Στρατηγός ε.α. μιλά για σχέδιο διαμελισμού της Ελλάδας από τους "φίλους" της.

ΙΔΟΥ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ! - Ο στρατηγός ε.α.-συγγραφέας Γιώργος Αϋφαντής αποκαλύπτει και συγκλονίζει!


 
ΤΟ ΟΡΓAΝΩΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 1972: ΘΡΑΚΗ-ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ, ΚΡΗΤΗ, ΚΥΠΡΟΣ, ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΩΝ. Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ
ΑΙΓΑΙΟΥ!
Ζούμε τις πιο κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας μας

«Φέρνουν συνεχώς λαθρομετανάστες για να τους βάλουν στη θέση των Ελλήνων. Αυτοί θα είναι οι αυριανοί Έλληνες, αφού για το γένος των Ελλήνων έχουν αποφασίσει να το εξαφανίσουν»

«Για το 2008 είχε προγραμματιστεί η ταυτόχρονη διχοτόμηση Ελλάδος και Τουρκίας. Στην Πατρίδα μας το σχέδιό τους εξελισσόταν κατά γράμμα, με το φόνο του Γρηγορόπουλου και τα επεισόδια στην Αθήνα αλλά τους το χάλασε η αποκάλυψη του σχεδίου “Βαριοπούλα” και η σύλληψη αξιωματικών από τον Ερντογάν»

«Οι ονομασίες “Άνω Μακεδονία” και “Νέα Μακεδονία” είναι μπούρδες. Τα Σκόπια θα τα εντάξουν στη “Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής” με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη»

«Θα ιδρύσουν το κράτος της Κωνσταντινούπολης από το οποίο θα διοικούν όλο τον κόσμο»
«Εάν οι «αριστεροί» και οι εργατοπατέρες δεν ήταν άνθρωποι του κεφαλαίου, δεν θα μπορούσε η σημερινή κυβέρνηση να κάνει αυτά που κάνει»

«Το Σύνταγμα που έχουμε είναι ανελεύθερο, είναι των κατακτητών. Η “ελευθερία” που δίνει το Σύνταγμα είναι η υποταγή στο κεφάλαιο, στους ανωτέρους μας, στους κατακτητές»

Αποκλειστική συνέντευξη στον Μάκη Βραχιολίδη
vrachiolidis@yahoo.gr

Ο στρατηγός ε.α. Γιώργος Αϋφαντής συγκλονίζει με όσα αποκαλύπτει για το σχέδιο καταστροφής του ελληνικού έθνους, του τεμαχισμού της Ελλάδος και αρπαγής της περιουσίας της. Ο αξιωματικός που έκανε πραξικόπημα σε βάρος της χούντας του Παπαδόπουλου, ο πολυγραφότατος συγγραφέας που έχει καταδείξει τα σχέδια των εχθρών της Ελλάδος μέσα από τα βιβλία του, με συνέντευξή του στην «Ελεύθερη Ώρα της Κυριακής» δεν διστάζει να αποκαλύψει όσα έχουν σχεδιάσει οι εβραιοσιωνιστές σε βάρος της Πατρίδος μας, λέγοντας: «Έλληνες ξυπνήστε και δείτε την αλήθεια».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Στρατηγέ, εδώ και χρόνια έχετε γράψει στα βιβλία σας αυτά που ζούμε σήμερα. Από πού τα γνωρίζατε;

Αϋφαντής: Από το 1980, την επομένη χρονιά της αποστρατείας μου γνώριζα όλα όσα βιώνουμε σήμερα και -όπως είπατε- τα έχω καταγράψει στα βιβλία μου. Το σχέδιο διάλυσης της Ελλάδος συνετάχθη το 1970-’72 στο Λονδίνο από μια Επιτροπή υψηλόβαθμων κοσμοκρατόρων-σιωνιστών. Ένας από τους λόρδους που το εγνώριζαν και που το 1980 βρισκόταν στην Αθήνα, μού ενεπιστεύθη το σχέδιο της Επιτροπής. Γιατί το ενεπιστεύθη σε μένα; Πρέπει να σας θυμίσω ότι είχα κάνει πραξικόπημα να ρίξω τον Παπαδόπουλο και αν δεν με πρόδιδαν δύο αξιωματικοί, θα έριχνα την δικτατορία και δεν θα είχαμε τη συμφορά του Κυπριακού. Έκανα φυλακή 14 μήνες και 7 μέρες, σε πλήρη απομόνωση και προφανώς ο συγκεκριμένος λόρδος, εκτιμώντας αυτή τη δράση μου, μου εκμυστηρεύτηκε το σχέδιο των κοσμοκρατόρων.

Πόσο μακρόπνοο ήταν αυτό το σχέδιο και τι περίπου περιελάμβανε;

Αϋφαντής: Ήταν για 90 χρόνια. Πρώτ’ απ’ όλα μου είπε ότι θα αλλάξει το καθεστώς στη Σοβιετική Ένωση, όπως κι έγινε μετά από 10 χρόνια. Μου είπε για τον εμφύλιο πόλεμο που θα γινόταν στη Γιουγκοσλαβία, θα διαρκούσε 36 μήνες και θα μοιράζονταν τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας ικανοποιώντας περισσότερο τη Γερμανία. Όπως κι έγινε.

ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΝΑ ΤΕΜΑΧΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Για την Ελλάδα τι σας είπε;


 

Αϋφαντής: Είχε σχεδιαστεί να τεμαχιστεί αρχικά σε δύο κράτη. Μαζί με την Τουρκία, η χώρα μας είχε σχεδιαστεί το 2008 να διασπαστεί σε 2 κράτη, αλλά τα σχέδιά τους δεν καρποφόρησαν διότι το ίδιο διάστημα ο Ερντογάν συνέλαβε αξιωματικούς για το πραξικόπημα «Βαριοπούλα». Το σχέδιό τους στην Ελλάδα περιελάμβανε τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, διότι ήθελαν αίμα για να ξεσηκώσουν τον κόσμο, να καεί η Αθήνα όπως κι έγινε. Δεν τους βγήκε όμως το σενάριο στην Τουρκία.

Προφανώς το σχέδιό τους θα θελήσουν να το πραγματοποιήσουν. Τι ακριβώς θέλουν να κάνουν;

Αϋφαντής: Στο βιβλίο μου «Άνθρωπος και Επιστήμη» το 1998 και αργότερα στο «Αφύπνησις» τα εξηγώ. Πρώτα απ’ όλα θέλουν να δημιουργήσουν το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη και έκταση την βουλγαρική Θράκη, την ελληνική Θράκη και μέσα, μέχρι τον Σαγγάριο ποταμό.

Τι είδους κράτος θα είναι αυτό;

Αϋφαντής: Αυτό θα είναι το κράτος που θα διοικεί την ανθρωπότητα.

Και από ποιους θα απαρτίζεται; Από Έλληνες και Τούρκους;

Αϋφαντής: Αυτό ήταν και η δική μου απορία. Τότε που ο λόρδος μου εκμυστηρευόταν το σχέδιο της Επιτροπής, η Κων/πολη είχε 9 εκατομμύρια Τούρκους. Σήμερα έχει 15 εκατομμύρια. Μου είπε λοιπόν ο λόρδος ότι μέσα στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν 3,5 εκατομμύρια αλεβίτες. Αίρεση μουσουλμάνων είναι αυτή, που αφού τους ονομάσουν χριστιανούς θα τους εξοπλίσουν και θα αρχίσουν να πολεμούν τους Τούρκους. Ενδεχομένως δε να χρειαστεί να φέρουν και ενισχύσεις από τη λεγεώνα των ξένων.

Μοιάζει με φανταστικό σενάριο.

Αϋφαντής: Έτσι νομίζετε. Δεν δημοσίευσα φαντασίες κύριε Βραχιολίδη αλλά πραγματικό σχέδιο επί χάρτου. Ό,τι έχουν προγραμματίσει για την Ελλάδα, είναι γεγονός. Πρέπει να γνωρίζετε δε ότι και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέφερε για το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως! Πριν από ένα ενάμισι χρόνο σε ερώτηση που του έκαναν για το αν περιμένει από την τουρκική κυβέρνηση να δώσει άδεια για να λειτουργήσει η Σχολή της Χάλκης, ο Πατριάρχης απάντησε: «Δεν νομίζω ότι θα μας την δώσει αλλά την άδεια θα την δώσει το νέο κράτος της Κωνσταντινουπόλεως». Μόλις κατάλαβε τι είπε, δαγκώθηκε και άλλαξε κουβέντα.

Για την Ελλάδα τι έχει προγραμματίσει η Επιτροπή;

Αϋφαντής: Ο λόρδος, μου είπε ότι για την Ελλάδα έχουν σχεδιάσει διαμελισμό της. Αφού η Θράκη, όπως σας είπα θα αποκοπεί από την Ελλάδα και θα πάει στο κράτος της Κωνσταντινούπολης, το υπόλοιπο κομμάτι της βορείου Ελλάδος θα ενταχτεί στη λεγόμενη Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Πρέπει να σας θυμίσω ότι στη Θεσσαλονίκη από το 1985 δώσανε μία επέκταση πόλεως εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Όλες οι πόλεις πασχίζουν να πάρουν μία μικρή επέκταση σχεδίου και η Θεσσαλονίκη έχει πολύ περισσότερο απ’ όσο της χρειάζεται. Θέλετε το γιατί; Γιατί εκεί έχουν αγοράσει οι κατακτητές, οι κοσμοκράτορες. Σε αυτό λοιπόν το νέο κράτος ετοιμάζουν να φέρουν περίπου 1.000.000 νέο κόσμο.

Από πού θα έρθει εισαγόμενος αυτός ο κόσμος;

Αϋφαντής: Το ίδιο ερώτημα έκανα κι εγώ στον λόρδο που μου τα εμπιστεύθηκε. Και μου είπε τα εξής: «Εάν πάς στο Ισραήλ και καθίσεις σ’ ένα δημόσιο χώρο, σ’ ένα τραπέζι κι αρχίσεις να ρωτάς “από πού είσαι εσύ ή εσύ;” , θα βρεθούν μερικοί που θα σου πουν “από τη Θεσσαλονίκη”. Και αν τους ρωτήσεις, “πώς και βρίσκεσαι εδώ κι όχι στη Θεσσαλονίκη;”, οι Ισραηλινοί θα σου απαντήσουν: “Δεν ήρθε ακόμη η ώρα να πάμε, θα πάμε όμως”. Είναι προγραμματισμένα όλα από τους Εβραίους κύριε Βραχιολίδη. Ο κόσμος κοιμάται.

Στο κράτος που θα ονομάζεται «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής» με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, θα υπάγονται και τα Σκόπια;

Αϋφαντής: Βεβαίως.

Δηλαδή αυτά που λένε για «Άνω Μακεδονία» ή «Νέα Μακεδονία» δεν ισχύουν;

Αϋφαντής: Όχι, Αυτά είναι μπούρδες για τον κόσμο. Πριν από 8-10 χρόνια είχε δημοσιευτεί από το Πεντάγωνο ένας χάρτης για το ποιο έπρεπε να είναι το κράτος των Σκοπίων. Εκείνος ο χάρτης ήταν η «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής. Είχε τα Σκόπια, την Ελληνική Μακεδονία, ολόκληρη τη Χαλκιδική και ένα κομμάτι της νοτίου Βουλγαρίας.

Για την υπόλοιπη διχοτόμηση της Ελλάδος τι έχουν σχεδιάσει οι κοσμοκράτορες;

Αϋφαντής: Αρχικά στο σχέδιό τους υπήρχε η ένταξη της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα αλλά φαίνεται ότι ο σχεδιασμός τους άλλαξε και πάνε να κόψουν κομμάτι από την Ήπειρο να το δώσουν στην Αλβανία. Και αυτό διότι ακριβώς απέναντι, στην Κέρκυρα, κοντά στην Κασσιόπη είναι μια τρομερή βίλα ιδιοκτησίας του Ρότσιλντ. Ο Ρότσιλντ είναι ο επικεφαλής των σιωνιστών, ο «πάτερ φαμίλια» του κόσμου, 97 ετών σήμερα, είναι αυτός που διοικεί προσωπικά την Βαλκανική και συνεπώς έχει συμφέροντα στην περιοχή.

Η Ελλάδα πόσο ακόμη έχει αποφασιστεί να συρρικνωθεί κύριε Αϋφαντή;

Αϋφαντής: Η Ελλάδα θα συρρικνωθεί από τον Όλυμπο μέχρι την Πελοπόννησο. Τα Δωδεκάνησα μάλλον τα αφήνουν σε μας. Την Κρήτη όμως την έχουν κόψει από την Ελλάδα και την εντάσσουν στο μεγάλο Ισραήλ. Αυτό το σχέδιο είναι του Εβραίου Ιωσήφ Νάζη το 1571. Εκείνος οραματίστηκε το Μεγάλο Ισραήλ που τελειώνει στη Βαγδάτη. Γι’ αυτό γίνεται ο πόλεμος στη Συρία, για να ενωθεί το Ισραήλ με τη Συρία και το Ιράκ. Και μαζί με την Κρήτη και την Κύπρο, να δημιουργήσουν το μεγάλο Ισραήλ. Στο σχέδιό τους έχουν αποφασίσει να εξαφανίσουν πλήρως το ελληνικό έθνος! Γι’ αυτό φέρνουν συνεχώς λαθρομετανάστες: για να τους βάλουν στη θέση των Ελλήνων. Αυτοί θα είναι οι αυριανοί Έλληνες! Γι’ αυτό έβαλαν το ΠΑΣΟΚ να τους δώσει την ελληνική ιθαγένεια.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα μας υπηρετούν τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών;

Αϋφαντής: Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, την Πατρίδα μας δεν τη διοίκησε Έλληνας. Το 1843 που υποτίθεται ότι οι Έλληνες κάναμε επανάσταση για να αποκτήσουμε Σύνταγμα, είναι λάθος. Την επανάσταση την οργάνωσαν οι λόρδοι-σιωνιστές Εγγλέζοι και αυτοί προετοίμασαν το Σύνταγμα. Οι Έλληνες, απλώς χειροκροτούσαν. Το Σύνταγμα που έχουμε δεν είναι ελεύθερο, είναι των κατακτητών. Ποια ελευθερία δίνει το Σύνταγμα σήμερα; Υποταγή στους ανωτέρους μας, στους κατακτητές, υποταγή στο κεφάλαιο. Σε όλη αυτή τη διαδρομή από το 1843 υπήρξαν βέβαια εξαιρέσεις πατριωτών Ελλήνων που ανήλθαν την κλίμακα της εξουσίας, αφού όμως προσποιήθηκαν ότι ήταν δικοί τους.

