτονες είχαν εκπαιδεύσει στα όπλα, στη στρατηγική, στον τεκτονισμό αμερικάνους τέκτονες… δηλαδή, πρώην άγγλους!!! Και σιγά μη σφάχτηκαν στο πεδίο της μάχης οι “αδελφοί” τέκτονες! Μ’ άλλα λόγια, η ιστορική κοροϊδία (εις βάρος όλων των άλλων) σ’ όλο της το μεγαλείο!
Και, τέλος, τις άφησε ν’ αλωνίζουν επί διακόσια-τόσα χρόνια, ακόμη και εις βάρος των δικών του συμφερόντων.
Συνεπώς, εάν και όταν η αγγλίτσα αποφασίσει ότι οι ηπαπάρα θα πάνε στα σκουπίδια της Ιστορίας, αυτό ακριβώς και θα συμβεί. Και την αρχή της κατρακύλας τη βιώνουμε στις μέρες μας. Γιά παράδειγμα, ήδη υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια αστέγων στο έδαφος της δυτικώς του Ατλαντικού “υπερδυνάμεως”.
Θέλετε κι άλλη απόδειξη; Από τότε που πρωτοσυνδέθηκα στο Διαδίκτυο κι άρχισα να το σκαλίζω, παρακολουθούσα ομάδες συζητήσεων (τα -τότε- newsgroups), όπου συμμετείχαν …αμέρικαν πέητριοτζ. Αυτοί ήξεραν πολύ καλά όσα γράφω παραπάνω. Και μάλιστα έλεγαν ότι η απόδειξη, πως εξακολουθούν να είναι αποικία της αγγλίτσας, είναι η σημαία του αγγλικού πολεμικού ναυτικού, που εξακολουθεί να υπάρχει σε αρκετά δημόσια κτίριά τους, ειδικά στις αίθουσες των δικαστηρίων! (Η χρήση τέτοιας σημαίας σημαίνει καθαρά πως το έδαφος από κάτω της είναι αποικία του κράτους της σημαίας αυτής.)
Επομένως, η αγγλίτσα εξακολουθεί να έχει κοσμοκρατορικά σχέδια… τα οποία κρυφά μεν προσπαθεί να τα φορέσει καπέλλο στους λαούς διά των τεκτόνων, και φανερά διά πολιτικών προσώπων. Ακόμη κι αν δεν πειστήκατε πως το συγκεκριμένο μασωνοκράτος ελέγχει απόλυτα τις ηπαπάρα, θα είναι ανόητο (ανιστόρητο) εκ μέρους σας να κάνετε πως αγνοείτε ότι τη σύγχρονη Ελλάδα τη φτιάξανε (και την αλυσοδέσανε) οι άγγλοι! Άρα, δεν θα μπορούσαν τα πολιτικά πρόσωπα αγγλικής -χμ- επιρροής να λείπουν απ’ την καθημερινότητά μας. Μην πάτε μακριά!… Ένα από τα πρώτα κόμματα της “ελεύθερης” σύγχρονης Ελλάδας ήταν το “Αγγλικόν”!
Στη σημερινή Ελλάδα, τα πρόσωπα αγγλικής -χμ- επιρροής είναι:
ο ακατονόμαστος εβραιοβρυκόλακας (ο οποίος το 1964 χάρισε τρομερού ύψους χρηματικό ποσό στους άγγλους, που …το είχαμε ξεπληρώσει ήδη!) και η “φαμίλια” του,
και ο σέρ Βασίλειος Μαρκεζίνης. (Παρά λίγο να γράψω “ο σέρ Βασίλειος Ζαχάρωφ”! Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ρουφιάνα η Ιστορία, έ;…)
Κι όσο γιά τα κόμματα, αυτά είναι (όσο κι αν ξυνίζει στους οπαδούς τους) όσα προσκυνάνε τη “φαμίλια”:
Ένα.

Δύο.

Κι ένα τρίτο, που ήταν μεν στα σκαριά, αλλά δεν δημιουργήθηκε τελικά: το κόμμα αποστράτων αξιωματικών.
Εδώ προκύπτουν ενδιαφέρουσες σκέψεις, ότι δηλαδή οι άγγλοι (εν όψει ποιός ξέρει ποιών μελλοντικών σχεδίων τους) καπελλώνουν συστηματικά τον δεξιό παύλα συντηρητικό παύλα πατριωτικό χώρο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι ο (πολιτικός σαλτιμπάγκος) πατέρας του ζώου. Καταλάβατε, τώρα, πού το πάω; Κάνατε τη σύνδεση; Είδατε από πού προκύπτει η ανάμειξη της Έμ Άϊ Σίξ;
Γιά χάρη των νέων σε ηλικία αναγνωστών, ας δούμε και τί ακριβώς είναι αυτό το -κατά το ζώον- “ένα μάτσο αρχαίες πέτρες”, που έκλεψε ο Έλγκιν. Τα γνωστότερα κι εντυπωσιακότερα γλυπτά, που τσούρνεψε ο πόρδος, είναι: (α) η Καρυάτιδα της Αφροδίτης, και (β) ένα μέρος της ζωφόρου επάνω από την εσωτερική κιονοστοιχία του Παρθενώνα, η οποία δήθεν απεικονίζει την πομπή των Παναθηναίων.