Αναφέρετέ μας έναν τέτοιο Έλληνα.

Αϋφαντής: Ο Μεταξάς, το 1935. Δεν ανέβηκε μόνος του στην εξουσία. Οι μασόνοι τον ανέβασαν. Ο ίδιος παρίστανε τον Αγγλόφιλο. Όταν όμως ήρθε η ώρα του πολέμου και είδαν ότι ο Μεταξάς αντέδρασε, τον δηλητηρίασαν.

Δεν απαντήσατε όμως στο ερώτημά μου για το εάν οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις υπηρετούν τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών;

Αϋφαντής: Οι αριστερές κυβερνήσεις από τον Ανδρέα Παπανδρέου και μετά, κατέστρεψαν την Ελλάδα. Όλοι οι «αριστεροί» είναι άνθρωποι του κεφαλαίου. Εάν οι «αριστεροί» και οι εργατοπατέρες δεν ήταν άνθρωποι του κεφαλαίου, δεν θα μπορούσε η σημερινή κυβέρνηση να κάνει αυτά που κάνει. Θυμηθείτε το 2007 και 2008 που έκαψαν όλη την Ελλάδα και την Αθήνα, για να διώξουν τον Καραμανλή και να φέρουν τον Γιωργάκη στην εξουσία. Τότε, έκαψαν 64 ανθρώπους ζωντανούς στην Πελοπόννησο. Σκότωσαν και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Αυτοί, οι «αριστεροί» τον σκότωσαν. Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα μαζί με τους κουκουλοφόρους, να κάψουν την Ελλάδα για τα μέτρα που παίρνει σε βάρος της εργατιάς ο Σαμαράς;

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ. ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ»

Τον Αλέξη Γρηγορόπουλο τον σκότωσε «αριστερός»;

Αϋφαντής: Ο Κουρουνέας που τράβηξε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Αλέξη ήταν από τα δυνατά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Άλλο, αν το κρύψανε. Εγώ πήγα μέχρι το χωριό του κι έκανα έρευνα. Θέλω λοιπόν να σας πω ότι το κεφάλαιο πρώτα ήλεγξε τα κόμματα της αντιπολιτεύσως, όλη την Αριστερά δηλαδή αλλά και τη Χρυσή Αυγή και μετά επέλεξε την κυβέρνηση για να επιβάλει τα μέτρα. Έχετε την εντύπωση ότι υπάρχει κόμμα πατριωτικό στην βουλή; Δεν υπάρχει κύριε Βραχιολίδη.

Τι θα έπρεπε να κάνει ένα κόμμα σήμερα για να δείξει τον πατριωτισμό του;

Αϋφαντής: Να ζητήσει να φορολογηθούν οι Εβραίοι. Από το 1920 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος ήταν Εβραίος, είχε κάνει νομικά πρόσωπο δημοσίου δικαίου τις εβραϊκές κοινότητες. Άρα, από το 1920 μέχρι σήμερα οι Εβραίοι δεν πληρώνουν δεκάρα στο ελληνικό κράτος. Σε κανένα άλλο κράτος δεν έχει γίνει αυτό παρά μόνο σε μας, τους δούλους. Ποιο κόμμα ελληνικό βγήκε να ζητήσει να φορολογηθούν οι Εβραίοι; Κανένα! Δεν έπρεπε να βγει το ΚΚΕ ή η Χρυσή Αυγή και να πουν «έχουμε λιώσει τους Έλληνες στη φορολογία ας φορολογήσουμε και τις τεράστιες περιουσίες των Εβραίων»; Δεν τολμάει όμως κανείς βουλευτής κανενός κόμματος να ζητήσει την φορολόγηση των Εβραίων.

Έχουμε προκαλέσει επανειλημμένες φορές τον Φώτη Κουβέλη να απαντήσει εάν έχει εντάξει στο ΚΙΣ 80 ακίνητα ιδιοκτησίας του, για τα οποία δεν φορολογείται. Δεν απαντά όμως. Εσείς κύριε Αϋφαντή γνωρίζετε κάτι γι’ αυτό;

Αϋφαντής: Ο κ. Κουβέλης έχει πολύ λιγότερα από 80 ακίνητα στην ιδιοκτησία του. Έβαλε όμως στο ΚΙΣ των συγγενών και των φίλων του, ώστε σήμερα οι συγγενείς και οι φίλοι του κ. Κουβέλη δεν πληρώνουν φόρο στο ελληνικό κράτος! Γι’ αυτό κ. Κουβέλης έφυγε από την κυβέρνηση. Διότι με ανοιχτή επιστολή μου το έθετα αυτό το ζήτημα και τον προκαλούσα. Οπότε έφυγε από την κυβέρνηση για να μην τον παίρνουν άλλο τα σκάγια.

Ο κ. Κουβέλης όμως έφυγε από την κυβέρνηση και για έναν ακόμη λόγο: διότι δεν πέρασε ο αντιρατσιστικός νόμος για τον οποίο κατέβαλε έντονες προσπάθειες, για λογαριασμό των Εβραίων.

Αϋφαντής: Βεβαίως. Το άρθρο 3 του αντιρατσιστικού νόμου είναι αντίγραφο του νόμου του Γάλλου Κεϊνσώ εξαιτίας του οποίου βάλανε φυλακή τον Εβραίο Καρωτί επειδή τόλμησε να πει ότι δεν θυσιάστηκαν 6 εκατομμύρια Εβραίοι από τον Χίτλερ στο Άουσβιτς. Και είναι αλήθεια. Οι θυσιασθέντες Εβραίοι ήταν 450 – 500 χιλιάδες. Αυτόν τον αντιρατσιστικό νόμο θέλανε να περάσουν από την Βουλή.

Αντέδρασε όμως έντονα η Χρυσή Αυγή. Έγιναν και επεισόδια μέσα στη Βουλή.

Αϋφαντής: Όλα ήταν προσχεδιασμένα. Και οι αντιδράσεις της Χρυσής Αυγής λειτούργησαν ως «πουρίμ», ως άλλοθι για να περάσουν από τη Βουλή τον αντιρατσιστικό νόμο που είναι υπέρ των αλλοδαπών και παράλληλα φίμωση για τον ελληνικό λαό. Το θέμα του αντιρατσιστικού νόμου έθεσα με την ανοιχτή επιστολή μου στον κ. Κουβέλη και του είπα: «εάν τον ψηφίσετε, θα βάλετε στη φυλακή την Ρεπούση η οποία αμφισβήτησε τις θυσίες των Ελλήνων στη Σμύρνη και στο Ζάλογγο;». Γι’ αυτό παραιτήθηκε ο Κουβέλης από την κυβέρνηση.

Είναι προδότης ο Σαμαράς με όσα κάνει σε βάρος του λαού; Ψηφίστηκε για να «αποκεφαλίζει» κατά χιλιάδες τους εργαζόμενους;

Αϋφαντής: Δεν ξέρω αν είναι προδότης γιατί πρώτα δεν ξέρω αν είναι Έλληνας!

Αμφισβητείτε την ελληνικότητα του Σαμαρά; Η Πηνελόπη Δέλτα η γιαγιά του αυτοκτόνησε μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα.

Αϋφαντής: Κατ’ αρχήν η Πηνελόπη Δέλτα ήταν Εβραία, δεν ήταν Ελληνίδα. Κι από ‘κει έχει… ελληνικό αίμα κι ο Σαμαράς. Γιατί όμως ήταν τόσο ένθερμος Ελληνίδα; Τα παιδιά όταν μεγαλώνουν δημιουργούν δικό τους κόσμο. Η Πηνελόπη Δέλτα μεγάλωσε στην Ελλάδα, εθαύμασε τον λαό αυτό και τον υπηρέτησε. Εάν ζούσε όμως κι επήγαινε να πιάσει καμιά θεσούλα, το κατεστημένο δεν θα της έδινε καμία. Διότι το κατεστημένο, τους Εβραίους εκείνους που δεν το υπηρετούν αλλά υπηρετούν τον ελληνικό λαό, τους βάζουν στην άκρη.

«ΤΑ 600 ΔΙΣ ΤΟΥ ΣΩΡΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΕΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΘΑ ΞΕΧΡΕΩΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ, ΕΔΩΣΕ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ»

Ποια είναι η γνώμη σας για τον Σώρρα που ισχυρίζεται ότι έχει καταθέσει 600 δις δολάρια υπέρ της ελληνικής Δημοκρατίας για την εξαγορά του χρέους της χώρας μας; Τα οποία σημειωτέον η ελληνική κυβέρνηση δεν ανοίγει το λογαριασμό για να τα πάρει.

Αϋφαντής: Η αλήθεια είναι ότι ο Σώρρας τα 600 δις δολάρια σε ομόλογα τα έχει. Τα είχε δηλαδή, γιατί πλέον τα κατέθεσε υπέρ της ελληνικής Δημοκρατίας. Εάν η ελληνική κυβέρνηση τα έπαιρνε, θα μπορούσε να σωθεί η Ελλάδα. Θα πλήρωνε τα χρέη της και θα μπορούσε να περάσει εις την ανάπτυξη. Αλλά το κατεστημένο που καταχρέωσε την Ελλάδα για να πάρει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, έδωσε εντολή να μην τα πάρουν. Έβαλαν ανθρώπους να κατηγορούν τον Σώρρα και τους ανθρώπους της οργάνωσής του, ότι τιμωρήθηκαν από τα αμερικάνικα δικαστήρια κ.λ.π.. Αστείες κοροϊδίες. Τους ανθρώπους που μας δίνουν τα δάνεια, ξέρουν εάν έχουν τιμωρηθεί από ποινικά δικαστήρια ή αν το χρήμα που μας δίνουν είναι μαύρο; Αυτό το «μαύρο χρήμα» το θέλεις Έλληνα για να είσαι δούλος, το άλλο του Σώρρα δεν το θέλεις εάν είναι… μαύρο; Ακούστε κύριε Βραχιολίδη, εάν η ελληνική κυβέρνηση έπαιρνε τα 600 δις δολάρια, τότε θα έπεφτε το ευρώ, θα γυρίζαμε στο εθνικό μας νόμισμα και θα είχαμε ήδη πάρει πορεία προς την ανάπτυξη! Ο πόλεμος συνεπώς έγινε μεταξύ των εχθρών του ευρώ οι οποίοι και έδωσαν τα χρήματα στο Σώρρα και των Ευρωπαίων του ευρώ.

Τι μήνυμα έχετε να στείλετε στον ελληνικό λαό;

Αϋφαντής: Να ξυπνήσει και να δει την πραγματικότητα. Δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε οικονομολόγος αλλά χρόνια πριν ξεκινήσει η κρίση είχα δει ότι πάμε προς την παγκόσμια οικονομική κρίση. Επίσης, να πάψει ο λαός να πιστεύει στα κόμματα. Τα κόμματα τα δημιουργεί το κεφάλαιο για να κομματιάζουν τον λαό.
Και ποιους θα στείλει εκπροσώπους του στην Βουλή ο λαός; Κόμματα δεν θα στείλει;
Αϋφαντής: Να φτιάξει καινούργια συστήματα, καινούργια κόμματα. Στα δύο βιβλία μου «Αρισταρχία» και Μεγάλες Απάτες» δίνω σωτήριες λύσεις για την έξοδο από την κρίση. Στο δεύτερο βιβλίο εξ αυτών προτείνω βασικά άρθρα του Συντάγματος που πρέπει να μπουν για να μπορέσει να ζήσουν οι Έλληνες ως λαός ελεύθερος.

"Ελεύθερη Ώρα της Κυριακής"
ΙΔΟΥ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ! - Ο στρατηγός ε.α.-συγγραφέας Γιώργος Αϋφαντής αποκαλύπτει και συγκλονίζει! ΠΗΓΗ

 http://anekshghtakaiapokryfa.blogspot.gr

σχόλιο:  οι άνθρωποι κάνουν σχέδια.. και ο Θεός τα δικά του..

Περισσότερα... »

Χίος: Συνελήφθη Γερμανός κατάσκοπος υπέρ της Τουρκίας

Μια πολύ σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας στη Χίο αποκάλυψε η ελληνική αστυνομία, έπειτα από συστηματικές έρευνες μηνών. Συγκεκριμένα, ένας 72χρονος Γερμανός υπήκοος συνελήφθη την Παρασκευή με την κατηγορία ότι κατασκόπευε συστηματικά για χάρη των Τούρκων εγκαταστάσεις, έργα, στρατόπεδα κ.λ.π. στο νησί τα οποία φωτογράφιζε και παρέδιδε σε υπηκόους Τουρκίας.
Σύμφωνα  με την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. ο 72χρονος «την τελευταία τουλάχιστον τριετία, φωτογράφιζε εγκαταστάσεις, έργα κ.λ.π υποδομές των Ενόπλων Δυνάμεων και Κοινωφελών Οργανισμών (Δ.Ε.Η., λιμάνια, γέφυρες κ.λπ.) στη Χίο και παρέδιδε το υλικό, έναντι χρηματικής αμοιβής, σε υπηκόους Τουρκίας».
Κατά τη σύλληψή του, μάλιστα, είχε δυο φωτογραφικές μηχανές και κάρτες αποθήκευσης με φωτογραφίες από στρατόπεδα της Χίου.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, οι φωτογραφήσεις γινόντουσαν για λογαριασμό αγνώστων Τούρκων υπηκόων, οι οποίοι τον είχαν προσεγγίσει το καλοκαίρι του 2010, προκειμένου να τους παραδίδει το φωτογραφικό υλικό, έναντι χρηματικής αμοιβής, που κυμαίνονταν από 500 έως 1500 ευρώ, για κάθε αποστολή. Το υλικό αποστέλλονταν, είτε μέσω κωδικοποιημένου e - mail , το οποίο στη συνέχεια διέγραφε, είτε παραλαμβάνονταν από πέντε άγνωστους σε αυτόν Τούρκους υπηκόους, άλλοτε στη Χίο και άλλοτε στη Τουρκία.
Επιπλέον, από την έρευνα σε προσωπικό του ηλεκτρονικό λογαριασμό ( e - mail ), προέκυψε ότι την προηγούμενη εβδομάδα είχε αποστείλει ηλεκτρονικό μήνυμα, σε άγνωστο μέχρι στιγμής αποδέκτη, το οποίο περιείχε στοιχεία για ελληνικά πολεμικά πλοία και στρατιωτικά οχήματα, που βρίσκονται στη Χίο.
Στο ίδιο μήνυμα περιέγραφε συνοπτικά, το περιστατικό εντοπισμού και σύλληψης, από τις ελληνικές Αρχές, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Χίου και Οινουσσών, δύο αλλοδαπών υπηκόων Τουρκίας και δύο ημεδαπών, οι οποίοι μετέφεραν με σκάφος πολεμικό υλικό.
Ο 72χρονος Γερμανός συνελήφθη το μεσημέρι της Παρασκευής στα Αρμόλια Χίου, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Μαστιχοχωρίων Χίου, ενώ σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας για κατασκοπεία. Σημειώνεται ότι ο συγκεκριμένος αλλοδαπός, ο οποίος διαμένει στην Χίο τα τελευταία τέσσερα χρόνια, θα οδηγηθεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χίου.
Με βάση την ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ «από την εξέταση των δύο φωτογραφικών μηχανών, καθώς και καρτών αποθήκευσης, που είχε κατά τη σύλληψη του, διαπιστώθηκε ότι το πρωί της Παρασκευής είχε φωτογραφήσει στρατόπεδο της περιοχής και σε προγενέστερο χρόνο φράγμα και δρόμους, που βρίσκονται περιμετρικά στρατοπέδου, σε άλλη περιοχή της Χίου».
Σε έρευνα που έγινε στην οικία του στη Χίο, αλλά και στην κατοχή του βρέθηκαν συνολικά και κατασχέθηκαν:
3 φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές,
2 φωτογραφικές μηχανές,
14 κάρτες μνήμης ,
5 usb sticks ,
5 τουριστικοί χάρτες της Χίου,
2 κινητά τηλέφωνα και
1 ζευγάρι γυαλιά με ενσωματωμένη φωτογραφική μηχανή
 (defencenet)

 http://www.prisonplanet.gr

Περισσότερα... »

Και όμως υπάρχει χωριό στην Ελλάδα με 0% κρίση και 0% ανεργία.

Πριν 16 χρόνια η Ανάβρα ήταν απλά ένα απομακρυσμένο χωριό της Μαγνησίας, όπου λίγοι κάτοικοι και πολλά ζώα συμβίωναν σε ένα ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο από τους πάντες τόπο....

Λίγα χρόνια μετά, όχι μόνο κατάφερε να σταθεί όρθιο, αλλά και να γίνει το χωριό πρότυπο ανάπτυξης για όλη την Ευρώπη.

Κρατικά κανάλια κάθε ευρωπαϊκής χώρας, αλλά και επισκέπτες τόσο από την Ευρώπη όσο και…από την Ελλάδα, έχουν επισκεφθεί το χωρίο για να καταγράψουν και να «κλέψουν» το μυστικό της Ανάβρας ή έστω για να δουν ζωντανά αυτά που ακούν και διαβάζουν.



Η Ανάβρα, όπου εδώ και χρόνια ζει το θαύμα της ανάπτυξης, συνεχίζει ακόμη και εν μέσω κρίσης να απασχολεί και να προωθείται ως πρότυπο λειτουργίας και ανάπτυξης, αφού είναι η μόνη περιοχή της Ελλάδας που σημειώνει αρνητικά ρεκόρ σε ανεργία και κρίση. Σε υψόμετρο 1000 μέτρων η Ανάβρα δεν γνώρισε ποτέ ανεργία, αλλά κυρίως οι κάτοικοί τους δεν ξέρουν τι είναι η οικονομική κρίση.



Οι 500 περίπου κάτοικοι του χωριού, είναι όλοι κτηνοτρόφοι με σύγχρονες και οργανωμένες κτηνοτροφικές ομάδες και με ετήσιο εισόδημα για κάθε κάτοικο 30.000 έως 100.000 ευρώ το χρόνο, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων είναι κάτω από 40 ετών.



Οι κάτοικοι της Ανάβρας απολαμβάνουν παροχές όμοιες με αυτές των κατοίκων της Ελβετίας. Το μικρό Γκστάαντ της Ελλάδας, διαθέτει δωρεάν παρκινγκ για όλους, δωρεάν γυμναστήριο, δύο σχολεία ολοήμερα, αιολικό πάρκο που δίνει έως και 100.000 ευρώ έσοδα στην κοινότητα, γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.



Κι αν δεν ερχόταν το πρόγραμμα Καλλικράτης και η αναγκαστική συνένωση με το Δήμου Αλμυρού να περιορίσει την ανάπτυξή του, λόγω της γενικότερης κρίσης που υπάρχει στη χώρα, οι κάτοικοί του σήμερα θα είχαν εξασφαλίσει δωρεάν ρεύμα και θέρμανση. Θα ήταν το πρώτο αυτόνομο χωριό στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο.

Το … μυστικό της Ανάβρας

Ο πρωτεργάτης αυτού του έργου και πρώην κοινοτάρχης Ανάβρας κ. Δημήτρης Τσουκαλάς (Πρόεδρος της εθελοντικής οργάνωσης ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ) δέχεται πολυάριθμες προσκλήσεις για να παρουσιάσει το φαινόμενο αυτό τοπικής ανάπτυξης σε διάφορα forum, ημερίδες, συνέδρια, σεμινάρια κ.α.



«Πάντα μου κάνουν την ίδια ερώτηση. Πού βρήκατε τα λεφτά; Μέσα από προγράμματα τους απαντάω. Και πού βρήκατε τα προγράμματα. Τα βρήκα τους απαντάω γιατί απλά … υπάρχουν», δηλώνει στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ο κ. Τσουκαλάς, που μας αποκάλυψε το μυστικό της Ανάβρας.

«Ως κοινοτάρχης της περιοχής επί 16 χρόνια, είχα σχεδιάσει ένα όραμα για την περιοχή. Σεβαστήκαμε το περιβάλλον, τους κατοίκους και τις ανάγκες τους.


Έτσι κάναμε τα πρώτα βήματα για να αναπτύξουμε την κτηνοτροφία που ήταν το κύριο επάγγελμα των κατοίκων της περιοχής.

Με την δημιουργία του αιολικού πάρκου, εξασφαλίσαμε για την κοινότητά μας ένα σημαντικό έσοδο και έτσι ξεκίνησε η οικολογική ανάπτυξη της περιοχής που δυστυχώς μετά την συνένωση λόγω Καλλικράτη δεν συνεχίστηκε. Σήμερα οι κάτοικοι της Ανάβρας θα ήταν ακόμη ένα βήμα μπροστά, αφού θα ήταν οι μοναδικοί κάτοικοι της Ελλάδας που δεν θα πλήρωναν ρεύμα και θέρμανση».



Το μυστικό της επιτυχίας της Ανάβρας είναι ο τρόπος αυτοδιοίκησής της και μας το αποκαλύπτει μόλις με πέντε λέξεις ο κ. Τσουκαλάς «Ενθουσιασμό, όραμα, κέφι, μεράκι, αγάπη, πίστη. Έτσι διοικήσαμε. Ακόμη κι όταν ήμουν Κοινοτάρχης, δρούσα σαν εθελοντής.

Βρήκαμε όλα αυτά τα πρωτοποριακά προγράμματα και τα εντάξαμε στο Δήμο μας ακριβώς επειδή … υπάρχουν. Δεν ασχοληθήκαμε με κόμματα, με προσωπικές φιλοδοξίες και με πολιτικά παιχνίδια. Η διάθεσή μας ήταν να προσφέρουμε στον τόπο και στους κατοίκους της περιοχής».



Η Ανάβρα έγινε γνωστή στην Ευρώπη για δύο λόγος. Ο πρώτος λόγος για την ανάπτυξη που παρουσίασε. Επί δέκα χρόνια ήταν στις πρώτες θέσεις μεταξύ όλων των ΟΤΑ στην Ελλάδα και στην τρίτη θέση από τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου. (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ελλάδα).

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι επιχείρησε και έκανε έργα φιλικά προς το περιβάλλον. Μια μικρή κοινότητα ορεινή έχει ήδη εδώ και 8 χρόνια αιολικό πάρκο και σε εξέλιξη βρίσκονται άλλα δύο. Ένα περιβαλλοντικό-πολιτισμικό πάρκο, από τα καλύτερα στην Ελλάδα, Μόνιμο καταφύγιο θηραμάτων και μια μελέτη τηλεθέρμανσης, η οποία δεν ολοκληρώθηκε, τουλάχιστον από τον κ. Τσουκαλά, μετά την συνένωση με το Δήμο Αλμυρού.

«Σεβόμαστε ότι υπάρχει κρίση, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εγκαταλείψει μιας κοινότητας με αυτή την ανάπτυξη. Έτσι κάναμε την ομάδα ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ και συνεχίζουμε την προσπάθεια.



Είμαστε αισιόδοξοι ακόμη για την Ανάβρα και πιστεύουμε ότι θα έρθουν κι ακόμη καλύτερες ημέρες για την περιοχή μας, με άλλες αυτοδιοικήσεις που να έχουν ικανότητα και ενδιαφέρον».

Η κρίση δεν έφτασε ποτέ στην Ανάβρα

Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Όταν η κοινότητά του, με το νόμο Ραγκούση συνενώθηκε με τον Δήμο Αλμυρού Μαγνησίας, εκείνος έφυγε από την αυτοδιοίκηση. «Πρέπει να ξέρεις πότε θα φεύγεις. Είναι καλύτερο να σε ρωτάνε γιατί έφυγες κι όχι πότε θα φύγεις».



Την Αθήνα εγκατέλειψε και η Νικολέτα και έχει τώρα την δική της οικογενειακή επιχείρηση εκτροφής αγελάδων στην Ανάβρα. «Εργαζόμαστε με τον σύζυγό μου και τα παιδιά μας στην οικογενειακή επιχείρηση που έχουμε και όχι μόνο νοιώθουμε ότι ζούμε στον παράδεισο, αλλά και τα παιδιά μας, μετά τις σπουδές τους δεν σκέφτονται να ζήσουν αλλού. Θα επιστρέψουν στην Ανάβρα», δηλώνει στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ.

Ο Αποστόλης σπουδάζει στην Γεωπονική Σχολή Αθηνών, αλλά όταν τελειώσει τις σπουδές του, θα κάνει ό,τι και οι υπόλοιποι συνομήλικοι του. Θα ξεκινήσει την δική του επιχείρηση στην Ανάβρα. «Ούτε που το σκέφτομαι να πάω κάπου αλλού.

Θα επιστρέψω στο χωριό μου, στο σπίτι μου. Εκεί θέλω να κάνω οικογένεια, άλλωστε στην Ανάβρα με περιμένει σίγουρη δουλειά, αλλά και ένα σίγουρο εισόδημα. Ποιος δεν θέλει να ζήσει σε έναν τόπο με 0% ανεργία, 0% κρίση, 0% εγκληματικότητα και 100% φύση;


http://www.apaixtoi.net

Περισσότερα... »

Την αποτέλειωσαν την Ήπειρο ! «Έρμα μαντριά γεμάτα λύκ’ς»

Γράφει ο Χρίστος Α. Τούμπουρος. 
 Η μετανάστευση καταβύθισε την Ήπειρο στα Τάρταρα. Δεν χρειάζονται μελέτες ούτε διαπιστώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δείχνει η ίδια η πραγματικότητα. Ερήμωσαν τα πάντα.  Ειδικά τα ηπειρώτικα χωριά μετατράπηκαν σε αληθινά γηροκομεία. Ο μέσος όρος ηλικίας των μόνιμων κατοίκων είναι πάνω από εβδομήντα έτη.
Να η μετανάστευση, να η εγκατάλειψη, να ο Κούπα και ο Κόλα, να… Έπεσε περονόσπορος.  Ένα αίσθημα ανασφάλειας και... απομόνωσης κυριαρχεί παντού, καθώς πολλά χωριά αποκλείονται τον χειμώνα από τα χιόνια και οι μεγαλύτεροι που έχουν απομείνει σε αυτά φοβούνται τώρα και κατεβαίνουν στην Αθήνα, κοντά στα παιδιά τους. 
Σε πολλά ο επισκέπτης στέκεται με δέος και κοιτά τον έρημο τόπο λες και τον εγκατέλειψαν θεοί και άνθρωποι. Εκεί, όπου η αρμονία χρωμάτων από τη μοναδική βλάστηση συνυπάρχουν με την ομορφιά και την εγκατάλειψη, έτσι για να θυμίζουν προηγούμενη ζωή και να τονίζουν το μέγεθος της εγκατάλειψης.