Πώς σας φαίνεται αυτό; Συμμετέχουν οι πρόγονοι σε πομπή …καθιστοί; Τα περί“πομπής των Παναθηναίων” απλώς τά ‘γραψε ο κλέφτης πόρδος στο προσωπικό του ημερολόγιο, κι από ‘κεί τα πήραν οι Φιλόλογοι και τα κατάπιαν αμάσητα – ως δήθεν επιστημονικές σοφίες. Τελείως άλλο πράγμα είν’ αυτό που βλέπετε! Τί, όμως;
Ενδεχομένως να υποψιαστείτε περί τίνος πρόκειται, αν θυμηθήτε τις εδώ συζητήσεις γιά τον συμβολισμό κάθε Καρυάτιδας. Αν θυμηθήτε, ακόμη, τον συμβολισμό του μήλου. (Άντε, έτοιμο και μασημένο: πανάρχαιες απόκρυφες γνώσεις! Ο δε -άγγλος- Νεύτων ομολόγησε …συμβολιστικώς πως κατέκλεψε πανάρχαια μυστικά κείμενα – αλλά όλοι οι “επιστήμονες” εξακολουθούν ν’ αναμασάνε τον μύθο του μήλου κάτω απ’ τη μηλιά και στο κεφάλι του Ισαάκ.)
Αν, τέλος, βρήτε στο Διαδίκτυο άρθρα με τη σύνδεση του πόρδου με τους ποδίτσες, το περίφημο παρεκκλήσιο του Ρόσσλυν, και την οικογένεια Saint Clair. (Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να ξαναβρώ διαδικτυακούς συνδέσμους, που είχα βρεί κάποτε.)
Επομένως; Τί θα μπορούσε να είναι όλη αυτή η εικονιστική αναπαράσταση; Όλες αυτές οι συνεχείς ζωγραφιές των 196 μέτρων συνολικού μήκους;
Ο Έλγκιν πιθανώτατα είχε στη διάθεσή του αρχαία κείμενα, άγνωστο από πού παρμένα, που εξηγούσαν τον συμβολισμό της Ακρόπολης χαρτί και καλαμάρι. (Κι όσα έγραψε στο προσωπικό του ημερολόγιο, ήταν απλώς γιά αποπροσανατολισμό του τυχόντος μη “μυημένου” αναγνώστη.) Έτσι, όντας άριστος γνώστης των συμβολισμών,
αφ’ ενός απέκοψε (συμβολικά) το υπό ίδρυση νέο Ελληνικό κράτος απ’ τα πανάρχαια μυστικά του, αρπάζοντας την Καρυάτιδα της Αφροδίτης (γι’ αυτό και μας λέει δεκάκις ημερησίως ειρωνικά ο κάθε ξένος χαχόλος, ότι δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων),
και αφ’ ετέρου έκλεψε ένα μεγάλο κομμάτι ενός από τα μεγαλύτερα μυστικά όλων των εποχών.
Λοιπόν, καταλάβετέ το καλά:
Τί είδους ναός της Θείας Σοφίας θα ήταν ο Παρθενώνας, αν δεν έδινε στον άνθρωπο τον τρόπο να προσεγγίσει ένα μέρος της Θείας Φλόγας;
Ακριβώς αυτή τη δουλειά έκαναν οι “μάτσο αρχαίες πέτρες”! Έδιναν στον άνθρωπο τον τρόπο, να γίνει ημίθεος!!!
Το πώς, είναι άλλη ιστορία – που δεν χωράει εδώ. Τόσο μεγάλη, που οι άγγλοι επιστράτευσαν λυτούς και δεμένους, ώστε να βρεθούν τα άτομα που (α) θα ολοκληρώσουν και (β) θα λύσουν το αίνιγμα. Γράφω “ολοκληρώσουν”, διότι δυστυχώς (ή ευτυχώς, όπως το πάρει κανείς) πολλές απ’ τις εικόνες της ζωφόρου καταστράφηκαν (από διάφορες αιτίες, πχ επιδρομές βαρβάρων), πριν πάρουν χαμπάρι οι μυστικές αδελφότητες των άγγλων τη σημασία τους κι αρχίσουν να σκαλίζουν πράγματα ανεπίτρεπτα σ’ αυτούς.
(Γιά να είμαι ακριβής, αναζητούν το άτομο. Ένα είναι.)
Κι αν ακόμη δεν με πιστεύετε, όσοι-ες έχετε διαβάσει καναδυό πράγματα από τεχνικές διαλογισμών κτλ, θυμηθήτε πως το άλογο συμβολίζει τον άτακτο και ανυπότακτο ανθρώπινο νού… που πρέπει πρώτα να του φορέσεις χαλινάρι, πριν πας ψηλότερα.

Καταλάβατε τώρα;
Και γιά να τελειώνουμε:
Το μέλλον ουδόλως θα ρωτήσει τους άγγλους, γιά το πώς θα διαμορφωθεί. (Ούτε τους ποδίτσες θα ρωτήσει.) Τα δε “ελγίνεια” μιά μέρα θα επιστρέψουν δόξηι και τιμήι στην Ελλάδα. Στη φυσική τους θέση. Θα ζήσουμε, γιά να το δούμε αυτό. Είναι σχετικά κοντά.
Πότε;
Όταν θα κλείσει ο μετωνικός κύκλος, ο κύκλος του κάρμα, που άρχισε αυτές τις μέρες, με τα γεγονότα που περιγράφω εδώ. Υγ: Αφιερώνεται στο 2ο Γυμνάσιο Κορίνθου – και στη Μεγάλη μου Αδελφή, την Κυρά του Βράχου

 http://aorata-gegonota.blogspot.gr

Περισσότερα... »