 (Φωτο. Κώστας Μαυροπάνος. Η Άγναντα. Παλιά ήταν κεφαλοχώρ’. Σήμερα, τον χειμώνα ειδικά; Ερμιά παντού!)

Και οι άλλοι, όσοι είχαν την «προνομία» να ζουν στα αστικά κέντρα κι όσοι μπορούσαν, πετάγονταν μέχρι το χωριό. Να δουν τα γερόντια, το σπίτι, να φκιάξουν τα κληματάκια για κανένα τσίπουρο, να καθαρίσουν το χωράφ’ απ’ τα γκουρπένια, να τα ετοιμάσουν όλα για το καλοκαίρι.

Κι έπεσε η πρώτη κατραπακιά. Να τα διόδια, να η γέφυρα Ρίου –Αντιρρίου, να η βενζίνη, να, να , να. Ακριβώς ο μισός μισθός.
 Όσοι τυχαίνει να δουλεύουν. Γιατί περί τύχης πρόκειται…
 Όσοι βρίσκονται σε «κινητικότητα», «συμβάλλουν στην εθνική ανάταση και προκοπή της χώρας μας!»
Κι έχει ο Θεός. «Βάλε με κυρά μ’ μέσα, βάλε με και παραμέσα».
Και έβαλαν και τα σπιτάκια, σπιτοκάλυβα, μαντριά και στάνες στο μάτι, αφού οι αρμόδιοι θεώρησαν όλα αυτά ως πηγή εισοδημάτων.
Κι άρχισε το άρμεγμα!  Να τα χαράτσια, να οι Δημοτικοί φόροι, η υπεραξία, το ΕΤΑΚ, και το διαολάκ, που θα έλεγε και η γιαγιά μου. Και για του λόγου το αληθές.
 Την απόδειξη μού την έδωσε ο μπάρμπα Βασίλης, ο άξεστος, αλλά πάνσοφος αυτός χωρικός.

Μού είπε: “Για την καλύβα αυτή, ανεψιέ, που ο κισσός σκαρφάλωσε και έκλεισε τα παράθυρα πλήρωσα το σχετικό χαράτσι…” Τον κοίταξα απορημένος. Αυτός όμως συνέχισε: “Πρόσφατα διάβασα στις εφημερίδες ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις, ανάμεσά τους τηλεοπτικά κανάλια και επιχειρήσεις Τύπου, εξαιρέθηκαν από το χαράτσι για τα ακίνητα, και μάλιστα αναδρομικά (!), με υπουργική απόφαση.»
Κατόπιν τούτων έμπλεος υπερηφάνειας και χαράς (στη χώρα μου υπάρχει και απονέμεται η ΙΣΟΤΗΤΑ) ανέγνωσα το άρθρο 4 του Συντάγματος .
Άρθρο 4  1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. 2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.[…] Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι…. ΣΥΝΕΙΡΜΙΚΑ πήγα ΚΑΙ στον Κολοκοτρώνη. «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάναμε την επανάσταση…” Αυτά μού είπε ο μπάρμπας. Κι αν τα είπε;
Αυτά τα σπιτάκια!
 Το πώς φτιάχτηκαν κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί. Ήμουν μαθητής Γυμνασίου και δούλευα Σαββατοκύριακα λασποπαίδι, όταν φκιάχναμε τα σπίτια που σχεδόν είχαν γκρεμιστεί από το σεισμό του 1967. Εκεί, να δεις τη νίλα όλων μας. Περισσότερο κόστιζε το τραπέζωμα των αρμοδίων για το δάνειο.
Άσε τις κότες, τις ξεφώλιασαν όλες οι αχόρταγοι, τα αυγά, τον τραχανά, ακόμα και το τσάι που είχαμε μαζέψει. Αυτά κι αν ήταν χαράτσια. Να σε κλαίνε οι ρέγγες. Και επειδή κάποιος μπορεί να μού πει ότι αυτά τα βγάζω εγώ από το μυαλό μου, αξίζει να διαβάσουμε τον πόνο της μάνας του Χάρη του Ζάχου για την έρμη την στέγασ’. (Χάρης –θα προσκρούσω στην μετριοπάθειά του, αλλά δεν μπορώ να σιωπήσω- εστί ένας γνήσιος Ηπειρώτης, με αξίες, που μια ζωή –εκπαιδευτικός ων- όργωσε σχολεία με μαθητές Ρομά και έχτισε τοίχια για να στεγάσει στα μυαλά των παιδιών αξίες και ιδανικά. Όλο το Μενίδι πίνει νερό στο όνομά του.)
 Να τι γράφει ο Χάρης. «Τότε που ήμουν μικρός, πολλές φορές άκουγα τη μάνα μου, που έλεγε: θα ‘ρθει η στέγασ’, να μας πάρ’ το σπίτ’. Στο μυαλό μου έφερνα τις «παρδαλές» τραγουδίστριες που έφερνε ο πατέρας μου από τα Γιάννινα στο πανηγύρι, για να ξερογλείφονται οι νέοι και κυρίως οι γέροι.

        Εργάτες, μικροί και μεγάλοι για τη στέγασ’

Έλεγα: Τι θέλουν αυτές να μας πάρουν το σπίτ’, αφού είναι πλούσιες. Τα νύχια τους βαμμένα τάχουν, τα μαλλιά τους κατσαρά είναι, ολόκληρες μυρίζουν αρώματα, φοράνε και μεταξωτό βρακί! –έβλεπα, έβλεπα-,τι δουλειά έχουν με το σπίτι το δικό μας;
Κι έλεγε η μάνα: Θα βρεθούμε πάλι στου Σακαγιάνν’ το σπίτ’, μ’ αυτά που κάν’ ο πατέρας σας. Είναι και του Σχολαρχείου. Σπουδαγμένος.
Όταν μεγάλωσα λίγο κατάλαβα πως δεν ήταν οι τραγδιάρες που έφερνε ο πατέρας μου από τα Γιάννινα, αλλά ήταν το στεγαστικό δάνειο που είχε πάρει για να χτίσουμε το σπίτι. Κι έπρεπε να πληρωθεί, είχες δεν είχες. Διαφορετικά το έπαιρνε η Τράπεζα. Αυτή κι αν είναι παρδαλή!!! Αυτή, λοιπόν, ήταν η στέγασ’!
Πέρασαν τα χρόνια, άντε να θρέψεις και να μεγαλώσεις οχτώ παιδιά και να πληρώσεις και τη στέγασ’. Τα χαρτιά έρχονταν και ξανάρχονταν. Η μάνα δεν ήξερε γράμματα και τα έβαζε για προσάναμμα στη φωτιά.
 Έλεγε όμως και ξανάλεγε: Δεν γλιτών’ς με τίποτε απ’ τη στέγασ’. Θα μας το πάρ’ το σπίτ’. Μεγάλωσε η μάνα, πήρε σύνταξη από το ΟΓΑ, επίδομα Αντίστασης, το έκοψαν όμως γρήγορα, γιατί καθώς φαίνεται δεν ξεψείριζε καλά στην Αντίσταση τις συναγωνίστριες, πέθανε ο πατέρας, έφυγαν τα αδέρφια για την ξενιτιά, άλλοι για την Αθήνα και άλλοι για την Αυστραλία, μα ο καημός της μάνας ήταν η στέγασ’.

Όχι, δεν είναι η μάνα στην Αντίσταση. Είναι η θεια Ρίνα, που όργωσε όλα τα Τζουμερκιώτικα  βουνά στην Αντίσταση και τώρα δεν μπορεί να πληρώσει το χαράτσι…

Και ήρθε το χαρτί από τη στέγασ’. Ήταν το τελευταίο. Εκείνο το δάνειο που ήταν τόσο, έγινε κι άλλο τόσο! Βλέπεις αυτό δεν τρώει, αλλά μεγαλώνει μόνο του. Έβαλε η μάνα το κεφάλι για χαμό. Χώθηκε μέσα στα τσιόλια κι έσκουζε μια βδομάδα.
Τα είχα πει στον πατέρα σας. Σκιζοκέφαλος αυτός. Δεν άκουγε κανέναν. Ησύχασε, όταν μαζέψαμε όλα τα χρήματα, έστειλαν και τα παιδιά από την Αυστραλία και μαζί πήγαμε-ήθελε να δει με τα μάτια της-στα Γιάννινα και πληρώσαμε το δάνειο.
Γύρισε στο χωριό και μετά από μια βδομάδα πέθανε. Τουλάχιστον είχε ησυχάσει από τον βραχνά. Δεν την κυνήγαγε η στέγασ’.» (Από το βιβλίο, Αγναντίτικα Λιχνίσματα, Χάρι Ζάχου και Χρίστου Τούμπουρου, Έκδοση π. Δήμου Αγνάντων, 2007).
Έχουμε και λέμε: Αυτός που έχει ένα σπιτάκι, μια καλύβα όπου έβαζαν τον τσάπο και την κοπελή, χρειάζεται για να πάει στο χωριό, κάθε φορά που θα πάει, κι έναν μισθό.  Αν πληρώσει χαράτσια, ΕΤΑΚ , ρεύμα , νερό κλπ. άλλο ένα μισθό.  Να πάει δυο φορές το χρόνο, να δει μήπως στο σπίτι εγκαταστάθηκε ο Κούπα και ο Λούπα, μήπως απ’ τα χιόνια μπάζει νερά; 
 Άλλους δύο μισθούς. 
Άρα, «πιε γουμάρ’ αγίασμα».  Το παρατάει ή στην καλύτερη το πουλάει και μένει εδώ στα αστικά κέντρα και βράζει στο ζουμί του. 
Μ’ αυτά και τα άλλα την αποτέλειωσαν την Ήπειρο!
Και μη μού πει κανείς ότι γι’ αυτά δεν πρέπει να ασχοληθεί η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας. Αυτό κι αν είναι πολιτικό θέμα!
 Οι φτωχοί αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα. Οι πλούσιοι; Σκασίλα τους. Ποια χωριά της Ηπείρου και πράσινα άλογα, καθώς και πράσινη ανάπτυξη. Και βίλες έχουν και Ινδούς, Αφγανούς, Φιλιππινέζες κλπ. έχουν, να τους υπηρετούν.
Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας δεν υπηρετεί ανθρώπους με τέτοιες αντιλήψεις, δηλαδή χωρίς πολιτική συνείδηση, πολιτικά αδιάφορους, ιδιώτες σύμφωνα με τους αρχαίους, δηλαδή βλαμμένους…, δηλαδή τέτοιους…, όπως τους ονοματίζει ο ποιητής:

Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις από φωνή από τροφή

από άλογο

από σπίτι.

Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Μιχάλης Κατσαρός

http://www.epirus-ellas.gr/2013/07/blog-post_6089.html

Περισσότερα... »

Γυναίκες – Άντρες, Θύματα και Θύτες

Στην ομηρική «Οδύσσεια», ο Οδυσσέας, όταν κατέβηκε στον Άδη (με οδηγίες της Κίρκης), έδωσε στην Ιοκάστη να πιει αίμα για να μάθει τη ζωή της, όταν πήγε για να πάρει χρησμό από τον νεκρό Τειρεσία, άρα πιθανολογείται πως η Ιοκάστη γνώριζε, πως πλάγιαζε με τον γιό της κάνοντας παιδιά από μια αιμομικτική συνεύρεση. Πως τώρα ο Φρόυντ καταφέρνει να μας φορτώσει τα ανομήματα της Ιοκάστης και των παιδιών της μόνο το σχιζοφρενές μυαλό ενός εμπαθούς μισογύνη, Επιτυχημένου Ψυχοπαθούς γνωρίζει. !!! Αλλά όχι, δεν είναι οι γυναίκες όπως ο ψυχοπαθής Φρόυντ και οι όμοιοι του που επιδιώκουν να μας επιβάλλουν. Υπάρχει και η άλλη οπτική που εξυψώνει την γυναίκα, αλλά την γυναίκα πολεμίστρια και όχι την κουφιοκέφαλη ανόητη μπιμπο ..
«Τα παιδιά της Ιοκάστης» είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο που γράφτηκε το 1980 απ’ την ψυχαναλύτρια Κριστιάν Ολιβιέ η οποία, αναλύει τον αέναο πόλεμο των δύο φύλων, από πού πηγάζει, πώς διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά και πώς μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να διαβάσουμε προσεκτικά τι συμβαίνει και γιατί η γυναίκα υποφέρει στην κοινωνία των ανισοτήτων, ενώ ο άντρας ζει με την ψευδαίσθηση του δυνατού.
Η ανάπτυξη του αγοριού: Ο γιός αντιπροσωπεύει πραγματικά για τη μητέρα μια μοναδική ευκαιρία να δει τον εαυτό της με αρσενική μορφή: αυτό το παιδί το γεννάει η ίδια αλλ’ ανήκει στο άλλο φύλο, πράγμα που ωθεί τη γυναίκα να πιστέψει στο πανάρχαιο και πανανθρώπινο όνειρο «του ερμαφρόδιτου», που τόσο συχνά απεικονίζεται στην ελληνική γλυπτική με τη μορφή του «ανδρογύναιου». Μα δείτε λοιπόν πόσο περήφανα τον κρατάει αυτόν τον γιό που ήρθε να τη συμπληρώσει – όπως κανένας άλλος δεν μπορεί!
Κοιτάξτε την έκφραση της πληρότητας στο πρόσωπο όλων αυτών των «παρθένων με το βρέφος!» Όλες οι «παρθένοι» της ιταλικής αναγέννησης δεν είναι παρά ύμνοι στη γυναίκα – μητέρα, που βρίσκει ευτυχία και ολοκλήρωση χωρίς τη μεσολάβηση του πατέρα. Αυτός έχει σ’ αυτήν την περίπτωση αναχθεί σε μύθο. Πατέρα – Θεέ… Αντρική θρησκεία, θρησκεία που την επιβάλλουν οι άντρες, μη αναγνωρίζοντας στη γυναίκα άλλο δικαίωμα απ’ το να τους φέρνει στον κόσμο. Οιδιπόδεια θρησκεία, αφού εξαφανίζει τον πατέρα για χάρη της μητέρας (όπως γίνεται και στις μέρες μας).
Η μητρότητα είναι ο χαμένος παράδεισος του άντρα. Κι η απώλειά του τον ενοχλεί τόσο ώστε θέλει να τον εξουσιάζει, να τον καθορίζει. Αφού ο ίδιος δεν μπορεί να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, θέλει να είναι τουλάχιστον εκείνος που θ’ αναγκάζει τον «άλλον» να το κάνει. Η γυναίκα «μένει» έγκυος κατά τη γνωστή έκφραση. Απότομα, λες και… μένει στον τόπο! Λες και δεν μπορούσε να το προβλέψει, λες και «μένει» έτσι για όλη της τη ζωή.
Οι άντρες κυριολεκτικά λυσσάνε γύρω απ’ το πρόβλημα της μητρότητας και της έκτρωσης. «Κατασκευάζουν» τη μητέρα για να εξαφανίσουν τη γυναίκα: δεν της δίνουν ούτε το δικαίωμα ν’ αποφασίσει αν θέλει ή όχι παιδί, αποφασίζουν εκείνοι στη θέση της. Εκείνη δεν έχει λόγο σ’ αυτό το θέμα. Πόσο έχουμε υποφέρει εξαιτίας των μύθων και του φθόνου που νιώθει ο άντρας για τη γόνιμη μήτρα μας!
Είναι λοιπόν τυχερή η γυναίκα που έκανε γιό! Όμως ο Lacan της θυμίζει με κακία ότι «η γυναίκα δεν αποτελεί ΟΛΟΝ» για να μην τύχει και βρεθεί ούτε για μια στιγμή σ’ αυτή τη θέση που τόσο ζηλεύει ο άντρας – καταδικασμένος καθώς είναι εκείνος στη μοναξιά του ΕΝΟΣ. Μα όχι, ησυχάστε, δεν αποτελεί «ΟΛΟΝ» αυτή η μητέρα γιατί το αγοράκι της δεν είναι εκείνη ούτε της ανήκει. Ακόμα και αν πιστέψει για μια στιγμή πως απέκτησε και το άλλο φύλο, ο γιός της δε θ’ αργήσει να τη βγάλει απ’ την πλάνη: η αντίσταση του αγοριού θα γίνεται όλο και πιό επίμονη και βίαιη όσο η μητέρα του θα εξακολουθεί να πιστεύει πως «είναι ένα» μαζί του.
Αν οι πρώτοι μήνες της εξάρτησης και της συμβίωσης μητέρας – παιδιού φαίνεται να περικλείουν λιγότερα προβλήματα για το αγόρι απ’ ότι για το κορίτσι, αυτό δε θα εξακολουθήσει να συμβαίνει και στην επόμενη περίοδο, της πρωκτικής αντίστασης και της αυτό – επιβεβαίωσης. Τις δυσκολίες θα τις αντιμετωπίσει το αγόρι τότε που θα πρέπει να προστατέψει τον εαυτό του απ’ τη μητρική φαντασίωση της συμπλήρωσης και ν’ αποκτήσει την ανεξαρτησία του, μιαν ανεξαρτησία που είναι αμφίβολο αν τη θέλει η μητέρα. Είναι φυσικό η γυναίκα να υποφέρει υποσυνείδητα όταν έρχεται η ώρα να παραιτηθεί απ’ το μόνο αρσενικό που είχε ποτέ κοντά της (αφού ο πατέρας δεν ασχολιόταν μαζί της κι ο άντρας της συνήθως λείπει).
Το αγόρι έχει επομένως ν’ αντιμετωπίσει μια πρόσθετη δυσκολία, που ο Φρόυντ δεν την ανέπτυξε. Πρέπει να βγει απ’ το Οιδιπόδειο πολεμώντας ενάντια στη μητέρα του, που δε θέλει να τον αφήσει να την εγκαταλείψει. Εδώ αρχίζει λοιπόν ο μακροχρόνιος και δύσκολος πόλεμος ενάντια στη γυναικεία επιθυμία. Το αγόρι παίρνει για πρώτη φορά μέρος στον οιδιπόδειο πόλεμο των φύλων με αντίπαλο τη μητέρα του. Η μητέρα στην πραγματικότητα εκφράζει τους δικούς της φόβους όταν λέει στο γιό της: «μη φοβάσαι, θα μεγαλώσεις γρήγορα». Αυτό δεν είναι παρά ένας τρόπος να τον κρατήσει. Δεν είναι εξαιτίας αυτής της επιθυμίας της μητέρας που το αγόρι παραμένει «μικρό» για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σε σχέση με το κορίτσι της ίδιας ηλικίας; Τα διάφορα τέστ δε φανερώνουν μιαν αξιοσημείωτη διαφορά ανάμεσα στο βαθμό ωριμότητας των δύο φύλων ως την εφηβεία κι ακόμα αργότερα;
Αυτά είναι χωρίς αμφιβολία τα σημάδια της δυσκολίας που αντιμετωπίζει το αγόρι στο να μεγαλώσει «αλυσοδεμένο» όπως είναι με τη μητρική αγάπη. Το αγόρι δεν είναι που συνεχίζει να κατουριέται ή να τα κάνει πάνω του, με δύο λόγια που αρνείται να μεγαλώσει; Το αρσενικό παιδί περνάει τότε μια δύσκολη στιγμή, που τα σημάδια της θα τον συνοδεύουν πάντα με τη μορφή του τρόμου για την γυναικεία κυριαρχία. Φαίνεται πως η περίφημη «παγίδα» που αναφέρει τόσο συχνά ο άντρας είν’ εκείνη της συμβίωσης με τη μητέρα, που τη θεωρεί «εγκλωβιστική». Συμβίωση ή ψύχωση; Οπωσδήποτε «φυλακή».
Ο άντρας από κεί και πέρα θα πανικοβάλλεται μπροστά σε οποιαδήποτε συμβίωση, με οποιαδήποτε άλλη γυναίκα. Να μην ξαναβρεθεί ποτέ πιά στον ίδιο χώρο, να μην ξαναμπλεχτεί με την επιθυμία της γυναίκας, να ποιός είναι ο σκοπός αλλά και η αιτία του αντρικού μισογυνισμού.
Να κρατήσει τη γυναίκα μακριά του, να την αποκλείσει σε τόπους αποκλειστικά προορισμένους γι’ αυτήν (οικογένεια, ανατροφή των παιδιών, δουλειές του σπιτιού), να ποιός θα’ ναι ο πρώτος στόχος του αρσενικού πολέμου. Να παρεμβάλλει πάντα ανάμεσά τους ένα φυσικό ή κοινωνικό φράγμα, ν’ αντιστέκεται στην επιθυμία της μ’ οποιονδήποτε τρόπο, να «τηρήσει τις αποστάσεις» με κάθε μέσο, να ποιά θα’ ναι η κύρια φροντίδα του. Θα επηρεαστεί ακόμα και στη σεξουαλική του συμπεριφορά περιορίζοντας τις χειρονομίες και τις εκφράσεις που μπορεί να του θυμίζουν κάτι απ’ την τρυφερότητα της συμβίωσης με τη Μητέρα.
Αν το παιδί αντισταθεί στη μητέρα σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξεχάσει να «υπάρχει» για τον εαυτό του, τότε νεκρώνονται όλες οι επιθυμίες του. Ονομάζεται άμορφο (αδρανές) και δεν εκφράζεται ποτέ, ούτε στο σχολείο ούτε στο σπίτι. Κλείνεται σ’ ένα φαύλο κύκλο: για να μπορέσει ν’ απαλλαγεί από ΚΕΙΝΗΝ και τη μόνιμη επιθυμία της, υποχρεώνεται ν’ απαλλαγεί από κάθε επιθυμία. Στην άλλη περίπτωση γίνεται επιθετικό αρχικά απέναντι στη μητέρα και στη συνέχεια απέναντι σε όλους και σ’ όλα: αντιστέκεται στο δάσκαλο, τσακώνεται με τους συμμαθητές του, κοροϊδεύει τα κορίτσια.
Φέρνει μαζί του τον πόλεμο παντού όπου πάει και σπέρνει τον πανικό, γιατί θέλει να φανεί ο πιό δυνατός. Πιό δυνατός από ΚΕΙΝΗΝ πρώτα κι ύστερα απ όλον τον κόσμο. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει είναι να πάρει το πάνω χέρι στη σχέση με τη μητέρα του, να τη νικήσει. Ασταθής τις περισσότερες φορές, προσπαθεί να της ξεφεύγει συνέχεια με την υπερκινητικότητά του.
Ο πατέρας, τί κάνει όλο αυτό τον καιρό; Πού είναι; Δε βλέπει, δεν ξέρει τί γίνεται αφού το’ χει ζήσει κι ο ίδιος; Βέβαια και ξέρει, θυμάται. Αλλά δεν τολμά ν’ αποσπάσει το γιό του απ’ τη γυναικεία εξουσία (τη μόνη που ασκεί η γυναίκα του με την ησυχία της, αφού όλες τις άλλες εξουσίες τις έχει αυτός). Ο γιός δεν μπορεί να υπολογίζει καθόλου στη βοήθεια του πατέρα του για να περάσει τη «στενωπό»: ο πατέρας κρατιέται εκούσια μακριά απ’ τη σύγκρουση.
Και το αγόρι τις περισσότερες φορές δε θα γνωρίσει την ομοφυλοφιλία παρά στην εφηβεία με τ’ άλλα αγόρια της ηλικίας του, που βγαίνουν και αυτά τότε απ’ τον επικίνδυνο δαίδαλο. Η ομοφυλοφιλία του άντρα χρησιμεύει τότε σαν άμυνα απέναντι στη μητέρα, τη γυναίκα, την κόρη. Η ομοφυλοφιλία των αγοριών είναι πρίν απ’ όλα αμυντική στάση απέναντι στο άλλο φύλο.
Αυτές είναι, συνοπτικά, οι διάφορες μορφές που παίρνει το πρόβλημα του οιδιπόδειου συμπλέγματος στον άντρα, που γεννιέται στα χέρια μιας γυναίκας, κι είναι καρπός μιας μοιραίας σύζευξης των φύλων. Έτσι ξυπνάει μέσα του η πιό τρυφερή αγάπη, έτσι ξεκινάει ο πιό μακρύς πόλεμος. Ο άντρας γυρίζει απ’ αυτόν τον πόλεμο έχοντας γίνει δύσπιστος, σιωπηλός και μισογύνης: με δυό λόγια όλα εκείνα για τα οποία τον κατηγορεί αργότερα η γυναίκα του. Το να καταφέρει ν’ απαλλαγεί απ’ το πρόσωπο που ο ίδιος αγαπάει τόσο πολύ και που τον αγαπάει τόσο, δεν είναι εύκολη δουλειά για τον άντρα. Όλα αυτά είναι βέβαια αποτέλεσμα της συνύπαρξης των δύο φύλων μέσα σε μια οικογένεια όπου μόνον η γυναίκα ασχολείται με τα παιδιά, επομένως είναι αναγκασμένη να ζεί πρόσωπο με πρόσωπο με το γιό της.
Άλλοτε υπήρχε ο παππούς, ο θείος, ο ξάδερφος, τόσες αντρικές φιγούρες για να διακόψουν αυτό το επικίνδυνο τετ-α-τετ, τώρα η πανίσχυρη Μητέρα ζει μόνη με το γιό της, που εκπληρώνει όλες τις παλιές προσδοκίες της, μέσω του γιού της παίρνει εκδίκηση για τον πατέρα της που δεν ήταν ποτέ κοντά της, για τον άντρα της που δεν είναι τώρα. Το παιδί, αυτό είναι κοντά της, θα πληρώσει λοιπόν για τους άλλους. Τί τα θέλετε, πρέπει ν’ αρπάξουμε τον άντρα όπου και όπως τον βρούμε – κι αν είναι απ’ την κούνια, τόσο το χειρότερο!
Ύστερα απ’ τη τρομερή τους μάχη μ’ αυτήν την πανίσχυρη Μητέρα, πώς περιμένετε οι άντρες να μην είναι γεμάτοι δυσπιστία σε ό’ τι αφορά τη γυναίκα και την αναχαιτιστική της δύναμη; Πώς περιμένετε να κάνουν κάτι άλλο απ’ το να μας υποβαθμίζουν συνέχεια περιορίζοντάς μας στα καθήκοντά μας; Πώς θα’ ταν δυνατό η αγάπη του άντρα για τη γυναίκα να μη συνοδεύεται από αμφιθυμία; Ποιός άντρας – ποιός γιός – έχει πραγματικά απαγκιστρωθεί απ’ τη μητέρα του; Βέβαια κάποτε την άφησε, αλλά σε ποιό βαθμό; Σε ποιά ηλικία; Για χάρη ποιού; Ποιά μητέρα υα μπορούσε να ισχυριστεί πως έχει πια παραιτηθεί απ’ το γιό της – ακόμα και στα ογδόντα της χρόνια; Παραμένει για κείνην «ο μοναδικός» παρόλο που ο σεβασμός για τον άλλον την αναγκάζει να σιωπά. Χωρίς όλα αυτά να σημαίνουν πως δεν υπάρχουν θαρραλέοι άντρες και αξιοπρεπείς μητέρες.
Τα δεσμά που πλέχτηκαν στη σκιά της παιδικής ηλικίας θα μείνουν άλυτα για το γιό και τη μάνα. Οι γυναίκες δεν παντρεύονται παρά τους γιούς μιας άλλης γυναίκας. Σ’ αυτό οφείλονται οι συγκρούσεις πεθεράς – νύφης γύρω απ’ τον ίδιο άντρα, που κρατάνε ώσπου η πιο νέα ν’ αποκτήσει κι αυτή με τη σειρά της ένα γιό. (Εγκαταλείπει τότε τη μάχη του παρελθόντος για ν’ αρχίσει τη μελλοντική, με το γιό της). Η γυναίκα παντρεύεται έναν άντρα που δεν είναι ελεύθερος αλλά μυστικά δεμένος με τη μητέρα του κι αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Ιστορία παράνοιας που συνεχίζεται έτσι από γενιά σε γενιά: ο γιός, κρυφά δεμένος με τη μητέρα του, παίρνει μιαν άλλη γυναίκα για να λειτουργήσει και ν’ αναπαράγει, αλλά την κρατάει σ’ ορισμένη απόσταση και δεν της αναγνωρίζει άλλα δικαιώματα απ’ το μαγείρεμα και τη μητρότητα. Η γυναίκα δε βρίσκει αληθινό σύζυγο, δε βρίσκει σύντροφο ίσο μ’ αυτήν. Πληρώνει τα χρέη του πολέμου στον οποίο μπλέκεται μόνο και μόνο γιατί διαδέχεται στο πλευρό του άντρα τη Μητέρα. Η γυναίκα θα βρει στο πρόσωπο του γιού της το μόνο προσιτό άντρα της ζωής της. Ο κύκλος έκλεισε, ο κρίκος ενώθηκε: η μια γυναίκα, επειδή την κρατάει σε απόσταση ο άντρας της, θα προσκολληθεί στο γιό της και θα δημιουργήσει σ’ αυτόν την ανάγκη της «απόστασης» απ’ την άλλη γυναίκα που θα’ ρθεί. Η ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΚΑΒΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΛΑΚΚΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΥ.

Η ανάπτυξη του κοριτσιού. Ας δούμε τώρα τί γίνεται στην άλλη μεριά: ενόσω το αγόρι προσπαθεί απεγνωσμένα ν’ απαλλαγεί απ’ την προσκόλληση της μητέρας πάνω του, πώς αντιδρά άραγε το κορίτσι απέναντι σ’ αυτή τη μητέρα, που τίποτα δεν τη δένει μαζί του (αφού η σεξουαλική επιθυμία απουσιάζει απο τη σχέση μητέρας – κόρης); Τίθεται αμέσως το ερώτημα αν είναι καλύτερα για το κορίτσι που αποφεύγει τη «μοιραία» σύζευξη των φύλων. Αλίμονο, όχι, κάθε άλλο, απλώς οι κίνδυνοι και τ’ αποτελέσματα είναι στην περίπτωση του κοριτσιού διαφορετικά: αν το πρόβλημα του αγοριού είναι ν’ απαλλαγεί από ένα «απολύτως επαρκές» αντικείμενο, το δράμα του κοριτσιού είναι ότι δεν καταφέρνει να βρεί στο δρόμο του ένα επαρκές αντικείμενο κι ότι πρέπει να μείνει έξω απ’ το Οιδιπόδειο ώσπου να μεγαλώσει αρκετά.
Αν το αγόρι ξεκινά απ’ τις έννοιες της συγχώνευσης και της συμπλήρωσης , το κορίτσι εγκαινιάζει τη ζωή του με τη διάσπαση του κορμιού και του πνεύματός του: την αγαπούν σαν παιδί αλλά δεν την επιθυμούν σαν κοριτσίστικο κορμί. Δεν αποτελεί «ικανοποιητικό» αντικείμενο για τη μητέρα της στο σεξουαλικό επίπεδο, δεν μπορεί ν’ αποτελέσει κάτι τέτοιο παρά μόνο για τον πατέρα. Μόνον ο πατέρας θα μπορούσε να εξασφαλίσει στην κόρη του μιαν άνετη σεξουαλική θέση, γιατί μόνον αυτός βλέπει το γυναικείο φύλο σαν συμπληρωματικό του δικού του, επομένως απαραίτητο για την ηδονή του.
Η συνέπεια του γεγονότος ότι το κορίτσι δεν αποτελεί το οιδιπόδειο αντικείμενο για τη μητέρα είναι να νιώσει γενικότερα σαν μη – ικανοποιητικό αντικείμενο (αποτέλεσμα του ότι δεν είναι επιθυμητή απ’ τη μητέρα). Το κορίτσι κι αργότερα η γυναίκα δε μένει ποτέ ικανοποιημένη απ’ αυτό που έχει, απ’ αυτό που είναι, προσπαθεί ν’ αποκτήσει ένα άλλο κορμί απ’ το δικό της: θα ήθελε να έχει ένα άλλο πρόσωπο, άλλο στήθος, άλλες γάμπες… Αν την ακούσει κανείς να μιλάει, καταλαβαίνει ότι νιώθει σαν να’ χει στο κορμί της κάτι που στους άλλους φαίνεται αταίριαστο. Στην πραγματικότητα το πρώτο πράγμα που ένιωθε πως δεν ταίριαζε ήταν το δικό της κορμί, αφού ανήκε στο φύλο που δεν προκαλούσε την επιθυμία απ’ τη μεριά της μητέρας.
Το κοριτσάκι είναι στα μάτια της μητέρας του χαριτωμένο, αξιολάτρευτο, ντελικάτο, φρόνιμο, ό’ τι μπορεί κανείς να φανταστεί, εκτός από σεξουαλικό αντικείμενο χρωματισμένο με επιθυμία. Το χρώμα της επιθυμίας λείπει απ’ το κοριτσάκι, αφού ζυμώνεται σε γυναικεία χέρια. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη την περίοδο το γεννητικό του όργανο υπάρχει ήδη κι η κλειτοριδική περιοχή είναι υπερευαίσθητη στα χάδια της μητέρας όταν την καθαρίζει, αλλ’ αυτό το γεννητικό όργανο δεν είναι επιθυμητό απ’ τη μητέρα που, άλλωστε, σύμφωνα με ό’ τι την έχουν μάθει, δε γνωρίζει αυτό το μέρος σαν ουσιαστικά γυναικείο ούτε στο δικό της κορμί παρά προτιμάει να θεωρεί σαν τέτοιο τον κόλπο της, το μέρος δηλαδή απ’ το οποίο αντλεί ηδονή ο άντρας. Η μητέρα επομένως είναι η πρώτη που βάζει φραγμούς στην κλειτοριδική ηδονή της κόρης της κι εγκαθιδρύει τη σιωπή γύρω απ’ αυτή την ηδονή.
Το «είσαι ένα κλειτοριδικό κοριτσάκι» αντικαθίσταται στο μητρικό υποσυνείδητο απ’ το «θα γίνεις μια κολπική γυναίκα που θα βρει την ηδονή αργότερα, με κάποιον άντρα». Κι η στάση αναμονής – το παρόν είναι απαγορευμένο στ’ όνομα του μέλλοντος – θα είναι, αλίμονο, η στάση πολλών γυναικών. Περιμένουν πάντα τον οργασμό της ενήλικης γυναίκας: ξέρουν (όπως και το κοριτσάκι) ότι υπάρχει κάποια ηδονή που μπορούν να νιώσουν, αλλά προς το παρόν δεν την νιώθουν. Έτσι το κορίτσι δε γίνεται δεκτό με την αληθινή του παιδική σεξουαλικότητα, το παραπέμπουν στη μελλοντική γυναικεία σεξουαλικότητα, πρέπει να κρατήσει κρυφό αυτό που ΕΙΝΑΙ: ένα κλειτοριδικό κοριτσάκι, και πρέπει να πιστέψει σ’ αυτό που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ: μια κολπική γυναίκα.
Καταλαβαίνοντας τη διαλεκτική που του επιβάλλεται και μαντεύοντας ότι μόνον η γυναίκα αναγνωρίζεται σαν σεξουαλικό αντικείμενο, παίζει τη γυναίκα. Δανείζεται τα απαραίτητα «σύνεργα»: το ρουζ, τα τακούνια, την τσάντα. Το κοριτσάκι μεταμφιέζεται σε γυναίκα, όπως αργότερα η γυναίκα θα μεταμφιεστεί σε άλλη γυναίκα απ’ αυτήν που είναι πραγματικά. Εδώ βρίσκεται η αιτία της μόνιμης «μετάθεσης» που κάνει η γυναίκα σχετικά με το ίδιο της το κορμί: πιστεύει πως είναι πάντα απαραίτητο να κάνει κάπου μια ζαβολιά, προκειμένου να γίνει δεκτή σαν γυναίκα.
Το πραγματικό της φύλο δεν αρκεί, πρέπει συνεχώς να προσθέτει κάτι και για τί μας μιλούν τα λεγόμενα «γυναικεία» περιοδικά; Μα για μια «γυναίκα πιο φυσική από τη φύση», για μια «γυναίκα επιτέλους θηλυκή», μια «γυναίκα – γυναίκα» κ.λ.π., λες και χρειάζεται πάντα να προσθέτει κάτι παραπάνω στο ίδιο το φύλο της γυναίκας, λες και η γυναίκα δεν είναι γυναίκα απ’ τη φύση της, λες και το γεννητικό της όργανο δεν είναι απόδειξη της θηλυκότητάς της!
Πάντα η ίδια ιστορία: το κορίτσι που αναγκάζεται να δείξει ότι έχει διαφορετική σεξουαλικότητα από κείνην που έχει πραγματικά. Η γυναίκα αρχίζει απ’ την παιδική της ηλικία να ψεύδεται απέναντι στο ίδιο της το φύλο. Δεν είναι ποτέ αληθινό μικρό κορίτσι, είναι μόνο μια ψεύτικη μικρή γυναίκα. Όλος ο κόσμος ξέρει πως δεν αρκεί να είσαι κορίτσι για ν’ αναγνωριστείς σαν τέτοιο, πρέπει αδιάκοπα να προσθέτεις αποδείξεις θηλυκότητας, που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με το φύλο: «Το αγόρι είναι επιθυμητό γι’ αυτό που είναι, το κορίτσι είναι επιθυμητό – αν είναι – σύμφωνα με μια κλίμακα αξιών:
- Τα κορίτσια είναι πιο στοργικά.
- Είναι πιο ανεκτικά και πιο συνεννοήσιμα.
- Είναι πιο ντελικάτα και κοκέτικα.
- Βοηθάνε στο νοικοκυριό (…) (λυπάμαι που θα απογοητεύσω … τίποτε απ αυτά δεν είναι μια γυναίκα, μπορεί όμως να είναι αν εφαρμόζει την τέχνη της παραφύλαξης )
Με δύο λόγια το κορίτσι γίνεται παραδεκτό σαν «κορίτσι» για χίλιους δύο λόγους που δεν εξαρτώνται ποτέ απ’ το αληθινό της φύλο. Αναγνωρίζεται σαν «κορίτσι» υπό όρους, ενώ το αγόρι αναγνωρίζεται σαν αγόρι αποκλειστικά εξαιτίας του φύλου του.. Το κορίτσι πρέπει συνεχώς να να δίνει αποδείξεις της θηλυκότητάς του. Πώς μετά απ’ όλα αυτά να μη νιώθουν οι γυναίκες την επιτακτική ανάγκη να κάνουν έκδηλα τα σημάδια αυτής της θηλυκότητας;
Δύσκολα τα πράγματα για κείνην που θεωρεί υποχρέωσή της ν’ αποδεικνύει εφ’ όρου ζωής πως είναι στ’ αλήθεια γυναίκα! Γυναίκα, που η ίδια δεν είναι ποτέ σίγουρη ότι είναι, αφού η κοινωνική της ταυτότητα δεν εξαρτήθηκε ποτέ από το φυσικό της φύλο. Η ταυτότητα, που είναι αδύνατο να βρεθεί εξαιτίας της απουσίας της επιθυμίας εκ μέρους του άλλου φύλου, η ταύτιση, που είναι επικίνδυνη εξαιτίας της δυσκολίας που αντιμετωπίζει το κορίτσι στο να βρεί στο κορμί του ομοιότητες με της Μητέρας: αυτοί είναι οι σκόπελοι που συναντάει το κορίτσι στο δρόμο του.
Το δράμα του μικρού κοριτσιού είναι πως το κορμί του δε μοιάζει με το κορμί κανενός. Δεν έχει ούτε το γεννητικό όργανο του πατέρα, ούτε το κορμί της μητέρας (που έχει στήθη, λεπτή μέση, γοφούς, ηβικό τρίχωμα). Το κοριτσάκι νιώθει γυμνό, επίπεδο, άδειο, μοιάζει με τα κουκλάκια χωρίς φύλο που πουλάνε στα μαγαζιά. Έχει ωστόσο και το κοριτσάκι κάτι το «κοινό» με τη γυναίκα, αλλά δεν μπορεί να το δει, γιατί βρίσκεται κρυμμένο χαμηλά: κανείς δεν του μιλάει βέβαια ποτέ για την κλειτορίδα, το μόνο σημάδι θηλυκότητας που μπορεί να συγκριθεί με το αντίστοιχο της μητέρας.
Η περίφημη κλειτοριδική ηδονή, που οι φεμινίστριες τη διεκδικούν και οι φαλλοκράτες τη δυσφημίζουν, αποτελεί έναν απ’ τους πρώτους κρίκους της αλυσίδας. Δεν πρέπει να τον παραλείψουμε, αν θέλουμε στη θέση της σκιάς που σκεπάζει τώρα τη γυναικεία σεξουαλικότητα να χυθεί άπλετο φώς.
Πραγματικά, με το να μην αναφέρουμε στο κορίτσι αυτό το μέρος του σεξουαλικού του εξοπλισμού, αρνούμαστε να του πούμε αυτό που έχει και λειτουργεί, ενώ του μιλάμε γενικά για το υπόλοιπο γεννητικό του σύστημα που όμως ακόμα δε λειτουργεί: άρα του μιλάμε για κάτι που το ίδιο δεν έχει (αναπαραγωγή, κανόνες), ενώ η Μητέρα έχει. Επομένως, κανένα μέρος του κορμιού της Μητέρας δεν επιτρέπει τη σεξουαλική ταύτιση με την κόρη της: η ομοφυλοφιλία ανάμεσά τους αποδεικνύεται αδύνατη. Μόνο στην εφηβεία θ’ ανακαλύψει το κορίτσι πως το κορμί του είναι όμοιο μ’ «εκείνης». Η μεγάλη σημασία που έχει η φιλία ανάμεσα στις κοπέλες στην εφηβεία οφείλεται στο ότι βοηθάει ν’ αναπτύσσει η καθεμιά μέσω της άλλης τη θηλυκότητα που δεν μπόρεσε ν’ αναπτύξει με τη μητέρα.
Στο μεταξύ, γι’ αυτή την «ανώτερη» σεξουαλικά Μητέρα, με τα τόσα σωματικά προσόντα, το κορίτσι νιώθει επιθυμία και φθόνο. Αυτά τα αισθήματα επομένως, αντίθετα με ό’ τι πίστευε ο Φρόυντ, δε γεννιούνται στο κορίτσι για το αρσενικό κορμί αλλ’ απ’ τη συντριπτική σύγκριση με το κορμί της γυναίκας – μητέρας. Δεν είναι σπάνιο το θέαμα του κοριτσιού που αγγίζει με τη σειρά μια το στήθος της μητέρας του και μια το δικό του, για να καταλήξει απογοητευμένο:
«Η Κάριν δεν έχει βυζάκια…» Αν λάβουμε υπόψη ότι η μητέρα είναι κείνη που ασκεί τη μεγαλύτερη εξουσία πάνω στο παιδί, τότε γίνεται φανερό πως τα δικά της σεξουαλικά προσόντα και συγκεκριμένα το στήθος, είναι κείνα που βλέπει το παιδί, πολύ πρίν απ’ το αρσενικό γεννητικό όργανο, και κείνα φθονεί επειδή του λείπουν: απ’ τη μια μεριά το αγόρι νιώθει την ανεπανόρθωτη απώλεια και ξυπνάει μέσα του το φάντασμα του γλυκού μητρικού στήθους, που θα τον κυνηγάει σ’ όλη του τη ζωή, και απ’ την άλλη το κορίτσι αρχίζει να συγκρίνει και να φθονεί κάθε στήθος, κάθε κορμί πιό όμορφο απ’ το δικό του.
Πάντως, αν οι γυναίκες έχουν φτάσει στο σημείο να’ χει πάρει η ζήλια ανάμεσά τους τη θέση της ομοφυλοφιλίας, είναι γιατί η Μητέρα, η πρώτη γυναίκα που συναντάει το κορίτσι, δεν τόλμησε να αναγνωρίσει ούτε να ονομάσει στο κορμί της κόρης της αυτό που ήταν όμοιο με το δικό της. Άραγε από ντροπή ή μήπως από φόβο; Το σίγουρο είναι πως καμιά γυναίκα δε μιλάει ποτέ για την κλειτορίδα στο κοριτσάκι της…
Και το κορίτσι, είναι απελπισμένο που δεν έχει ούτε γεννητικό όργανο (δεν αναγνωρίζει την κλειτορίδα), ούτε σεξουαλικό αντικείμενο (ο πατέρας απουσιάζει). Αν δεν μπορεί να βρει στο γεννητικό της όργανο την απόδειξη της σεξουαλικότητάς της, θα την ψάξει αλλού: στο κορμί της που το θέλει «θηλυκό», στις πράξεις της που τις θέλει ταιριαστές με το φύλο της, στον τρόπο ομιλίας της που θα γίνει ελκυστικός.
Η γυναίκα θα μετατρέψει σε στοιχείο σεξουαλικότητας καθετί το οφθαλμοφανές. Επειδή δεν αναγνωρίστηκε το γεννητικό της όργανο όταν ήταν κορίτσι, η γυναίκα θα μάθει ν’ αναγνωρίζει καθετί μη σεξουαλικό στο κορμί της, σαν «γυναικείο». Έτσι ώστε κάποια στιγμή θα θεωρήσει ολόκληρο το κορμί της σαν σεξουαλική ένδειξη και θα ντραπεί να το επιδείξει. Μαθαίνει απ’ την παιδική της ηλικία να χρησιμοποιεί την ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ της όψη για να δηλώσει το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ της φύλο. Αφού το κοριτσάκι περνάει τον καιρό του σερβίροντας εξωτερικές αποδείξεις της θηλυκότητάς του, που του την κρατάνε κρυφή οι ενήλικες γύρω του, από κει και πέρα είναι φυσικό να μην μπορεί να διακρίνει πολύ καλά τί είναι σεξουαλικό στο κορμί της και τί όχι.
Λένε ότι η γυναίκα γίνεται υστερική γιατί έχει συνεχώς ανάγκη απ’ το βλέμμα του άλλου σαν εγγύηση της σεξουαλικής της ταυτότητας. Ο λόγος που ο άντρας δεν έχει αυτή την ανάγκη είναι βέβαια ότι εκείνος είχε εξαρχής στραμμένο πάνω του το όλο επιθυμία μητρικό βλέμμα, ενώ η απουσία του πατρικού βλέμματος στη μικρή ηλικία φαίνεται πως σημαδεύει το κορίτσι με σεξουαλικό άγχος, με αμφιβολίες για την ταυτότητά του, που αναγκάζεται να λύνει σαν ενήλικη πια γυναίκα μέσω ενός νέου «επανορθωτικού» βλέμματος. Ποιά γυναίκα μπορεί να ισχυριστεί ότι μένει αδιάφορη σε κάποιο ΒΛΕΜΜΑ που στρέφεται πάνω της; Είτε είναι συνθετικό, είτε καταλυτικό, το σίγουρο είναι πως η γυναίκα δύσκολα καταφέρνει να εγκαταλείψει το χώρο του βλέμματος, ειδικά του αντρικού.
Αυτό εξηγεί και τη δυσκολία που βρίσκουν οι γυναίκες στο να εγκαταλείψουν τον κόσμο του φαλλοκράτη άντρα για να εισχωρήσουν σ’ εκείνον της φεμινίστριας γυναίκας, που δε δίνει καμιά σημασία στα αντρικά αξιολογητικά κριτήρια και δεν έχει σε καμία εκτίμηση την αντρική γνώμη. Οι γυναίκες φοβούνται μήπως πάψουν κατά κάποιο τρόπο ν’ «αρέσουν» στους άντρες. Δεν έχουν εμπιστοσύνη σε άλλες γυναίκες σε ό’ τι αφορά την αναγνώρισή τους, γιατί φοβούνται ότι θα δημιουργηθεί ανάμεσά τους η αντιζηλία που γνώρισαν με την πρώτη γυναίκα, τη μητέρα τους.
Ο πόλεμος με τη Μητέρα, ο πόλεμος με την Ιοκάστη εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς δυσπιστίας περισσότερο παρά ομοφυλοφιλίας. Οι γυναίκες καταβάλλουν τώρα μεγάλο κόπο για να ξεπεράσουν τη δυσπιστία που υπάρχει ανάμεσά τους: για να επιτευχθεί η «αδερφοσύνη ανάμεσα στις γυναίκες», πρέπει η καθεμιά να παραιτηθεί απ’ ότι της έχει επιβληθεί εξωτερικά και ν’ αφουγκραστεί την εσωτερική της φωνή, κάτι που καθόλου δεν έχει συνηθίσει να κάνει.
Εκείνη που πάσχει από ανορεξία είναι γυναίκα «για τον εαυτό της», αρνείται να είναι «για τους άλλους», επομένως αρνείται όλους τους συνηθισμένους κανόνες της ομορφιάς και της θηλυκότητας και ζεί σύμφωνα με τις δικές της επιταγές, που της επιτρέπουν να ξεφεύγει απ’ την Επιθυμία. Η συμπεριφορά αυτών των νέων κοριτσιών, που συχνά έχουν τάσεις αυτοκτονίας, αποκαλύπτει ότι η έφηβη κάνει μια θεμελιώδη εκλογή ανάμεσα στο σώμα και στο πνεύμα: κατά περίεργο τρόπο εκείνες οι κοπέλες που αρνούνται το κορμί σαν αλλοτριωμένο απ’ το βλέμμα του «άλλου», παρουσιάζουν ένα διανοητικό επίπεδο πολύ πιό υψηλό απ’ των περισσότερων συνομηλίκων τους. Οι άλλες – οι περισσότερες – μπαίνουν στον κύκλο των επιθυμητών γυναικών.
Ο όρος «επιθυμητή γυναίκα» υιοθετείται τόσο αργά στη ζωή του κοριτσιού, που είναι φυσικό ν’ αντιμετωπίζεται με αμφιθυμία, όταν βέβαια δεν προκαλεί την ειλικρινή επανάσταση, όπως για παράδειγμα στις μέρες μας με το ξέσπασμα του φεμινισμού και τη συστηματική άρνηση της γυναίκας να υποταχτεί στην επιθυμία του άντρα που «την επιθυμεί». Όλ’ αυτά αποτελούν εκπλήξεις για κείνον: η βία της συντρόφου του τον σκανδαλίζει, τον κάνει να τα χάνει, γιατί δεν κατάλαβε ποτέ ότι το ν’ ασχολούμαστε όλη την ώρα με το να είμαστε «γυναίκες», σημαίνει πως παραιτούμαστε αναγκαστικά από οποιαδήποτε προσπάθεια για επιτυχία σε άλλους τομείς κι ότι οι «γυναίκες – γυναίκες» είναι «υπανάπτυκτες διανοητικά».
Όλοι βγαίνουμε βαριά τραυματισμένοι απ’ το Οιδιπόδειο αυτό, που αφανίζει τον πατέρα για χάρη της μητέρας: φέρουμε το σημάδι της Μητέρας μας κι ονειρευόμαστε τον Πατέρα μας. Στον άντρα απ’ τη μια μεριά αυτό παίρνει τη μορφή της μνησικακίας εναντίον της γυναίκας. Απ’ αυτήν κανένας άντρας δεν απαλλάσσεται ούτε ολοκληρωτικά ούτε οριστικά. Η ταυτότητα του άντρα σφραγίζεται λοιπόν με την άρνηση να δεχτεί την γυναίκα σαν ίση μ’ εκείνον. Στη γυναίκα απ’ την άλλη παίρνει τη μορφή μιας ξέφρενης κούρσας πίσω απ’ την αντρική επιθυμία, που θα την κάνει σκλάβα του αντρικού νόμου και δύσπιστη απέναντι στις άλλες γυναίκες. Η ταυτότητα της γυναίκας σφραγίζεται με την επιθυμία να συναντήσει τον άντρα που έλειπε τόσο καιρό απ’ τη ζωή της.
Βλέπουμε εδώ να σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας ο φαύλος κύκλος: η γυναίκα που δεν είναι επιθυμητή στην παιδική της ηλικία θα ζητιανέψει, σαν ενήλικη πια, το επιδοκιμαστικό βλέμμα του άντρα. Εκείνος θα το εκμεταλλευτεί από τη θέση του «κυρίου», για να κλείσει τον ανοιχτό λογαριασμό του με τη γυναίκα (που την ταυτίζει με τη μητέρα του). Έτσι η γυναίκα, που έχει ανάγκη απ’ την ανακουφιστική αγάπη του άντρα, θα βρει την ευνουχιστική αγάπη εκείνου που είναι αποφασισμένος ότι ΕΚΕΙΝΗ δε θα βασιλέψει ποτέ πια. Η Ιστορία που βιώθηκε με την Ιοκάστη φαίνεται πως γεννάει τόσο την αντιζηλία ανάμεσα στις γυναίκες όσο και τον μισογυνισμό του άντρα προς τη γυναίκα. Έτσι η γυναίκα αποκτά δυσπιστία απέναντι στα δύο φύλα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο.
Όμως λένε πως ό’ τι υποφέρουν οι γυναίκες είναι οι ίδιες που το προκαλούν, επειδή θέλουν να έχουν την αποκλειστικότητα στην ανατροφή του παιδιού, πως οι μητέρες είναι εκείνες που διαμορφώνουν τους μελλοντικούς μισογύνηδες που θα βασανίζουν τις κόρες τους. Αυτά τα ξέρουμε άραγε, άντρες και γυναίκες; Φαίνεται πως όχι, αφού οι γυναίκες εξακολουθούν να διεκδικούν ταυτόχρονα το παιδί και την ανάγκη ν’ «αναγνωριστούν» απ’ τον ώριμο άντρα. Οι γυναίκες δε φεύγουν απ’ τη θέση που τις έχει τοποθετήσει ο άντρας. Αυτός είναι ο λόγος που παραπονιούνται τώρα, χωρίς να τους περνάει απ’ το μυαλό ότι αυτό είναι το μόνο μέσο που έχει ο άντρας για να νικήσει τη μητέρα του, την πρώτη γυναίκα της ζωής του.
Όποια μορφή και να πάρει το ζευγάρι, η βασική σύγκρουση παραμένει: η γυναίκα περιμένει ν’ «αναγνωριστεί» από κάποιον που δεν μπορεί να την «αναγνωρίσει» χωρίς να νιώσει πως βρίσκεται σε κίνδυνο. Γι’ αυτό οι άντρες κλείνουν τ’ αφτιά στις φεμινιστικές καταγγελίες όσο καλά θεμελιωμένες κι αν είναι. Ωστόσο οι γυναίκες δε θα μπορέσουν να επανορθώσουν τις αδικίες που έχουν διαπραχθεί σε βάρος τους με το να πάρουν τα συμπεράσματα σαν αρχικό συλλογισμό. Αυτό θα το πετύχουν με το ν’ αλλάξουν τον αρχικό συλλογισμό στο μυαλό των «καινούργιων» αντρών που, λιγότερο υποταγμένοι στην εξουσία τους σαν παιδιά, θα νιώσουν λιγότερο έντονα την ανάγκη ν’ αμυνθούν σαν ενήλικοι.
Η κατηγορία έρχεται απ’ τη μεριά των γυναικών, γιατί αυτές είναι οι περισσότερο καταπιεσμένες στο σημερινό σύστημα, αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι όσο εξακολουθούν ν’ αναλαμβάνουν μόνες το παιδί (όπως βέβαια το κράτος καθημερινά τις προτρέπει) τόσο θα διαιωνίζουν το φαλλοκρατικό σύστημα που τις έχει φυλακίσει.
Οι γυναίκες είναι άραγε έτοιμες γι’ αυτήν την παραίτηση;
Οι άντρες είναι άραγε έτοιμοι ν’ αναλάβουν το ρόλο τους στο οιδιπόδειο σύστημα της εξουσίας;
Μένει να δούμε στην πράξη.
Διάβασε σχετικά άρθρα ..
Σκέψου Πριν Επιλέξεις να Αναπαραχθείς  “Όσοι έχουν παιδιά, να τα χαίρονται. Όσοι δεν έχουν παιδιά, να χαίρονται.” Στην πραγματικότητα  όσοι επιλέγουν να μην αποκτήσουν παιδιά θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις, ωστόσο εκείνοι που αποκτούν παιδιά δεν πρέπει να δώσουν εξηγήσεις;
Ελευθερία Επιλογής από ποιόν και με ποιά κριτήρια; Διάβασε πόση ελευθερία επιλογής έχει ο άνθρωπος. Καμία, απολύτως καμία. Ποιός αποφασίζει λοιπόν αν θα κάνω ή όχι παιδιά αν όχι εγώ; Χμ για να δούμε …
Γυναίκες που Αγαπούν τους Ψυχοπαθείς. Πώς να Εντοπίσετε έναν Επικίνδυνο Άνδρα πριν Κάνετε Σχέση Μαζί του «Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε αυτό που δεν αναγνωρίζουμε, δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτό που δεν κάνουμε διάγνωση.»
Η έννοια της «θυσίας» είναι η παραίτηση από μία μεγαλύτερη αξία για χάρη μίας μικρότερης αξίας ή καθόλου αξίας. Με αυτόν τον τρόπο, μετριέται και ο αλτρουισμός ενός ανθρώπου, δηλαδή στον βαθμό που παραιτείται, αποκηρύσσει ή προδίδει τις αξίες του. Η αρχή της ορθολογικής συμπεριφοράς είναι το ακριβώς αντίθετο: να ενεργείτε σύμφωνα με την ιεράρχηση των αξιών σας, και ποτέ να μη θυσιάζεις μία μεγαλύτερη αξία για μία μικρότερη.
Αλτρουϊσμός, ή Άλλη Μια Ανοησία για Εκμετάλλευση  Ο οποιοσδήποτε υιοθετεί αυτή τη στάση δεν έχει αυτοεκτίμηση και βλέπει την ανθρωπότητα σαν ένα μάτσο καταδικασμένους ρακένδυτους, θεωρεί την ίδια την ύπαρξη στην ουσία της ότι βρίσκεται σε απόγνωση και θα έχει εμμονές σε ανάλογες υπερβολικές καταστάσεις, παρά σε αυτό που είναι «πραγματική ζωή.»

terra papers

Περισσότερα... »

ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Ποια ήταν η περίφημη Ψωροκώσταινα;

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια γυναίκα που ζητιάνευε και που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.
Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα… Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.
Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.
Αλλά, ποια ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.
Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.
[Πηγή prisonplanet.gr]
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Περισσότερα... »

Edward Snowden: Θανατηφόρος Κατακλυσμός Ηλιακών Εκρήξεων

Μόσχα, Ρωσία: Ο Edward Snowden ο φυγάς χάκερ και πρώην συμβασιούχος της National Security Agency (NSA). Αποκάλυψε την Τρίτη ότι μια σειρά ηλιακών εκρήξεων πρόκειται να συμβούν τον Σεπτέμβριο, σκοτώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Ντοκουμέντα που έδωσε ο Snowden αποδεικνύουν, ότι 14 χρόνια πριν οι Παρατηρητές Εξ Αποστάσεως της Central Intelligence Agency (CIA) γνωρίζανε ότι το γεγονός είναι αναπόφευκτο. Από τότε οι παγκόσμιες κυβερνήσεις προσπαθούν ήσυχα να προετοιμαστούν για την παγκόσμια πείνα που θα επακολουθήσει.
Μιλώντας από το δωμάτιο του στο ξενοδοχείο Novotel του αεροδρομίου Sheremetyevo, αποκάλυψε ότι οι κυβερνητικές προετοιμασίες για τις ηλιακές εκρήξεις είναι γνωστές μόνο σε περιορισμένο αριθμό ατόμων. Τα αποτελέσματα των εκρήξεων είναι γνωστά στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών σαν “the killshot.”
Οι παρατηρητές εξ αποστάσεως που δουλεύουν για το πρόγραμμα Stargate της CIA, χρησιμοποιούν τις ικανότητες τους για να αντιληφθούν εξ αποστάσεως μακρινά γεγονότα γεωγραφικά και χρονολογικά για να προστατέψουν την Αμερική. Ήδη από το 1999 γνωρίζανε για το γεγονός των ηλιακών εκρήξεων αλλά έχουν απειληθεί να παραμείνουν σιωπηλοί από τις αρχές επιβολής του νόμου της μυστικής κυβερνήσεως.
Σαν μέρος της πρόσληψης του Snowden σαν εργολάβου, η NSA του έδωσε πρόσβαση στις επικοινωνίες των τελευταίων 30 ετών στην γη. Έδωσε λοιπόν στο The Internet Chronicle άκρως απόρρητα ντοκουμέντα της Federal Emergency Management Agency (FEMA) που δείχνουν πόσο τρομερές θα είναι αυτές οι ηλιακές εκρήξεις. Σε δύο μήνες το “the killshot” θα εξουδετερώσει όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα διανομής τροφής και νερού.
Ακόμη από τον 20ο αιώνα, εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων άρχισαν να εξαρτώνται στον τεχνολογικό αυτοματισμό για να διευκολύνουν την ζωή τους. Οι ηλιακές εκρήξεις παράγουν ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, επικίνδυνους για τα ηλεκτρονικά κυκλώματα, όπως οι επεξεργαστές CPU είναι τα πλέον ευάλωτα.
Ο Snowden είπε ότι η FEMA και το κέντρο National Disaster Reduction Center της Κίνας κάνουν τα βήματα τους εδώ και 14 χρόνια κάτω από το φώς των ευρημάτων του Project Stargate. Τα ντοκουμέντα της FEMA που δοθήκανε από τον Snowden, δείχνουν το πώς η οργάνωση σχεδιάζει να συγκεντρώσει δεκάδες εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών σε ασφαλείς τοποθεσίες «για να διευκολυνθεί η καλύτερη διατροφή η παροχή καταναλωτικών αγαθών σε αυτούς.»
Ο Snowden έδωσε μαρτυρίες από εκατοντάδες Παρατηρητών Εξ Αποστάσεως. Πολλοί από αυτούς τους Παρατηρητές Εξ Αποστάσεως βρίσκονται ακόμη στην μισθοδοσία των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αυτές οι μαρτυρίες αν και γραμμένες από διαφορετικούς αναλυτές έχουν ένα όγκο 4.472 σελίδες, κάθε μια από αυτές ανησυχητικά μαρτυρεί τα λεγόμενα του Snowden.


«Ο μαζικός ηλεκτρομαγνητικός παλμός από τις ηλιακές εκρήξεις, το ‘the killshot,’ θα καταστρέψει τα περισσότερα ηλεκτρικά συστήματα του κόσμου,» είπε ο Snowden. «Οι Αμερικανοί που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι ηλικιωμένοι και όσοι βρίσκονται στα νοσοκομεία εξαρτώμενοι από μηχανήματα, ή στο σπίτι τους για να επιβιώσουν.»
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970 έως την δεκαετία του 1990, η Ρωσία και η Αμερική ήταν απολεπισμένοι να παρακολουθούν ο ένας τον άλλον για την κατασκευή και συντήρηση των πυρηνικών σιλό. Οι κυβερνήσεις τους παραδέχτηκαν επίσημα ότι ξόδευαν εκατομμύρια δολάρια για την εκπαίδευση των ελίτ ομάδων των Παρατηρητών Εξ Αποστάσεως.
Με τις δυνάμεις τους, οι Παρατηρητές Εξ Αποστάσεως ήταν ικανοί να αποτρέψουν πυρηνικές εκτοξεύσεις φέρνοντας ένα τέλος στον Ψυχρό Πόλεμο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η CIA υποκρίθηκε ότι έκλεισε το πρόγραμμα της Παρατηρήσεως Εξ Αποστάσεως, ώστε να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.
Ο Snowden είπε ότι ελπίζει πως η αποκάλυψη του θα επιτρέψει στους συμμετέχοντες στο Project Stargate να ζήσουν φυσιολογικές, ανοιχτές ζωές ξανά, «αντί σαν ζώα του τσίρκου η σαν φρικιά.» Πρόσθεσε, «[Πολλοί υπάλληλοι του Project Stargate] έχουν εξουσιοδοτήσεις Q απλώς για να συζούν, χωρίς ποτέ να παντρεύονται τους αγαπημένους τους. Αυτό είναι ταυτόσημο με την δουλεία.»
Η ανθρωπότητα πρόκειται να πληρώσει ένα μεγάλο τίμημα για την τεχνολογική της εξάρτηση. Αυτό το τίμημα είπε ο Snowden είναι η κύρια αιτία που βγήκα στον τύπο. Για το παγκόσμιο ολοκαύτωμα που θα ακολουθήσει, καθώς και την εξουσία των αναλυτών της NSA, με το παραμικρό καπρίτσιο, να ακούνε τα τηλεφωνήματα από οποιοδήποτε πρόσωπο στη γη.
Ο Snowden είπε, όσον αφορά τους Παρατηρητές Εξ Αποστάσεως της CIA, «έχω δει πολλούς γενναίους πληροφοριοδότες να γίνονται αντικείμενα κηλιδώσεως και γελοιοποιήσεως επειδή χρησιμοποίησαν τα ταλέντα τους για να αποκαλύψουν την αλήθεια.» Πρόσθεσε ο Snowden, με πικρία, «Θα δούμε τι θα συμβεί όταν το ‘the killshot’ αγγίξει την γη.
Οι δικηγόροι των WikiLeaks και ο δικηγόρος του Anatoly Kucherena, έδωσαν ένα βίντεο καλώντας για ηρεμία και παγκόσμια προετοιμασία.
του Oliver Wilis
Σημείωση: Σε ένα παλιό μου άρθρο στην miastala.com είχα γράψει για τις πληροφορίες ενός ερευνητή στο θέμα ότι έχει βρεθεί λύση να μην γίνει καταστροφή. Το μόνο που απαιτείται είναι μια αντίσταση γειώσεως σε ΚΑΘΕ κολώνα της αντίστοιχης ΔΕΗ. Το κόστος είναι αστείο για ένα κράτος. Όμως ενώ το ξέρουν δεν το κάνουν. Μήπως θέλετε να μαντέψετε ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ;

ΠΗΓΗ

Περισσότερα... »

Έκαναν έξωση στον Πέτρο Φυσσούν για 400 ευρώ.

Περισσότερα... »